Rozmowa · Programistka Soona

„Co masz na myśli?”

„Lintel zdołał jakoś wywnioskować na podstawie tej uszkodzonej kopii, gdzie znajduje się anomalia. Chcę powtórzyć ich obliczenia, lecz korzystając tym razem z lepszego sprzętu”.

„Spójrz” – wciska przycisk DRUKUJ na klawiaturze maszyny. „Cóż za wspaniały pokaz porażki”.

Papier ponownie namięka od atramentu. Jego zła czerń lśni w świetle maszyny. Wygląda to upiornie.

„Co w ogóle masz tam nadzieję znaleźć?”

„Mam pewne podejrzenie” – odpowiada, kiedy pamięć włosowata z kliknięciem wskakuje na swoje miejsce. „Lintel zdołał jakoś wywnioskować na podstawie tej uszkodzonej kopii, gdzie znajduje się anomalia. Chcę powtórzyć ich obliczenia, lecz korzystając tym razem z lepszego sprzętu”.

„Spójrz” – mówi, wciskając przycisk DRUKUJ na klawiaturze maszyny. „Cóż za wspaniały pokaz porażki...”

Papier zaczyna wypełniać się atramentem. Przesiąkać jego lśniącą czernią. Nie wyróżnia się na nim ani jedna linijka danych.

„Nie trać czasu na drukowanie, tam jest tylko morze tuszu. Jest uszkodzona”.

„Wiem, że tam jest tylko tusz” – odpowiada, kiedy pamięć włosowata z kliknięciem wskakuje na swoje miejsce. „Lintel zdołał jednak wywnioskować na podstawie tej uszkodzonej kopii, gdzie znajduje się anomalia. Chcę powtórzyć ich obliczenia, lecz korzystając tym razem z lepszego sprzętu”.

„Spójrz” – wciska przycisk DRUKUJ na klawiaturze maszyny. „Cóż za wspaniały pokaz porażki”.

Czekaj, nie! To niebezpieczne, nie powinna tego robić!

„No dobra, pogadałem z Jajkogłowcem, podpiął kabel. Możesz już wyłączyć wyciszenie swoich głośników”.

„Dobrze, ale...” – wygląda, jakby się wahała. Wciąż wpatruje się w Jajkogłowca. „Myślisz, że mógłbyś poprosić go o zmniejszenie odrobinę głośności? Na wszelki wypadek”.

„MAKSIMUM!” – krzyczy Jajkogłowiec. Jego twarz wciąż zdobi szeroki uśmiech większy od czerwonego karła.

„MAKSIMUM TO JEDYNA MOŻLIWOŚĆ!”

„Wiem, wiem, że tak, ale... czy moglibyście, proszę, tylko ten jeden raz ściszyć? Maksimum to niejedyna możliwość, okej?”

„Dociśnij do dechy, wrzuć najwyższe obroty! Nie ma innej możliwości. Daj po garach”.

Dać po garach? No dobra, nie ma żadnego innego sposobu. Stół mikserski jest ustawiony na maksymalne gary.

„Widzisz?” – odwraca się do ciebie, gotowa się poddać. „Wrzuca najwyższe obroty. To beznadziejne...”

„Czemu chcesz zmniejszyć głośność?”

„Bo boję się, że coś się wydarzy. To nieznane zjawisko...”. Odwraca się do Jajkogłowca. „Zawsze możemy potem w razie potrzeby z powrotem zgłośnić”.

„NIE DA SIĘ PRZYKRĘCIĆ HARDKORU!”

„Jajkogłowiec chyba próbuje powiedzieć, że pokrętło głośności utknęło w pozycji maksimum”.

„Oczywiście, że tak” – wzrusza ramionami pogodzona ze swoim losem.

„TAAAAK! PERMANENTNE OŚWIECENIE. PROMIEŃ DŹWIĘKU”.

„W takim razie nieważne, pchnijmy dalej nasz projekt... Policzę do pięciu i wyłączę wyciszenie. Wszyscy gotowi?” – pyta i rozgląda się po kościele.

Jajkogłowiec rytmicznie unosi w powietrze pięść, czekając na muzykę.

„Urodziłem się gotowy” – stwierdza Andre.

„Gotowy!” – krzyczy Noik.

„Czekam na wasz znak, detektywi”.

Porucznik kiwa głową ze stoickim spokojem.

Nie aż tak stoickim. Przesuwa rękę w stronę kabury.

Nagle masz spocone dłonie. Kościół wydaje się jakiś zimny i wielki...

W piersi czujesz ucisk. Niepokój.

„Dobra. Gotowi”. (Przejdź dalej).

„Pięć...”

„Cztery...”

„Trzy...”

„Dwa...”

„Jeden...”

„Wyciszenie wyłączone” – mówi, unosząc dłoń znad klawiatury. W pomieszczeniu zalega kompletna cisza.

Żadnego wiatru wyjącego na zewnątrz. Żadnych fal. Nie skrzypią deski. Absolutna, niekończąca się cisza. Wręcz... nienaturalna.

Kobieta rozgląda się. Widzisz w ciszy, jak kurz przesuwa się po podłogowych deskach. Przetwornik głośnika wibruje przez moment, po czym przestaje. Tynk na ścianach zaczyna kruszyć się i odpadać...

Wśród ciszy po twoim kręgosłupie zaczyna pełznąć niski szum. To muzyka dobiegająca z twojego wnętrza. Nie z głośników, nie z pomieszczenia. Wielkie, basowe westchnienie z piwnicy twojego umysłu. Powoli przybiera na sile, aż wreszcie powietrze wokół ciebie zaczyna drżeć.

Wyrwał się. W świat. Ucieleśniony.

Pochłonie wszystko.

Deski podłogowe. Szkło. Ulice i ludzie. Nic nie pozostanie.

„Hej, co się dzieje?” – w głosie mężczyzny słychać niepokój. Cofa się i rozgląda. Powietrze wypełnia odgłos przypominający pobrzękiwanie kryształów w kredensie dołączający do chóru.

Ten delikatny świat zaraz się rozpadnie.

„Robi się coraz głośniej...” – stwierdza Noik ze wzrokiem wbitym w dziwny krąg z misek wypełnionych wodą.

Woda w misach wygląda, jakby wrzała.

„HOSANNA! MATKA WSZYSTKIEGO, CO WYPASIONE!” – krzyczy Jajkogłowiec. Później dodaje coś jeszcze, ale jego głos staje się stopniowo coraz mniej słyszalny...

W jego umyśle w oddali pojawia się fala przypływu pochłaniająca po drodze całe wybrzeża... Zbawienie.

Jest na górce. To największy haj, jakiego w życiu doświadczył.

„Yyy, hej, co to za dziwne grzechotanie...?”

„PIĘKNO I BIT! Przyszłość tańca! PLANETARNA!”

„Nie, Jajko! To okno” – dźwięk wprawia w wibracje odłamki szkła wokół brakującego serca Dolores Dei. Wygląda to niemal, jakby żyła.

Kątem oka widzisz porucznika, który ostrożnie odsuwa się na bok i rozgląda się w poszukiwaniu ewentualnej drogi ewakuacyjnej.

„Okno zaraz nam spadnie na głowy. NIE, DACH...” – spogląda w górę. W powietrzu rozlega się zgrzyt, krzyk drewna i gwoździ. Kolumny kościoła wyginają się i trzeszczą nad i wokół ciebie.