Rozmowa · Programistka Soona

„Nie, zdecydowanie powinniśmy to zrobić. I to zrobię. Gotowi?” – urywa i rozgląda się po kościele. Wszyscy wpatrują się w jej opartą na klawiaturze dłoń.

Jej dłoń delikatnie drży...

„Nieważne, zróbmy to. Jestem gotowy. Uuuch...!” (Przejdź dalej).

„Czekam na twój znak, detektywie”.

„Jakie masz zdanie na temat produkcji dużej ilości narkotyków?”

„Widzę, że z nimi rozmawiałeś. Świetnie. Narkotyki są nielegalne, a ja nie opuszczę tego kościoła. A już na pewno nie ze względu na jakiś podły plan budowy fabryki dragów, jaki tam sobie uknuliście w tym namiociku”.

„Cudownie” – szepcze porucznik. „Teraz ten ośrodek kultu będzie również fabryką narkotyków. W namiotach zawsze dzieje się coś fascynującego”.

Jego sposobem na tę sprawę jest w chwili obecnej lekceważenie. Rób, co chcesz.

Czekaj! Nie, nie, nie. Nie możesz mówić takich rzeczy w obecności porucznika! Powiedz, że to żart!

„Promuję tu po prostu aktywną kulturę młodzieżową. To nic złego”.

„Nie, nie zwracaj na mnie uwagi – zajmij się tym swoim projekcikiem. Na pewno uda ci się sprzedać go jako akcję pod przykrywką. Jak wielu innym policjantom”.

„Żeby wszystko było zupełnie jasne: jestem tutaj, żeby przeprowadzić obywatelskie śledztwo w sprawie radiowej anomalii i nie chcę mieć nic do czynienia z miejscowymi martyneskimi nałogowcami. Jasne? Dzięki” – pogrąża się ponownie w pracy.

Nic nie mów.

„O rany, ludzie! Żartowałem sobie tylko”. (Pomachaj rękami wokół głowy).

„»Żartowałeś« sobie. Dobra. Cóż...”

„Substancje odmieniające świadomość to kluczowy element sceny anodic dance. Pozwalają społeczności wzmacniać swoje więzi”.

„Świetne”.

No właśnie, tak jak słyszałeś. Czarodziejki radiokomputerów mają wszystko gdzieś.

„Naprawdę?”

„Nie, oczywiście, że nie” – spogląda na ciebie sardonicznie zmęczonymi oczami. „O narkotykach mam zdanie jeszcze gorsze niż o klubach nocnych”.

„Żeby wszystko było zupełnie jasne: jestem tutaj, żeby przeprowadzić obywatelskie śledztwo w sprawie radiowej anomalii i nie chcę mieć nic do czynienia z miejscowymi martyneskimi nałogowcami. Dobra? Dzięki”.

„Mam takie zdanie, że to nielegalne”.

Ejże, ejże, co ty wyprawiasz? Wszystko tak tłuczesz prosto z mostu?!

To czarodziejka radiokomputerów. A one mają wszystko gdzieś. Pewnie uważa, że to nielegalne i fajowe.

„Masz dobre zdanie – produkcja narkotyków jest trochę nielegalna”.

„Tak, wiem o tym”.

„Zgadza się. To wbrew prawu. Jesteśmy policjantami – prawo jest dla nas ważne”.

„Dokładnie. I czy nie dlatego jest super?”

„Nie, ani trochę. Mam tu do przeprowadzenia obywatelskie śledztwo i nie chcę mieć nic do czynienia z miejscowymi nałogowcami”.

Przekonaj ją, aby poszła na współpracę z raversami.

Powiedz jej po prostu o przemówieniu Jajkogłowca.

„Posłuchaj, co do tego klubu nocnego...”

„Mówiłam ci już – nie jestem zainteresowana”.

„Te dzieciaki naprawdę potrzebują sukcesu. Wszyscy potrzebujemy. Daj szansę temu klubowi. Daj szansę im”.

„Szansę na produkcję speedu, znaczy się?” – pyta kwaśno, krzyżując ręce na piersi.

„Jesteśmy w Martinaise – czego się spodziewać? Są produktem otoczenia, w jakim żyją”.

„To świetnie, ale ja nie chcę mieć osobiście do czynienia z tym otoczeniem, złym czy dobrym”.

Czekaj! Ona nie chce dzielić się z nimi tą przestrzenią. Możesz pomóc jej dokończyć badania, wtedy nie będzie musiała! Zaproponuj pomoc.

„A gdybym pomógł ci dokończyć twój projekt? Wtedy mogłabyś opuścić kościół, a oni mogliby się wprowadzić”.

Zastanawia się, a jej oczy robią się szkliste. Powiew wpycha do wnętrza więcej śniegu ze zniszczonej galerii. Porusza jej włosami.

„No dobra” – mówi w końcu, mrugając dwa razy. „Jeśli naprawdę chcesz pomóc, przynieś mi kopię zewnętrzną gry z mojego dawnego miejsca pracy. Znajduje się na pamięci włosowatej, a ja nie mogę pójść tam i zabrać jej sama”.

„Obiecali, że to będzie czysty biznes”.

„Yyy, doprawdy?” – pyta, kląskając językiem. Mija krótka chwila.

„No dobrze, to wszystko bardzo piękne i smutne, ale mam badania do zakończenia. Uwierz, są o wiele ważniejsze niż los jakichś speedziarzy i ich muzyki dance”.

Czekaj! Ona nie chce dzielić się z nimi tą przestrzenią. Pomóż jej dokończyć badania, a nie będzie musiała! Zaproponuj pomoc.

„A gdybym pomógł ci dokończyć twój projekt? Wtedy mogłabyś opuścić kościół, a oni mogliby się wprowadzić”.

Łatwa sprawa – kiedy dokończy badania, może się stąd zabrać.

„Posłuchaj, co do twoich badań... Wspominałaś wcześniej, że nie idą za dobrze. Może byłbym ci w stanie jakoś pomóc?”

„Co?” – pyta zdezorientowana, podnosząc wzrok. „Nie, nie potrzebuję raczej żadnej pomocy przy projekcie”.

„Ale gdybym pomógł ci go dokończyć, nie musiałabyś już mieszkać dłużej w kościele koło tego łupu-cupu. Przemyśl to”.

„Posłuchaj, co do twoich badań... Może byłbym ci w stanie pomóc? Uzupełniać wodą te misy albo coś...”

Ejże, a co, że tak przypomnę, rządzi światem?

Nie, to zły pomysł. Nic nie mów.

Wpatruje się w terminal, całkowicie nieświadoma tego, co dzieje się wokół.

Hej, może gdybyś tak dowiedział się czegoś więcej o jej poprzedniej firmie, Fortecy Katastrof, miałbyś coś nowego do powiedzenia...

„Posłuchaj, a może po prostu podzielimy się z tobą zyskiem?”

„Nie, nie interesują mnie wasze degenerackie pomysły na wzbogacenie się”.

„A gdybym tak cię zmusił, żebyś się stąd zabrała? Jestem funkcjonariuszem policji. Musisz robić, co ci każę”.

„Och, rozumiem” – stwierdza porucznik, unosząc palec. „To ma związek z produkcją narkotyków”.

„Jak mogłeś? To zupełnie oddzielna sprawa!”