Rozmowa · Programistka Soona

Odwróć twarz ku apartamentowcowi.

Za zaniedbanym podwórzem wznosi się potworny zlepek betonu, gipsu i blachy falistej...

Znów ten głos, tym razem bardziej ponaglający: „Jacha!”.

Chwila. Ten głos nie należy do człowieka. I nie mówi „jacha”, tylko „i-haaaa!”.

Gdzieś zza twoich pleców ktoś cichym, upiornym szeptem mówi: „Jacha”.

Odwróć twarz ku rondu.

Odwracasz się. Poranne słońce oślepia swoim blaskiem. Przykładasz dłoń do czoła i nagle pojawia się przed tobą wielki cień. Wysoka, niczym znieruchomiała w powietrzu, bestia.

„Pomnik jeźdźca”.

„Daj spokój, to...” – ma już odrzucić twój kolejny pomysł, ale coś każe jej się zastanowić.

„...nie taki zły pomysł...”

To się może udać – myślisz. Tylko skąd to poczucie, że koszt tego wszystkiego może być straszliwy?

„Będziemy potrzebować odpowiedniego źródła zasilania i dużej ilości kabla. Jeśli podłączymy przewody do części pozostawionych tam ciężarówek, moglibyśmy teoretycznie wykładniczo wydłużać falę emitowaną przez antenę...”

Mimo sprzecznych uczuć, jakie żywiła wcześniej wobec twojego projektu, teraz jest już w pełni zaangażowana w rozwiązywanie tej technicznej łamigłówki.

„Czyli mówisz, że...”

„Cicho, przeprowadzam obliczenia... Tak, zakładając, że znajdziemy tych kilka elementów sprzętu...”

„To kompletnie absurdalne, ale myślę, że dałoby się zmienić całe rondo w jedną, fraktalną antenę”.

W jej głosie pobrzmiewa podziw. Jest zszokowana i zadowolona z własnej bezczelności...

„Nazwiemy ją Heroldem Zniszczenia”.

„Nazwa, jaką sobie dla niej wymyślisz, mnie nie interesuje. Moim zadaniem jest tylko stwierdzić, czy z technicznego punktu widzenia jej stworzenie jest możliwe”.

„Mam pod ręką wiele kabli i wzmacniaczy. Źródło zasilania znajdę sama. Potrzebny nam obecnie już tylko sam transiwer”.

„I gdzie ja mam szukać transiwera radiowego?”

„Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie, ale nie sądzę, żeby było to aż takie trudne. Nie brakuje w okolicy odbiorników i nadajników radiowych”.

„Jeśli masz w zapasie kilka reáli, może nawet zdołasz jakiś kupić. Ale dopóki sprzęt działa, nieważne, skąd go weźmiesz”.

„Zanim zapytasz, oznajmiam, że nie, nie możesz zabrać radia z mojej kineemy”.

„Wiesz co, Kim? Sam znajdę jeszcze lepsze radio”.

„Szczerze w to wątpię. Gdy podkręcę głośność mojego DynaWave, człowiek ma wrażenie, że siedzi w pierwszym rzędzie Narodowej Sali Koncertowej”.

„Z drugiej strony to dość dziecinne. Poszukam po prostu zwykłego radia”.

„Nada się. Najważniejsze, żeby radio było sprawne”.

„Nie wiedziałem, że Naspeedowani FM mają serię koncertową”.

„Żartuj sobie, ile chcesz, detektywie. Radio, które uda ci się zdobyć, nie będzie się nawet umywało do mojego sprzętu”.

„Dobra, Kim, przyjmuję wyzwanie”.

„Nie ma sensu specjalnie się starać i próbować szukać radia z najwyższej półki. Dopóki działa – to jest najważniejsze”.

Czy aby w tej porzuconej ciężarówce przy rondzie nie znajdowało się bardzo funkcjonalne radio?

„Myślisz, że w lombardzie jakiś znajdę?”

„Możliwe. Sprawdzić na pewno warto”.

„No dobra, w takim razie muszę znaleźć jakiś transiwer”. (Zakończ).

„W międzyczasie ja zbiorę pozostałe materiały. Spotkamy się tutaj, kiedy już go będziesz miał”.

„Czy w radiokomputerach są transiwery?”

„Oczywiście, choć ich usunięcie wymaga sporej technicznej finezji. Szczerze mówiąc, nie jest to warte zachodu. Znajdź po prostu zwykłe radio”.

„Nie możemy po prostu użyć twojego radiokomputera?”

„Absolutnie nie. Mój rehm prefect zapewnia mi utrzymanie. Gdyby coś poszło nie tak, byłaby katastrofa”.

„Chyba widziałem radio w tamtym biurze koło portu...”

„To brzmi jak absolutnie wystarczające radio” – kiwa głową.

„Transiwer radiowy. Czadowo. Dam radę. Widziałem ich wszędzie całą masę”.

„Oczywiście, że tak. Nie jest to żadna rzadkość”.

„Najwyższy czas. Te pozostałe anteny burzyły mi styl”.

„Twoje wyczucie stylu mnie nie interesuje. Moim zadaniem jest tylko stwierdzić, czy z technicznego punktu widzenia jej stworzenie jest możliwe”.

„To... bardzo duża antena”.

„Tak, bardzo możliwe, że największa prywatna antena w Revacholu”.

„Byle tylko zadziałała. Szczegóły mnie nie obchodzą”.

„Dobrze. W takim razie przejdę od razu do rzeczy” – kiwa głową, doceniając, zdaje się, twoje chłodne, praktyczne podejście.

„Czy to na pewno legalne? Mam wrażenie, jakbym musiał potem kogoś przepraszać”.

„Jak chcesz kogoś przepraszać, to jest to twoja sprawa. Moim zadaniem jest tylko stwierdzić, czy z technicznego punktu widzenia jej stworzenie jest możliwe”.

Pozwól jej myśleć.

„Martwy król i jego koń. To się może udać...”

Odwróć twarz ku zatoce.

Twoje oczy przesuwają się ku zachodowi. Widzisz ławkę i kilka powykręcanych, żałosnych drzewek. Dalej jest tylko woda...

Nic, pustka. Fabryka pomysłów została zamknięta do odwołania.

Programistka spogląda na ciebie ze zniecierpliwieniem, po czym odwraca się ponownie do swojego radiokomputera.

Zacząłeś zdecydowanie zbyt sztywno o tym myśleć. Czas postawić cały ten antenowy paradygmat na głowie.