Rozmowa · Programistka Soona

„Skąd wiesz?”

„Mam pewne podejrzenie” – odpowiada, kiedy pamięć włosowata z kliknięciem wskakuje na swoje miejsce. „Lintel zdołał jakoś wywnioskować na podstawie tej uszkodzonej kopii, gdzie znajduje się anomalia. Chcę powtórzyć ich obliczenia, lecz korzystając tym razem z lepszego sprzętu”.

„Spójrz” – mówi, wciskając przycisk DRUKUJ na klawiaturze maszyny. „Cóż za wspaniały pokaz porażki”.

Papier zaczyna wypełniać się atramentem. Przesiąkać jego lśniącym mrokiem. Nie wyróżnia się na nim ani jedna linijka danych.

Coś jest nie tak, maszyny nie powinny się tak zachowywać.

Po kręgosłupie spływają ci zimne krople potu... To piekielnie przerażające.

To spoglądająca na ciebie nicość.

(Zrób krok w tył). „Proszę... przestań. Przestań się tym bawić!”

„Hę?” – spogląda na ciebie ze zdziwieniem.

„Wszystko w porządku?”

Co za wstyd...

„To nic takiego, khm. Kontynuuj, proszę...”

Soona nie odpowiada – przesuwa dłońmi po wydruku. Szuka czegoś, swojej gwiazdy zarannej. Jej wzrok studiuje papier milimetr po milimetrze.

„Tutaj” – mówi nagle, unosząc zabrudzony tuszem palec. „Znalazłam”.

„Nic nie widzę”.

„Chwila” – staje przy komputerze i wpisuje jakieś zrozumiałe tylko dla siebie liczby. Terminal wydaje z siebie piknięcie, a jego wewnętrzne światło zaczyna pulsować niby rozjarzone serce.

„Wciąż nie jestem pewien, czy to dobry pomysł. Majstrować przy nieznanym...”

„Ćśś... Daj mi tylko sekundę, już prawie...” – zwiększa tempo, z jakim pisze.

Porucznik podchodzi bliżej i szepcze: „Nigdy jeszcze nie widziałem programisty przy pracy...”

„Zrobione!” – mówi Soona, podskakując niczym sprężyna. „Mam! Wiem już, gdzie znajduje się anomalia!” – krzyczy z radością w głosie. Podnosi pięść w zwycięskim geście.

„Boże, gratulacje!”

„Dziękuję!” – odkrzykuje ci z szerokim uśmiechem.

Może czas uczcić to kieliszkiem...? Tak tylko rzucam!

„No, to gdzie ona jest? Gdzie ta dwumilimetrowa dziura w świecie?” (Przejdź dalej).

„Tam. W przełyku” – wskazuje drugi koniec kościoła, w którym misy z wodą tworzą rytualny półokrąg.

„Myślisz, że mógłbyś mi pomóc raz jeszcze?” – przekrzywia głowę. Oczy ma roziskrzone.

„Jasne”.

„Potrzebuję, żebyś poprzesuwał dla mnie te misy z wodą. Muszę potwierdzić swoje obliczenia”.

Co za ciekawa propozycja! Prawdziwe zadanie dla intelektualistów: rozwiązanie zagadki mis z wodą.

„Dobra, pójdę to rozpracować. Jestem niezły w takich zagadkach intelektualnych”.

„Rozpracować?” – pyta, kręcąc z uśmiechem głową. „Nie, nie musisz niczego rozpracowywać, mam do tego komputer” – poklepuje obudowę maszyny.

„Podejdź po prostu do kręgu i wykonuj moje polecenia. Przesuń trzecią misę dwa centymetry w lewo, a czwartą – pięć centymetrów w prawo. To powinno wystarczyć”.

Co? Ona chce tylko, żebyś wykonywał polecenia, nie ma w tym nic intelektualnie stymulującego... Dziecko by to zrobiło!

Tak, ale ty lubisz przesuwać rzeczy. Przesuwanie rzeczy cię uspokaja.

„Co, uważasz, że mam zbyt słaby intelekt, żeby rozwiązać ten problem samemu?”

„Hm?” – marszczy czoło. „Daj spokój, tu nie chodzi o twój mózg. Nawet ja bym sama tego nie rozwikłała”.

„Możesz po prostu pójść i poprzesuwać dla mnie te misy? Dzięki”.

„Świetnie – jak już to zrobimy, będziemy mogli wreszcie udać się na wyspę” – stwierdza z zadowoleniem porucznik.

Świetnie – jak już to zrobisz, będziesz mógł wreszcie udać się na wyspę. Zamknijmy ten temat!

„Jasne, nie ma sprawy”.

„Dzięki” – uśmiecha się.

Lubisz przesuwać rzeczy. Przesuwanie rzeczy cię uspokaja.

„Podejdź po prostu do kręgu i wykonuj moje polecenia. Przesuń trzecią misę dwa centymetry w lewo, a czwartą – pięć centymetrów w prawo. To powinno wystarczyć”.

„A mam jakiś wybór?”

„Udało ci się? Znalazłaś współrzędne?!”

„Znalazłam współrzędne!” – śmieje się tryumfalnie.

Aż promienieje. Czujesz to w głębi serca.

Świetna robota!

„Mogę coś zrobić?”

(Nic nie mów).

„Daj mi tylko sekundę” – mruczy. „Już prawie...” – zwiększa tempo, z jakim pisze.

„Gdzie?” (Nachyl się bliżej).

„To ta biała kropka! W tym samym miejscu, w którym widziałem ją wcześniej, kiedy to wydrukowałem”.

„Wszystko dobrze, tylko proszę – uważaj. Próba znalezienia dziury w świecie może być niebezpieczna”.

„Uważam. Potraktuj to jako zwykłą anomalię techniczną – wtedy łatwiej to znieść” – przesuwa dłońmi po wydruku, próbując coś znaleźć...

(Rozegraj to ze spokojem). „I co teraz?”

„Coś jest bardzo nie tak z tą pamięcią włosowatą”.

„Co w ogóle masz tam nadzieję znaleźć?”

„Nie trać czasu na drukowanie, tam jest tylko biały punkcik w morzu tuszu. Jest uszkodzona”.

„Biały punkcik?” – pyta podekscytowana, kiedy pamięć włosowata z kliknięciem wskakuje na swoje miejsce. „Dokładnie coś takiego chciałabym tam znaleźć”.