Rozmowa · Programistka Soona

„Kobieta z księgarni mnie nienawidzi. Twierdzi, że jestem elementem klątwy, cokolwiek to znaczy”.

„Czemu uważa, że jesteś elementem klątwy?”

„Bo jest z Martinaise, a mieszkańcy Martinaise nigdy nie widzieli radiokomputera. Twierdzi, że emituje on żywioł zła”.

„Chyba przemawiają trochę przez ciebie uprzedzenia, co?”

„Nie” – wbija w ciebie spojrzenie zmęczonych oczu. „Kiedy zobaczyła pierwszy raz mojego rehm civica, zaczęła dosłownie modlić się do jakiejś boskiej istoty. Nie zmyślam”.

Porucznik kaszle, jakby chciał ukryć rozbawienie.

„Przyszłam pewnego ranka do pracy i okazało się, że w moim terminalu jest pełno różnych... błyskotek i amuletów. Znaków ochronnych. To była chyba jakaś semeńska magia”.

„Więc musisz zrobić tak: idź z nią porozmawiać, powiedz, że jesteś policjantem i musisz wejść do piwnicy budynku. A potem przynieś mi tę kopię zewnętrzną. Dobra?”

„Tak, mieszkańcy Martinaise nie lubią za bardzo iść z duchem czasu”.

„Kiedy zobaczyła pierwszy raz mojego rehm civica, zaczęła dosłownie modlić się do jakiejś boskiej istoty. Nie zmyślam”.

„A jeśli faktycznie emituje żywioł zła?” (Zmruż oczy).

„Nie emituje. Odbiera...” – przestaje wyjaśniać. „Gadasz tak jak ona. Kiedy pierwszy raz zobaczyła ten sprzęt, zaczęła się modlić. Do jakiejś siły wyższej”.

„Nie bądź dla nich zbyt surowa. To wszystko ze względu na ich sytuację socjoekonomiczną”.

„Tak, ale kiedy ona zobaczyła pierwszy raz mojego rehm civica, zaczęła dosłownie modlić się do jakiejś boskiej istoty. Nie zmyślam”.

„Zaraz... A jesteś elementem klątwy?”

„Oczywiście, że nie” – splata ręce na piersi. „W każdym razie nie mam już swoich kluczy, a ona nie chce mnie wpuścić”.

„Dobrze, pójdę poszukać tej kopii zewnętrznej”. (Przejdź dalej).

„Dzięki”.

„Dzięki” – zastanawia się przez moment, po czym sięga za radiokomputer i podaje ci coś wyglądającego na przerośnięty łom.

„A tu masz mój multitool Kvalsunda. Może ci się przydać do rozbicia lodu. Otworzysz nim wszystko. Jeśli przyniesiesz mi kopię zewnętrzną, możesz go sobie zatrzymać”.

Jej własne słowa sprawiają jej odrobinę bólu. Nie cieszy się z rozstania z tym kvalsundem.

Legendarny multitool Kvalsunda! To jak łom w wersji 2.0. Dla zawodowców – takich jak ty.

Ten wspaniały multitool czyni zwykłe łomy pospolitymi RUPIECIAMI.

„Dzięki” – zastanawia się przez moment, po czym sięga za radiokomputer i podaje ci coś wyglądającego na przerośnięty łom.

„Dzięki” – zastanawia się przez moment, po czym sięga za radiokomputer i podaje ci coś wyglądającego na przerośnięty łom.

„To jest ta pamięć, której szukasz?” (Pokaż jej grafik produkcyjny).

„Nie, to jest grafik produkcyjny, który ukradłeś i otworzyłeś bez pozwolenia” – stuka palcami w blat stołu, bez powodzenia próbując ukryć zniecierpliwienie. „Nie jest mi potrzebny”.

„Na jego obronę należy stwierdzić, że pamięć ta leżała po prostu w szufladzie opuszczonego biurowego boksu”.

„W porządku. Niemniej...”

„Nie, to jest grafik produkcyjny. Nie potrzebuję go. Właściwa pamięć włosowata ma naklejoną srebrną taśmę z napisem KOPIA ZEWNĘTRZNA”.

Nie obchodzi jej, skąd go masz.

„Co to jest kopia zewnętrzna i czemu jej potrzebujesz?”

„To kopia zapasowa projektu mojego dawnego pracodawcy – gry radiowej, nad którą pracowaliśmy. Umieszczona jest na pamięci włosowatej takiej samej, jak ta, która jest w tym radiokomputerze” – wskazuje na świecącą kostkę wewnątrz maszyny.

Maksymalnie to dla ciebie upraszcza.

„Sama jej zawartość uległa zniszczeniu, ale mam nadzieję wykorzystać jej resztki, aby określić dokładne położenie anomalii. Musisz tylko iść do mojego dawnego miejsca pracy i zdobyć tę pamięć”.

Zaraz... Skoro to kopia zewnętrzna, to dlaczego wciąż jest wewnątrz?

„Gdzie jest twoje dawne miejsce pracy?”

„Na Rue de Saint-Ghislaine, w Centrum East Delta Commerce” – odgarnia włosy z twarzy i wzdycha.

„Być może lepiej znana będzie ci nazwa Zgubiona Strefa Handlowa. Możesz wejść do środka przez księgarnię na placu. Będziesz musiał tylko wyjaśnić co nieco sprzedawczyni”.

„Nawiasem mówiąc, umieściliśmy w tej lodówce ciało”.

„Zaraz, co?” – pyta, spoglądając na ciebie z niepokojem. „Czyje ciało?”

„Wiesz, nie musimy opowiadać całemu światu o tej lodówce” – stwierdza porucznik, patrząc na ciebie.

„Czyje to ciało?” – domaga się ponownie odpowiedzi, spoglądając najpierw na ciebie, potem zaś na porucznika.

„To ciało wisielca”.

„I co ono robi w lodówce?!”

Jakby niemalże uważała, że ma do tej lodówki jakieś właścicielskie prawa.

„Bez obaw, trafiło tam tylko tymczasowo. To wszystko część oficjalnego policyjnego śledztwa”.

„To wy je tam umieściliście...” – odchyla się do tyłu, masując sobie powieki. „Umieściliście ciało w niedźwiedziu-lodówce...”

„Wymagało tego śledztwo”.

„Dobrze” – mówi, opierając palce na łuku brwiowym. „Przewspaniale, dzięki, że mnie informujesz”.

„Będziemy wdzięczni, jeśli zachowa pani tę informację dla siebie”.

„A komu miałaby ją zdradzić, swojej matce?” – kręci kędzierzawą głową. „Nie mam nawet komu powiedzieć. A gdybym miała, i tak bym nie powiedziała. Nie obchodzi mnie to”.

„Chciałem ci tylko dać znać”.

„Tak, to właśnie ci powiedziałem”.

„Przyniosłem ci pamięć”. (Daj jej kopię zewnętrzną).

„Dzięki” – bierze pamięć włosowatą i przygląda się metalicznej taśmie na jej boku. „Zdaje się, że to ta”.

„Co się teraz stanie?”

„Teraz ją wydrukuję, żeby zobaczyć, co z niej zostało” – umieściła już pamięć w rdzeniu radiokomputera i jest gotowa zamknąć pokrywę.

„Czekaj! Nie wkładaj jej tam jeszcze, to może być niebezpieczne!”

Zaczyna się śmiać, lecz niemal natychmiast przestaje. Jej głos jest dziwnie poważny. „Nie, to nie jest niebezpieczne. Co najwyżej przygnębiające”.