Rozmowa · Noik

„Rzeczy supranaturalne... Myślisz, że są prawdziwe? Że naprawdę istnieją?” (Przejdź dalej).

„Większość z nich nie istnieje, ale są też rzeczy, które nie mają prawa istnieć, bo moraliści uważają je za zbyt niebezpieczne dla plebsu”.

„Psioniczne moce, choroby związane z szarotą, udawacze udający ludzi, ludowe rytuały i inne tego typu rzeczy”.

„A co jest nie tak z rzeczami nadnaturalnymi?”

„Nic nie jest z nimi nie tak. Na pewno trzeba je badać. Ale i tak można robić z nimi chore rzeczy”.

Najzajebistsze. I dlatego właśnie warto je badać.

Ten młody speedziarz wydaje się całkiem sporo wiedzieć o „falach”. Czyżby był techno złotą rączką, której szukasz?

Jego spojrzenie jest wyjątkowo podejrzliwe.

Ten młody speedziarz wydaje się całkiem sporo wiedzieć o „falach”. Czyżby posiadał techniczne umiejętności, których potrzebujesz?

„Więc pogadałeś z Andre i teraz chcesz podyskutować z Noikiem?” – jak zwykle stoi nad swoją skrzynką z narzędziami i ze złością przerzuca wkręty.

„W porządku, stary. Ale ostrzegam – nasze fale wciąż nie są do siebie dopasowane. Minie trochę czasu, zanim zaskoczą moje psioniczne moce”.

„Więc pogadałeś z Andre i teraz chcesz podyskutować z Noikiem? Dobrze” – przez dziury w zbyt dużym swetrze widać skórę speedziarza. Przed nim stoi otwarta skrzynka wypełniona ciesielskimi narzędziami i drobiazgami.

„Dobrze, że najpierw pogadałeś z Andre. Miałem dzięki temu czas na sprawdzenie twojej fali. Właściwie nie da się rozmawiać z ludźmi przed takim odczytem” – przeczesuje dłonią swoje włosy zaczesane do tyłu z drwiącą powagą i kontynuuje grzebanie w narzędziach.

Noik trzęsie się do bitu. Nie ma w rękach żadnych narzędzi. Zdaje się, że cię ignoruje.

„Pogadaj z Andre. Ja jestem tylko Noikiem” – stwierdza dziwnie ubrany młody mężczyzna, nie odrywając wzroku od swojej skrzynki z narzędziami.

„Dobra, porozmawiam z Andre'em”. [Odejdź].

„A jeśli chcę najpierw pogadać z tobą?”

„Jestem beznadziejny, jeśli idzie o socjalizację, stary. Jak pogadasz z Andre, będę miał czas, żeby się dostroić. Poznać twoją falę” – mówiąc te słowa, wraca do swoich narzędzi.

Może powinieneś po prostu tam stać, patrzeć, jak potrząsa swoim pudełkiem z narzędziami. Poznać jego „fale”.

Ten młody speedziarz wydaje się całkiem sporo wiedzieć o „falach”. Czyżby był techno złotą rączką, której szukasz?

„To jakiś absurd”.

„Widzisz? Ta rozmowa zupełnie nam nie idzie. Mamy niedopasowaną falę” – młody mężczyzna podnosi cienkie metalowe ostrze piły i przygląda mu się uważnie.

Strach? Złość? Trudno stwierdzić, co czuje ten człowiek.

Po prostu się boi.

Po prostu stój i mu się przyglądaj.

Zawartość skrzynki z narzędziami młodego mężczyzny jest zorganizowana w schludny, choć eklektyczny sposób. Nieustannie sprawdza różne narzędzia i elementy, nieustannie je przekładając...

Na dłuższą metę widok jest odrobinę hipnotyzujący.

„Mam różne wkręty” – stwierdza, unosząc garść pełną kawałków metalu.

„Co robisz z tym wszystkim?”

„To moje dobra konsumpcyjne i środki produkcji. Lubię je”.

„Pogadaj z Andre. Bez sensu, żebyś tu sterczał – fale naprawdę się ze sobą nie zgrywają” – stwierdza, zerkając na swoich towarzyszy.

„Ale masz rzeczy”.

„Miałbym znacznie więcej rzeczy, gdybym miał miejsce, w którym mógłbym je trzymać”.

Kiwnij głową.

„Przydadzą się przy naprawie kościoła od zewnątrz”.

„Dobra, tak zrobię”.

Młody mężczyzna podnosi cienkie metalowe ostrze piły i kiwa głową.

Ten młody speedziarz wydaje się całkiem sporo wiedzieć o „falach”. Czyżby posiadał techniczne umiejętności, których potrzebujesz?

„No cóż, gliniarzu, odwdzięczyliśmy się za przysługę. To chyba cementuje gliniarsko-hardkorowy sojusz”.

„O TAAAAK! JESTEŚMY TERAZ GLINIARZAMI!”

„Spokojnie, Głowiec. Wciąż jesteśmy przede wszystkim organizatorami lokalu z hardkorową muzyką. Ale być może dzięki temu staliśmy się filarami lokalnej społeczności...”

„Dobrze się z wami pracowało... panowie”.

„Nie musisz udawać. Wiemy, że w głębi serca wciąż jesteś gliniarzem...”

„Sprzątnę ten sprzęt później. Zdaje się, że leży gdzieś tu dodatkowa para słuchawek, gdybyś miał ochotę na jakąś pamiątkę. Raczej nikt nie będzie za nimi tęsknił”.

„Będę miał swoją sprawę na głowie, ale jeśli znajdę czas, to wrócę”.

„Jasne, już to kiedyś słyszałem...”

„Nie zawiodę moich braci w hardkorze”.

„Jasne, mówisz tak, bo musisz, ale to nic...”

„Dobra, gliniarzu. Daliśmy z siebie więcej niż trochę w imię tej kolaboracji. Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę z tego, jak bardzo hardkorowe podziemie się dla ciebie postarało”.

„Jeśli chcesz okazać nam swoją wdzięczność, to wciąż przydałaby się nam twoja pomoc. Pogadaj z Głowcem”.

„HARDKOR! WZAJEMNA POMOC!”

Nie szkodzi. Dopiero się rozgrzewasz. Twój kolejny pomysł na pewno będzie lepszy.

Hmmm, nie wydawało się, że będzie to aż tak trudne. Będzie trzeba spróbować jeszcze raz...