Rozmowa · Noik

„Nie sam. Wiele osób myśli teraz tak samo. Zbierają się w Paliseum. Bit jest taki sam dla wszystkich”.

„Co ona ma przedstawiać?”

„To uśmiechnięty trup”.

„I co to oznacza? Czemu trup się uśmiecha?”

„Pokonał Historię. Żyjemy w wieku Historii, a w jej oczach wszyscy zawsze jesteśmy już martwi. W takim razie dlaczego się uśmiechamy? Ponieważ Historia to kłamstwo, tak jak jej zgony...”

„Obecna chwila i życie są hardkorem. Hardkor usuwa śmierć”.

Zastanawia się chwilę. „A może on nie jest martwy? Może po prostu odczuwa ekstazę związaną z bitem”.

Albo, jak by się tak zastanowić, kompletnie nadźgany prochami.

Lepiej o tym nie wspominać.

Mruga, czekając na kolejne pytanie.

„Może też być kompletnie nadźgany prochami”.

„Albo jest pijany, pogrążony w śpiączce lub cieszy się z tego, że jest martwy, ale te możliwości są beznadziejne”.

„Myślę, że powinniśmy to sprzedawać”.

„To powinno zostać sprzedane” – kiwa głową. „Ale nie przez nas”.

„Tak sobie myślę, że może ten uśmiechnięty trup jest symbolem komunizmu. Też jest martwy, ale go to nie obchodzi”.

Zastanawia się nad tym przez chwilę, po czym stwierdza: „Tak, ta interpretacja ma sens”.

„Naprawdę?”

„Naprawdę”.

„Skąd ten wniosek?”

„Wszyscy jesteśmy tacy sami. Takie same oczy, takie same uśmiechy, taka sama śmierć”.

„Po co mam ją opisywać, skoro wiesz już, o co chodzi?”

„Żebym mógł usłyszeć, jak to robisz. Czasem spojrzenie z zewnątrz pozwala nam zastanowić się nad jakąś kwestią”.

„Noik, nie zawracaj naszemu gościowi głowy swoimi grami”.

„Odwal się, Andre, ja i pan gliniarz próbujemy dyskutować o sztuce”.

„Nie powinieneś się tak odzywać”.

„Tak, powinieneś być grzeczniejszy”.

„Jasne, zapamiętam, sorki. Więc jaka ona była?”

Najbardziej niedbałe sorki, jakie widział świat.

„Nie powiem. Spytam lepiej o coś innego”.

„Ej no... No dobra” – wygląda na zaskoczonego i lekko rozczarowanego. „Nie musisz jej opisywać. Co chcesz wiedzieć o tej naklejce?”

Wyciągnij notatnik i pokaż mu naklejkę.

„Nieźle! I to na swoim policyjnym notatniku! Podoba ci się?”

„Jest cholernie głupia, ot co. Chyba po prostu przypominała mi mnie samego”.

„Hej, rzeczywiście trochę cię przypomina” – zastanawia się chwilę. „To na pewno zapowiedź przyszłych zdarzeń. Co chciałeś o niej wiedzieć?”

„Jest bardzo nowoczesna. Chciałbym się dowiedzieć o niej więcej”.

„Masz rację – to herold nowej ery. Co chciałbyś o niej wiedzieć?”

„Tak, czadowa jest”.

„Jest czadowa. Ale to coś więcej. Znacznie więcej”.

Noik czuje się nieco rozczarowany, że jest tylko czadowa.

Wyciągnij notatnik i pokaż mu naklejkę.

„Wygląda na to, że moje dzieło trafiło w ręce biurokracji systemu prawnego. Co chcesz o tej naklejce?”

„Nie przeszkadza mi przekleństwo tu czy tam”.

„Fajnie. Zakaz stosowania brzydkiego języka – to spisek moralistów, którzy chcą odciąć nas od funkcji naszych ciał, aby mieć nad nami większą kontrolę...”

„Więc jaka była ta naklejka?”

„Mam na myśli tę”. (Pokaż naklejkę na swoim notatniku).

„Chodzi o tę. Znasz ją może?” (Pokaż mu naklejkę w notatniku).

„Czemu mówią na ciebie »Noik«?”

„Hardkorowa estetyka jest ezoteryczna. Obecnie nie jest to temat do dyskusji ze stróżem prawa” – stwierdza i podnosi jakiś wihajster.

Nie jest łatwo osiągnąć harmoniczny rezonans fal bez wprowadzenia pewnych poprawek.

Nie jest łatwo osiągnąć harmoniczny rezonans fal bez wprowadzenia pewnych poprawek.

„Czy to znaczy... że potrzebujemy synchronizacji fal?”

„Tak, dalsza synchronizacja fal byłaby dla nas dobra. Jednym ze sposobów jej osiągnięcia byłoby wpuszczenie nas do kościoła”.

„Nie rozumiem, co to znaczy”.

„Właśnie widzę. Dalsza synchronizacja fal byłaby dla nas dobra. Jednym ze sposobów jej osiągnięcia byłoby wpuszczenie nas do kościoła”.

„Opowiedz mi o maszynach, które widziałeś w kościele”.

Wzdryga się. „Były dziwne. Specjalistyczne. Widziałem procesor danych i jakąś maszynerię pracującą na falach długich”.

„Przewody biegnące do wody. Czuć od tego szpiegowskie fale albo fale jakiejś popieprzonej samarskiej nauki... No wiesz, takiej, co to wskakuje na główkę w dziedzinę rzeczy nadnaturalnych”.

Ludowa Republika Samary (LRS) to wytwór siostrzanej do buntu w Revacholu rewolucji na isoli Graadu. Znana jest jako poważnie zdegenerowane, bandyckie państwo.

„Nie bądź dla Samary zbyt surowy, są na świecie sami jak palec. Połowa tego, co o nich wiemy, to zwykła propaganda”.

„Wiem, stary. Mówiłem tylko o estetyce”.