Rozmowa · Noik

Rozpętaj wojnę! (Hej, hej!). Dawaj na parkiet! (Hej, hej!). Potrzeba więcej! (Hej, hej!). Hardkorowej armii! Tak!

Niech żyje świat, który powołał do istnienia hardkor, aby osiągnąć pełnię istnienia! Oto prawdziwy spadkobierca doloriańskich wartości. Dar, który wciąż niesie radość trzy i pół stulecia później.

Nieskończone są cuda zrodzone z kulturowej współpracy tak mądrze ułatwionej przez wolny świat!

Ja mam miejscówkę i oszczędności,/ty ładną buzię, ładne krągłości,/Trzymajmy się razem, zróbmy skok na świat!

ZRÓBMY SKOK NA ŚWIAT!

Tak sobie myślę, żeby nosić strój sportowy jako hardkorowe przebranie, żeby zmaksymalizować mobilność kończyn.

Możesz w takim razie uzupełnić też strój gwizdkiem.

Zmasakruję sam siebie niczym machinę współczesnej imprezy w ostatecznym starciu między ciałem i duchem!

To dobry sposób na śmierć.

Hardzi ludzie, harde rządy, harde służby, harde harce, hardy bunt. Koronny dowód. Koronny świadek. Koronny hetman.

Przewidywalne, acz porządne zestawienie.

Chyba nie mam jak dodać do hardkoru czegokolwiek więcej.

A więc przybywasz z pustymi rękami i nietknięty, bez żadnego brzemienia. Po hardkorowej prośbie. To musi wystarczyć.

Narodziny hardkoru mają miejsce tu, w Revacholu. To jedyne miejsce, gdzie to się może dziać – na dnie geopolitycznej otchłani. Oto dzisiejsze trąby wojenne. Czeka nas nowy porządek.

O tak, jakie to męskie. Coś pięknego.

Patrzysz, ale nie dowierzasz, wszędzie kręci się impreza.

Tak wysoki poziom myślenia koncepcyjnego nie znajduje się w wachlarzu twoich umiejętności.

Twoja konceptualizacja akceptuje to z pełnym powagi podziwem i wdzięcznością.

SPÓJRZ NA SŁOŃCE/JASNO PŁONIE/TAŃCZMY AŻ/PO ŚWIATA KONIEC!

BOISZ SIĘ? WIĘC NIECH SIĘ STANIE. TAŃCZMY AŻ PO ŚWIATA KONIEC.

Chcę robić z tobą jebanie.

Możesz powtórzyć?

Chcę robić z tobą jebanie!

Jasna sprawa, słoneczko!

Agresywna. Monotonna... ale też w jakiś sposób sakralna. Prymitywna, lecz futurystyczna niczym robot. Nie istnieje nic poza tu i teraz. Wszystko ma jeden, jedyny cel... Zdołałeś tylko spisać listę. Jej elementy nie tworzą całości.

„Co Tiago powiedział ci o kościele?”

„Kraboczłek ukrywał się tu od jakiegoś już czasu. Przeżył pewne rzeczy. Rzeczy generujące złe fale. Z tego, co wiemy, Ubi wybudowali to miejsce jakieś trzysta dwadzieścia lat temu jako sarkofag”.

„Do czego służy?”

„To zamknięcie. Więzienie. Dla czegoś, czego się bali. Czegoś nowego i nieznanego na tej isoli” – spogląda w górę, próbując przeniknąć wzrokiem ciemność zalegającą ponad belkami. „Myślę, że to właśnie tego doświadcza kraboczłek, gdy wspina się na górę...”

„To jakieś gówno ze starego świata, o którym Ubi już kiedyś słyszeli... i uznali, że najlepszym sposobem na poradzenie sobie z tym jest wybudowanie kościoła. Żeby to uwięzić”.

„Nie rozumiem. Co dokładnie opanować?”

„Nie wiem... I oni też tak do końca tego nie rozumieli. Tego, co to coś robi. Ale to jest to, czego szuka i co próbuje zmierzyć Soona” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy kobietę.

„Ale jej wysiłki spełzną na niczym. Nie uda jej się tego zmierzyć. Ludzie tacy jak ona zawsze chcą wszystko mierzyć – wszystko, czego tak naprawdę zmierzyć nie są w stanie”.

Drewno skrzypi od naporu szalejącej na zewnątrz wichury. W mroku unoszą się strzępki kurzu; opadają powoli na wypłowiałe ze starości deski podłogowe. Budynek nie wydaje się szczególnie wytrzymały.

„Czemu uważasz, że Soona poniesie porażkę?”

„To zdaje się popularne w tej okolicy, prawda? Nie da się zmierzyć czegoś takiego... To nie jest... materialne”.

„Ten budynek jest chyba... nieszczególnie trwały”.

„Nie, jest zajebiście nietrwały. Zamiast tego kościoła, powinni tu zbudować klub z muzyką anodic” – stwierdza, szczerząc zęby...

„Muzyka anodic na pewno uwięzi to, z czym mamy tu do czynienia” – jego słowa odbijają się echem w kościelnej sali...

„A jeśli nie... No cóż...” – wzrusza niedbale ramionami.

„No cóż, skoro nie ma w tym żadnej konkretnej prawdy, to raczej nie ma się czego obawiać”.

„Może ty to rozpracujesz, gliniarzu. Zdaje się, że osiągnęliśmy dobry poziom porozumienia... Nasze fale dobrze się synchronizują”.

„Znalazłem w centrum Martinaise Zgubioną Strefę Handlową. Może Ubi starali się opanować tę samą rzecz?”

Młody mężczyzna drapie się po brodzie, po czym mamrocze: „...rozchodzi się, zataczając kręgi... podupadające wsie...”

„...i to dlatego komunardom nie udało się obronić przyczółka. Tak, w tej okolicy doszło do wielu porażek”.

„Jak tak teraz myślę, to nie wydaje się możliwe”.

Wzrusza ramionami. „Nie wiem. Może tak. Może nie. To nie jest pytanie, na które jesteśmy w stanie odpowiedzieć, gliniarzu. Nawet ja mam swoje ograniczenia – jestem osobą o ograniczonych mocach psionicznych”.

„Myślisz, że ta hipoteza jest jakkolwiek wiarygodna?”

„Hm. Upiorne. Porozmawiajmy o czym innym”.

„To brzmi jak robota dla Wydziału Zdalnych Obserwatorów”.

Młody mężczyzna wzrusza ramionami. „Wątpię. Nie wydaje mi się też, że Ubi właściwie to rozumieli. To, co to coś robi. Ale to jest to, czego szuka i co próbuje zmierzyć Soona” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy kobietę.

„Czyli że są tutaj jakieś martwe ciała?!”

„Nie dosłowny sarkofag. To taka... metafora”.

„Dzięki tobie dostaliśmy się do środka, glino. Nie mogę w to uwierzyć...” – rozgląda się po sali i podziwia drewniane wykończenia kościoła.

Z zachwytem w swoich bystrych oczach.

„Tak między nami – nie wiem, czy to zauważyłeś, ale... Jestem odrobinę podejrzliwy wobec władzy. Ale ty – ty wyświadczyłeś prawdziwą przysługę hardkorowemu podziemiu”.

„Tak. Naprawdę się postarałeś. Dla hardkorowego podziemia” – oznajmia porucznik, rozkładając ręce i przyglądając się speedziarzom zajętym urządzaniem się w kościele. „Dlaczego?”

Niby-przywódca wycina na podłodze jakieś futurystyczne kształty, obficie się przy tym pocąc.

Acele wykorzystuje swój mikrofon kontaktowy do słuchania drzewa – pod wodą.

Ten z dużą głową puszcza w kółko tę samą muzykę taneczną, a znajdujące się za nim okno drży od basów.