Rozmowa · Noik

Szanowny panie, ten namiot – toż to było zagrożenie bezpieczeństwa! Tu zaś? Sanktuarium! Niezwykle to szlachetne z twej strony.

„Zrobiłem to dla ludzkości. Całej ludzkości”.

„W porządku” – odpowiada lakonicznie porucznik.

Chce przez to powiedzieć: Nie wierzę, że naprawdę zrobiłeś to dla ludzkości. Ale skoro pozwala ci to zachować dobry nastrój, to w porządku.

(Wzrusz ramionami). „Lepiej niech robią to tutaj, niż w tym namiocie. Nie był bezpieczny”.

„W porządku” – odpowiada lakonicznie porucznik.

Chce przez to powiedzieć: W zasadzie masz rację. Ten namiot stanowił zagrożenie, a tu i tak nikt nawet nie zaglądał.

„Mają dzieciaki ikrę. Godne podziwu”.

„W porządku” – odpowiada lakonicznie porucznik.

Chce przez to powiedzieć: Niemożliwe, żebyś przekazał im tę nieruchomość z tak błahego powodu. Z drugiej strony, ważne, żebyś nie tonął w butelce i skupiał się na pracy.

„Serio kręci mnie ten hardkorowy styl życia. Nie zrozumiałbyś”.

„W porządku” – odpowiada lakonicznie porucznik.

Chce przez to powiedzieć: Masz rację. Nie rozumiem. Ale rób, co musisz, żeby nie pływać w butelce z wódką.

„Jestem zepsutym gliną, Kim. A to jest zepsuty plan”.

„W porządku” – odpowiada lakonicznie porucznik.

Chce przez to powiedzieć: Nie obchodzi mnie, czy masz jakieś pełne zepsucia plany, prawie każdy je ma. Bylebyś był trzeźwy i skupiony na pracy.

Andre jest zajęty wywijaniem odrobinę mniej żałosnych, ale wciąż odrażających figur na podłodze kościoła, obficie się przy tym pocąc.

„Czadowo. Jesteś Noik, nie? Masz chwilę na rozmowę?”

Kiwa głową. „O czym chcesz pomówić?”

„To ja. Przyjaciel i sojusznik hardkorowego podziemia. Masz chwilę na rozmowę?”

„Mega. To ja już pójdę”. [Odejdź].

Młody człowiek obdarza cię nietypowym uśmiechem, gdy odwracasz się, aby odejść.

„Moje oddanie sprawie hardkorowego podziemia jest co najmniej niepewne. Ale mam kilka pytań”.

„O czym chcesz pomówić?” – pyta, spoglądając w ciemność pod dachem.

„Hm... Znowu się widzimy, niezgrany człowieku” – stwierdza, grzebiąc w swoich narzędziach. „Czy wspominałem, że gdybyś pomógł nam dostać się do kościoła, to pomogłoby to zgrać nasze fale?”

„No dobra, może wrócę później”. [Odejdź].

„Ale myślałem, że między nami już jest spoko, jeśli chodzi o fale”.

„Robię, co mogę” – stwierdza, kontynuując przekładanie swoich narzędzi.

Nie jest to dla niego łatwe. Pewnie całe lata zajęło mu przyzwyczajanie się do Andre.

Wygląda na dobrze poukładanego człowieka. Synchronizacja może być tego na dłuższą metę warta.

„Falę?”

„Taa... Trzeba je porównać, sprawdzić, czy możemy się zgrać”.

„To jakiś absurd”.

„Widzisz? Nasze dale są mocno niezsynchronizowane” – stwierdza i spogląda na swoje narzędzia. „Już teraz mogę stwierdzić, że ta relacja społeczna będzie wymagała mnóstwa pracy”.

„Ciekawe”.

„Jestem beznadziejny w kwestii socjalizacji. Nawet w tej chwili nasze fale są mocno niezsynchronizowane. Ale zobaczę, co się da zrobić” – stwierdza, kontynuując przekładanie swoich narzędzi.

„A teraz? Czy wszystkie fale są teraz w porządku?”

„Nieee. Wciąż są mocno niezsynchronizowane. Dziwne rozstrojenie gamma”.

„Co?”

„Słyszałeś” – odpowiada i przygląda się uważnie metalowej śrubie, którą trzyma w dłoni.

„Mógłbyś wykorzystać swój zmysł falowy i pomóc mi skontaktować się z okrętem Koalicji?”

„Nie sądzę. Wielkie złe częstotliwości są ekstremalnie negatywne – powodują supresję myśli, implantację snów czy rewizję pamięci. Odjechane sprawy, nie jestem pewny, czy chcę mieć z tym cokolwiek wspólnego”.

W jego głosie pobrzmiewa strach, ale i ciekawość. Potrzebuje powodu, żeby ci pomóc.

„Poza tym nasze fale nie są nawet jeszcze zsynchronizowane, więc jak miałbym zsynchronizować ciebie z Wielkim Złym? To nie ma żadnego sensu, miłośniku prawa”.

„Widziałem na kłódce naklejkę. Możesz mi coś o niej powiedzieć?”

„Naklejkę... Masz na myśli tę żółtą? Możesz mi ją opisać?”

Ciekawe. Chce, żebyś ją opisał, chociaż wie, jak ona wygląda.

„Dobra. To żółty okrąg – ludzka twarz – z X-ami zamiast oczu i uśmiechem pod spodem. Te iksy znaczą chyba, że gość nie żyje”.

„Tak, tak” – podoba mu się to, co słyszy. „Co chciałeś wiedzieć?”

„Chyba wyczerpaliśmy na razie ten temat”.

„Pewnie można by napisać o tym rozprawę naukową. Tylko po co?”

„Co sprawia, że ta naklejka jest taka nowoczesna?”

„Prostotę przyniósł nam klasyczny solaistyczny modernizm, ale to była gustowna, harmonijna prostota, prawda?”

„No cóż, hardkor nie jest gustowny ani powierzchownie harmonijny. To ostrzegawczy wystrzał, który mówi: »To będzie niebezpieczne«. Prześladujące człowieka echo straty”.

„Naklejka, ubrania, muzyka – to samo”.

„W głowie mi się kręci. Niełatwo iść z duchem czasów”.

„Tak. Ale to dzięki temu jest to osiągnięcie”.

„Brzmi grubo”. (Kiwnij z aprobatą głową).

„Zgadza się”.

„Sam to wszystko wymyśliłeś?”