Rozmowa · Noik

„Zmieńmy temat”.

„O tak, jasne”.

„A więc proponujesz społeczeństwo oparte na hałasie?”

„Wiele nieokcydentalnych kultur ma w swoich sercach bit. Dlatego są one bliższe prawdziwemu, hardkorowemu życiu. Po prostu nigdy nie było ich wystarczająco wiele i były zmuszone do korzystania z ekstremalnie podstawowych instrumentów perkusyjnych”.

O Panie Zachodnich Równin! To się dzieje! Tu i teraz imigranci psują naszą młodzież!

„Mogłem się domyślić! Zapatrzyłeś się w kiptów, dlatego jesteś taki stuknięty!”

„Dość tego, Noik, wystarczy już zawracania głowy naszego gościa tymi twoimi szalonymi teoriami. Zostaw go w spokoju”.

Ten z tlenionymi włosami nie próbuje tak naprawdę okazać drugiemu swojej wyższości. Chce po prostu pokazać się jako rozsądny, umiarkowany przywódca.

Nie ma co się tym zanadto ekscytować. Na czym to skończyłeś?

To były wytworzone przeze mnie wizje straszliwej przyszłości, które cię ewidentnie nie interesują.

„Ciągle wspominasz o hardkorze. Co on dla ciebie znaczy?”

„To najwyższe poświęcenie. Myśli płynące z rdzenia kręgowego. A także potężny superlatyw”.

Wspomnę tylko, że terminem tym określa się też pewne rodzaje przedstawiającej penetrację pornografii.

„Jajkogłowiec ma właściwie lepszą koncepcję hardkoru. On po prostu bardzo lubi mówić słowo »hardkor«”.

„Hardkor!” – krzyczy jego przyjaciel zza swojej konsolety, uśmiechając się przy tym uśmiechem przyćmiewającym szerokością twój własny – z twarzą niczym tarcza księżyca i z oczami pełnymi naiwnego zachwytu.

„Dobra, to było niejasne. Poświęcenie, coś innego, superlatyw...”

„Może to ty jesteś zbyt konkretny. Spróbuj konsultacji ze swoim rdzeniem kręgowym”.

„Dziękuję za wyjaśnienie”.

„Cieszę się, że mogłem pomóc”.

„Termin hardkor określa też rodzaj pornografii, w którym widoczna jest penetracja. Wiedziałeś o tym?”

„Hardkorowy zbieg okoliczności, nie sądzisz?”

„Taaa!”

„Ale czy to nie tak, że ci bardziej hardkorowi powinni rządzić mniej hardkorowymi? Wskazywać im drogę?”

„Jeśli jedni chcą przewodzić, a inni chcą być prowadzeni, to moim zdaniem mogą to robić”.

„Nie sugerowałem, że to coś złego”.

„Dobrze wiedzieć. Powiedz mi coś innego”.

„Wolałbym powiedzieć ci więcej o prawdziwym życiu niż o tym żałosnym czymś innym, ale jesteś w końcu stróżem prawa tej ziemi”.

„Mógłbyś wykorzystać swój zmysł falowy i pomóc mi skontaktować się z okrętem Koalicji?”

„Próbujesz uzyskać synchronizację z Wielkim Złym?” – pyta, żując w zamyśleniu wkręt. „Chcesz się bawić poważnymi częstotliwościami...”

„Daj spokój, Noik. Chyba jesteśmy mu to winni”.

„Acele ma rację. On jest teraz jednym z nas”.

„Co to za ciuchy?”

Wzrusza ramionami. „Są hardkorowe”.

„I tyle?”

„To tylko ubrania”.

„No dobra”.

„To tylko taki styl, co nie?”

„Naprawdę? Wyglądają cudacznie”.

„Nie, to tylko nudne, normalne, hardkorowe ubrania. To...” – wskazuje na twój krawat – „...jest cudaczne”.

„To mój przyjaciel i wspólnik. Razem ciśniemy grubą imprezę”.

„Właśnie widzę. I imprezowaliście bardzo grubo i bardzo długo, prawda?”

„Wygląda, jakbyś próbował się na nim powiesić. Jest też duży. I bardzo wzorzysty. Jest zwariowany, stary – lubię go”.

Zdajesz sobie nagle sprawę, że cierpliwość i szacunek, jakie okazuje ci ten speedziarz, są głównie spowodowane twoim stylem. Nie wszystkich zapewne tak traktuje.

„SZACUN DLA CZŁOWIEKA!”

(Spójrz podejrzliwie na krawat). „Co w nim takiego cudacznego?”

„To tylko taki styl, co nie? Normalny hardkorowy styl. Każdy może się tak ubierać”.

„Myślałem, że to głębsza sprawa”.

„Nie, to tylko kamizelka zrobiona z szelek tak, by przypominała żebra ludzkiej klatki piersiowej. Plus kilka damskich ciuszków, żeby wkurzyć system podziału płci”. Wskazuje twój krawat: „Opowiedz mi lepiej o tym hardkorowym krawacie. Jest zajebiście pierwotny”.

(Spójrz podejrzliwie na krawat). „Co w nim takiego hardkorowego?”

„Wyglądasz z tymi kolczykami jak kobieta”.

„Wiesz, co myślę? Że mężczyzna, kobieta i dziecko to arbitralne podziały służące przymuszaniu ludzkości do poddaństwa”.

Zinternalizuj estetykę hardkoru. Nie kiwaj tępo głową, a naprawdę ją poczuj.

Oddani. Hiperaktywni. Zjednoczeni. Musisz dodać coś własnego do tej listy, aby zrozumieć, czemu połączenie tych cech tworzy hardkor. Potrzebujesz swojego elementu. Stwórz go!

Sprawdź, na ile cię stać. I zrób więcej. Tańcz do upadłego. Do śmierci, jak będzie trzeba.

To dla twojej posse. Muszą trwać w tym dalej. Muszą się ruszać. Jesteś wielkim mikrofonowym żołnierzem.

Skakanie, jakiego wymaga taniec do tej muzyki, jest intensywną aktywnością fizyczną i należy zakładać do niego strój sportowy.

Zaskocz ich liczbą ruchów tanecznych. Postaraj się wykonać ich jak najwięcej.

Myślę o przejęciu całego rynku ruchów tanecznych. Nawet nie zrozumieją, co się dzieje.

Tak, powinieneś próbować wykonywać nawet kilka ruchów naraz.

Prawo to ja.