Rozmowa · Noik

„Coś mi mówi, że pani Messier byłaby niezbyt zachwycona, gdyby usłyszała, że chciałbyś przejąć jej łódź w celu skontaktowania się z okrętem wojennym Koalicji”.

„Za nic nie wejdę na pokład łodzi należącej do Wild Pines. Wszystko, co z nimi związane, generuje podejrzane fale”.

„Mam taką myśl: a może w porcie jest jakaś antena, której moglibyśmy użyć?”

„Chcesz wciągnąć w swój plan Związek?” – pyta, patrząc na ciebie z niedowierzaniem. „Czy to dobry pomysł?”

„Hmmm, może i nie”.

„Tak właśnie myślałem. Lepiej uważaj na tych gości. Czuć od nich naprawdę wrogie fale moim zdaniem”.

„Na sto procent. Evrart to mój stary druh”.

„Tak, bardzo się do siebie zbliżyliście w ciągu kilku ostatnich dni. Ciągle wyświadczacie sobie nawzajem przysługi”.

„Nie ufam grubasowi. Czuć od niego hardkorowe fale robala. Mocno manipulacyjne moim zdaniem”.

„Nie wiem, czy użyłbym słowa »przyjazny« do opisania tego, jaki stosunek ma do nas pan Claire”.

Łatwizna. Anteny to, ogólnie rzecz biorąc, po prostu wysokie konstrukcje, tak?

„Moglibyśmy wykorzystać wieżę tego kościoła”. (Wskaż w górę).

Młody mężczyzna spogląda w górę, podążając wzrokiem za twoim palcem. Marszczy czoło.

„To raczej nie zadziała. Cały kościół jest zrobiony z sosnowego drewna. Nie produkuje się zbyt wielu anten z sosnowego drewna”.

Jest nietypowo wręcz grzeczny. Chce przez to powiedzieć, że nie robią żadnych anten z drzewa sosnowego. Bo wiesz, to strasznie kiepski pomysł.

„Hm, ma to w sumie faktycznie sens”.

Wzrusza ramionami, jakby to było oczywiste.

„Nasza będzie pierwsza!”

„Nie, nie będzie. Nie można stworzyć pierwszego czegoś, co nie może istnieć”.

„Wieża przekaźnika jest w kiepskim stanie. Nie sądzę, żeby udało nam się połączyć przez nią z Łucznikiem”.

„To poważny problem. Będziemy musieli znaleźć jakiś inny sposób na wygenerowanie tych megadługich fal”.

„Sami to zbudujemy! Zbudowaliśmy ten klub nocny, to możemy zbudować wszystko!”

„Czekaj, moglibyśmy sami zbudować nadajnik radiowy?”

„Może?” – wzrusza ramionami. „Technicznie rzecz biorąc, radio nie jest z tego wszystkiego najgorsze. Najtrudniejsze będzie znalezienie anteny wystarczająco dużej, aby uzyskać synchronizację z tymi meganiskimi częstotliwościami...”

„Antena wystarczająco hardkorowa, aby wstrząsnąć całym światem!”

„Może nie aż tak duża, ale dość duża”.

„Głowiec ma rację. Nie ma innego sposobu”.

„Teraz, jak już mamy zsynchronizowane fale, może pomożesz mi skontaktować się z Koalicją?”

„Jesteś pewny, że to dobry pomysł? Chcesz się bawić poważnymi częstotliwościami...”

„Daj spokój, Noik. Chyba jesteśmy mu to winni”.

„Acele ma rację. On jest teraz jednym z nas”.

„Jakbym powiedział nie, to wyszłoby softkorowo, co nie?” – pyta, żując w zamyśleniu wkręt.

„No dobra. Ale jeśli chcesz zsynchronizować się z nimi, to będziesz potrzebował naprawdę poważnego generatora fal. Rozumiesz, co do ciebie mówię?”

„A co z przekaźnikiem radiowym na Krańcu? Jest wystarczająco poważny?”

„Nie bardzo. Rozglądałem się tam jakiś czas temu. To sprzęt krótkofalowy, w większości komercyjny. Do tego przerdzewiały”.

„Nie, nie bardzo”.

„MEGANISKA CZĘSTOTLIWOŚĆ! Fale tak długie, że nie jest ich w stanie uwięzić jonosfera!”

„Nawet MOR nie ma dostępu do takiego sprzętu. Koalicja jest niezwykle zaborcza, gdy chodzi o należące do niej pasma”.

„Na krańcu półwyspu znajduje się stara radiowa wieża przekaźnikowa – tam, gdzie powietrzne fale spotykają fale morskie...”

„DWIE DALE, JEDEN BRZEG. MIŁOŚĆ FAL. TAAAAAK!”

„Rozejrzyj się tam. Sprawdź, w jakim stanie jest sprzęt”.

„Poczekaj. Zanim pójdę... Gdzie dokładnie jest ta wieża z przekaźnikiem radiowym?”

„To w górę stąd. Wyjdź na zewnątrz i skręć w górę”.

„»Skręcić w górę«? Znaczy, na północ?”

„Taa, w górę. Nie uczą was o mapach w tej waszej gliniarskiej szkole?”

„Dobra, przyjrzę się tej wieży i dam znać”. (Zakończ).

„Tak zrób. I podziel się z nami tym, co odkryjesz”.

„Trzymaj się, Noik”. [Odejdź].

„Dobra, teraz jestem gotowy. Skontaktujmy się z Łucznikiem”.

„Wspominałeś o prawdziwym życiu. Czyli jakim?”

„Życie jest prawdziwe, gdy jest wolne od strachu i wewnętrznego podziału w samym sobie. I wśród innych – ludzkość ma w sobie zalążki wielkości. Zacznie się kiełkowanie – powrót prawdziwości. To będzie hardkor”.

„A jak ty byś wziął się za powrót do tego prawdziwego życia?”

„Bit i jasne światła, aby rozbić fałsz. Impulsy nerwowe dla kolektywnego ciała. Na poziomie podstawowej struktury jesteśmy do siebie bardzo podobni. Wystarczająco mocny bit przebudziłby każdego do prawdziwszego powołania – w jedności!”

Twarz speedziarza znajduje się nagle tuż przy twojej twarzy – jego oczy płoną. Towarzysze mężczyzny spoglądają na to z niepokojem.

Ten młody człowiek traktuje to śmiertelnie poważnie.

Odrzucenie osi prawica-lewica, nacisk na jedność, przychylność jakiemuś pierwotnemu sposobowi istnienia. Co ci to przypomina?

„Czyli to coś jak faszyzm?”

„Nacjonalizm, militaryzm, rasizm i nacisk kładziony na postać przywódcy są totalnie nieobecne w hardkorze” – jego słowa odbijają się w kościele majestatycznym echem.

„W porządku. To było tylko spostrzeżenie”.

Podnosi klucz i drapie się nim po głowie, niepodniecony faszyzmem.