Rozmowa · Gaston Martin

Gospodarzu najdroższy, stał się zupełnym ponurakiem!

„Mon dieu, wywołałeś pożar!” – patrzy na plac. „Co z ciebie za milicjant?”

„Lodołamacz. Rozbijam każdą taflę, jaka stanie mi na drodze”.

„Aha...” – pociera podbródek, myśląc, co mógłby na to odpowiedzieć. „To miło. Uch... jeśli przeszkadzam, to już się usuwam! Chyba że mogę jakoś pomóc”.

„To paliwo było zagrożeniem dla środowiska. Musiałem się go jakoś pozbyć”.

„Och...” – zerka na spalony papier. „Oczywiście. Nie pomyślałem o tym. Dobra robota!”

„Ognisty. Kroczę w płomieniach”.

„Aha...” – pociera podbródek, myśląc, co mógłby na to odpowiedzieć. „To miło. Uch... cokolwiek lepiej. Mogę jakoś pomóc?”

„Policjant kraju, który jeszcze nie powstał”.

„Ach, no tak...” – masz wrażenie, że próbuje zwiększyć dystans. „Ja oczywiście pokładam wiarę w twoje kompetencje. I sukcesy zawodowe” – dodaje pospiesznie.

„Ja, eee... Nie wiem. To był wypadek. Przykro mi”.

„Ach, no tak...” – masz wrażenie, że próbuje zwiększyć dystans. „Zdarza się. Nic takiego się nie stało, a zresztą to i tak nie moja sprawa”.

„Jestem heroldem apokalipsy”.

„Apokalipsy?” – wycofuje się wyraźnie zaniepokojony. „No... nie bardzo wiem, co to znaczy, panie władzo. Proszę wybaczyć. Ale dziękuję! Jestem gotów pomóc, jak tylko potrafię”.

„Jestem latarnią na nudziarskich wybrzeżach przeciętności. Nie dziękuj mi, Martinaise”.

„Ach, no to... Dziękuję, panie władzo. Przynajmniej podgrzało to atmosferę” – śmieje się nerwowo. „Jest bardzo przytulnie, prawie jak na jakimś ulicznym jarmarku”.

„Mon dieu, panie władzo!” – przygląda się twoim ranom. „Jest gorzej, niż myślałem! A wierz mi, znam się na takim bólu. Mam problemy z biodrem już od... tygodnia”.

„Może czas trochę zwolnić, porozkoszować się życiem” – uśmiecha się przepraszająco. „Mogę jakoś pomóc?”

„To... to nie w porządku” – kręci głową. „René chciał być pochowany w swoim mundurze, ale...”

„Zresztą to już chyba nie ma znaczenia. Każdy robi to, co musi... No więc jak mogę pomóc?”

„Panie władzo...” – na twarzy Gastona nie gości już dawna wesołość. „Może partyjkę z samotnym starym człowiekiem?”

„A zresztą nieważne... To nie byłoby to samo...”

„Panie władzo!” – woła. „Na sam widok milicji w Martinaise czuję się bezpieczniejszy. Jak mogę pomóc?”

„Jak miło, że znów nas odwiedzasz, panie władzo. Czym mogę służyć Milicji Obywatelskiej w tak piękny dzień?”

„Naprawdę przeszedłem samego siebie...” – odgryza kęs kanapki. „To czysta poezja”.

„Tak, Gaston, tego ci właśnie trzeba. Jeszcze więcej balastu na tym twoim tłustym tyłku. Mam nadzieję, że serce ci wysiądzie”.

„René, cieszmy się małymi przyjemnościami. Z życiem nie trzeba się... mniam, mniam... ciągle szarpać”.

„Czołem, panie władzo” – zwraca się w twoją stronę. „Czym mogę służyć w taki piękny dzień?”

„Z życiem... mniam, mniam... nie trzeba się ciągle szarpać” – zakrywa usta, bekając.

„Zaraz będę do dyspozycji. Tylko dokończę kanapkę” – wskazuje głową swojego kompana. „Ale gniewny René jest wolny”.