Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Świetnie. Na pewno ci się to przyda... Czymkolwiek to jest”.

Mimo łez, krwi i drących skórę szwów powinno być to możliwe.

Jeśli to możliwe, to tylko dzięki samej sile woli. Będziesz musiał stać się... psycholokomotorem.

Tańczyć raczej nie będziesz w stanie, to pewne. Ale powinieneś dać radę chodzić, utykając.

„Całkiem nieźle. Postrzelono cię w lewy mięsień czworogłowy – czyli w udo. Nie ucierpiały żadne duże tętnice. Pocisk wyjęto, a ranę zdezynfekowano merkurochromem”.

„Zasinienie ramienia jest nieznaczne. Pancerz przejął większość energii pocisku”.

„Całkiem nieźle. Postrzelono cię w lewy mięsień czworogłowy – czyli w udo. Na szczęście po zewnętrznej stronie, więc nie ucierpiały żadne duże tętnice. Pocisk wyjęto, a ranę zdezynfekowano merkurochromem”.

„Co ty powiedziałeś...? Poranek...?”

„Poranek, parabellum. Poranek, szykuj się do wojny. To stare rewolucyjne powiedzenie”.

Czy nie to masz napisane na swojej...

„Czy dziś jest... wojna?”

„Bramy portu są zabarykadowane. Ulice odrobinę bardziej puste niż zwykle. Apokaliptyczna przemoc jeszcze nie wybuchła, co stwierdzam z ulgą” – odpowiada, wyglądając przez okno.

„Myślę, że udało nam się ją odwlec... na razie” – rozpina swoją bomberkę. „Ledwo”.

„Szkoda”.

„Szkoda?”

„Nadchodzi koniec, a ja jestem jego trębaczem, Kim. Im szybciej to załatwimy, tym lepiej”.

„Aha” – kiwa głową. „Widzę, że druamina działa”.

„Naprawdę bardzo bym chciał, żeby ten... porządek społeczny się zawalił”.

„Widzę, że druamina działa”.

„Źle mnie zrozumiałeś. (Kaszlnij). Powiedziałem to w takim... disco sensie”.

„Fajnie”.

„Nieważne. Cofam to”.

„Nie ma takiej potrzeby, oficerze. Chciałeś, aby rozpętało się piekło – to nic, od czasu do czasu wszyscy tego chcą. Nie doszło do tego. Jeszcze”.

„Szkoda, że wszystkich kurew i zdrajców nie porwał przypływ! To tak, jakbym cierpiał... (kaszlnij) ale po co?”

„Kurwy, tak. Dobrze to słyszeć”.

Zagrywka retoryczna. Tak naprawdę nie cieszy się z powrotu kurew.

„To dobrze”.

„Tak. Ponieśliśmy też całkowitą porażkę. Ale to nic”.

„Auć”.

„Zgadza się” – kiwa głową. „W rzeczy samej »auć«”.

„Moja broń. Ma wygrawerowane te słowa”.

„Gliniarze je lubią”.

„Auć”.

„Na »auć« jeszcze za wcześnie. Zaledwie godzinę temu dostałeś dawkę druaminy. Poczekaj, aż przestanie działać”.

Druamina. A więc nie jest aż tak źle. Brak uszkodzeń narządów czy potrzeby operacji. Ale wciąż na tyle źle, że potrzeba leków spod lady.

„Co będzie teraz, Kim?”

„Naprawdę nie wiem”.

„Nie... wiesz?”

„Nie możemy pomówić z Evrartem, bo port jest odcięty – znajdujący się tam ludzie są poza naszym zasięgiem. I Joyce też odpłynęła”.

„Przedstawicielka Wild Pines?”

„Tak. Joyce Messier. Na łodzi, wiesz? Mogła nam pomóc. To jasne, że najemnicy pracowali dla Wild Pines. Przynajmniej w jakimś zakresie...” – odpowiada, wyglądając przez okno.

„Może to ona? Może dotrzymała umowy... Tak czy siak, Ruby zniknęła. A Klaasje – no cóż, przynajmniej ona jest pod kluczem”.

„Więc kto to zrobił, Kim? Kto zabił wisielca?”

„Nie wiem. Myślę, że twoja niesamowicie niebezpieczna hipoteza dotycząca Titusa Hardiego była błędna. Tej nocy ponad sześć osób widziało go na dole”.

„Szczerze mówiąc, nie sądzę, abyśmy w wyniku naszego śledztwa znaleźli choćby jednego prawdopodobnego podejrzanego” – odpowiada spokojnym, rzeczowym głosem.

„Wciąż istnieje... 28% szans, że strzał oddano z daleka”.

„Powinniśmy pójść na górę, ponownie przeanalizować balistykę in situ” – odpowiada, kiwając z bólem głową. „Zgoda. Co jeszcze?”

Widzisz? Proszę bardzo. Znasz się na balistyce!

„To proste, musimy znaleźć komunizm. To komunizm go zabił”.

„Obawiam się, że nie zdołamy zlokalizować komunizmu, detektywie. Ponieważ komunizm nie żyje”.

„Komunizm wraca na wielką skalę, Kim”.

„Ideologia nie ma nic wspólnego z naszym śledztwem w sprawie morderstwa. Przykro mi – po prostu nie ma”.

„W porządku”.

Kiwa głową.

„Jesteś pewien? Bo ja widzę komunizm wszędzie. Mówi nam, co myśleć, tłumi... au, ale boli ta noga!”

„Świetnie. Dobrze, że nie żyje. Komunizm jest głupi”.

„Dobrze. Tak. Rozumiem, że trudno może być oskarżyć kogoś, kto nie jest osobą”.

„Bardzo mnie to cieszy”.

„Pieprzone konwalie, Kim. Kwiaty”.

„Co?”