Rozmowa · Kim Kitsuragi

Widzisz znajomą sylwetkę porucznika w pomarańczowej kurtce. Ból sprawia, że dwoi się – a po chwili troi – przed twoimi oczami.

To nic takiego. Żyjesz i to najważniejsze.

„Kim...”

„Poranek, parabellum” – odpowiada porucznik. Stoi pośrodku niedawno posprzątanego pokoju, a wiszący nad nim wentylator tworzy wokół jego głowy swego rodzaju halo. Twarz porucznika pokrywają sińce.

„Jak źle ze mną?”

„Dosyć źle, oficerze. Odniosłeś dwie rany. Pierwsza znajduje się poniżej barku. Pocisk przebił łopatkę, ale na szczęście ominął płuco i serce”.

„Druga rana znajduje się na udzie, lewy mięsień czworogłowy” – wskazuje twoją nogę. „Nie ucierpiały żadne duże tętnice, ale pocisk trzeba było usunąć chirurgicznie. Ranę zdezynfekowano merkurochromem”.

„Mogę... chodzić?”

„To się okaże”.

Nie obejdzie się bez dużego bólu i rozdzierających od czasu do czasu skórę szwów, ale powinno ci się udać.

„Przyszedł mnie odwiedzić ktoś z mojego komisariatu?”

„Nie”.

Na przednich siedzeniach opancerzonego powozu motorowego siedzą mężczyzna i kobieta. Ona prowadzi, on zaś pali papierosa. Nazywa się Jean Vicquemare. Asfalt znika pod kołami pojazdu. Daleko z przodu wznoszą się w niebo portowe żurawie...

„Z powrotem do tej dziury” – mówi.

„Naprawdę?”

„Po wszystkim skontaktowałem się z twoim komisariatem. Twoje obrażenia zostały zarejestrowane. Powiedzieli mi, że wysłano funkcjonariuszy, którzy mają do ciebie dołączyć”.

„Dziwne. Nie widziałem żadnego. A ty?”

Zapada cisza. „Na pewno się o ciebie martwią”.

To znaczy, że nie widział ich w czasie, kiedy byłeś nieprzytomny. Tak naprawdę się o ciebie nie martwią. Gdyby się martwili, chyba by tu byli?

„Skoro tak się o mnie martwią, to gdzie są?”

„Nie wiem”.

Może się domyślać, o co chodzi, ale nie będzie o tym z tobą rozmawiał.

To sprawa między tobą a nimi – myśli.

Lepiej nie rozdrażniaj sam siebie jeszcze bardziej. I tak już mocno boli.

Przykro mi.

„Okej”.

„Na pewno się o ciebie martwią”.

Nie. Gdyby się naprawdę martwili, byliby tutaj.

„I dobrze. Nie potrzebuję ich”.

„Czy to nie... dziwne?”

„W ogóle ich nie obchodzę”.

„Kto mnie opatrzył, jeśli nie mój komisariat?”

„Ja”.

„Dziękuję”.

„Nie ma za co”.

„Nie wiedziałem, że to... potrafisz”.

„To jedno z zadań wykonywanych przez detektywa. Ty też to potrafisz”.

Właściwie to faktycznie potrafisz. Zdaje się, że umiesz nawet usunąć odkształcony nabój...

Potrafisz? Jesteś raczej pewien, że nie.

„Dobrze...” (Wstań).

„Powoli...” – porucznik znowu dwoi się przed twoimi oczami. Pomarańczowa poświata bólu...

Dasz radę. Tylko nie opieraj się za mocno na tej nodze.

Masz duży problem z równowagą. Z nogą w obecnym stanie czujesz, jakbyś miał się zaraz przewrócić...

„Jak się czujesz?”

„Moje... dni z disco dobiegły końca”.

„Z disco powinieneś skończyć już dawno, oficerze”.

„Jest bardzo źle, Kim. Bardzo źle to wygląda”.

Porucznik nie odpowiada – po prostu patrzy, jak chwiejesz się na nogach.

Uważa, że powinieneś usiąść z powrotem. Ale jak już wstałeś... to nigdzie siadał nie będziesz.

„Czuję się fantastycznie. Jedziemy... z tym”.

Kiwa głową.

„Nieważne. Kto by się o mnie troszczył? To bez znaczenia”.

„Uuuuch...”

Porucznik patrzy, jak chwiejesz się na nogach.

„A tobie coś się stało?”

„Nic poważnego” – pociera brodę. „Mam wstrząśnienie mózgu po tym, jak major uderzył mnie kolbą swojej broni. Staram się nie ruszać za bardzo”.

„Mogło być znacznie gorzej, gdybyś mnie nie ostrzegł” – zapada chwila ciszy. „Dziękuję. Nie zauważyłbym go. Głupiec ze mnie...”

„Nic poważnego” – pociera brodę. „Mam wstrząśnienie mózgu po tym, jak ta kobieta uderzyła mnie kolbą swojej broni... Staram się nie ruszać za bardzo”.

„Mogło być gorzej, gdybyś mnie nie ostrzegł” – zapada chwila ciszy. „Dziękuję. Nie zauważyłbym jej. Głupiec ze mnie...”

„Jestem psycholokomotorem”.