Rozmowa · Kim Kitsuragi

(Wyciągnij zasuszony kwiat i pokaż mu, jak rozpada się na kawałki). „Ten, pamiętasz?”

„Nie każdy śmieć w tym mieście ma jakiś związek z naszym śledztwem. Nie musisz zbierać wszystkiego”.

Nie ma racji!

„Nie, Kim. Każdy śmieć w tym mieście ma jakiś związek z naszym śledztwem”.

„W porządku” – ustępuje, choć widać, że jest innego zdania.

„W porządku”.

„Mhm”.

„Co?”

„Były na dachu. I ich... Nie złapałem ich. Pieprzone, niezgrabne paluchy...”

„Nie każdy śmieć w tym mieście ma jakiś związek z naszym śledztwem. Nie musisz zbierać wszystkiego”.

„Wszędzie tu są te... stare bunkry i składy z bronią...”

„Moglibyśmy znaleźć jeszcze z tysiąc, gdybyśmy chcieli. W Revacholu jest ich mnóstwo”.

Ale wydawały się takie tajemnicze.

„No nie wierzę, że są, kurwa, nieprzydatne!”

„Nie musisz być taki melodramatyczny”.

„Po prostu nic nie będę mówił...”

Następuje krótka chwila ciszy – on też nic nie mówi.

„Przestarzały pocisk... z Belle-Magrave, kaliber 4,46 mm. Jak trudno może być znaleźć taką broń? No jak trudno?”

„To bardzo łatwe. Po wojnie wszędzie walają się ich tysiące. Wszystkie zupełnie bezużyteczne. Właśnie ta łatwość sprawia, że ten pocisk w niczym nie może nam pomóc”.

„A co z dziurą w... auć... ścianie? Ktoś przez nią podglądał”.

„Nie wiem...” – pociera swój kark. „Ten otwór był tam od wielu lat”.

„Cud się jeszcze nie zdarzył. To jeszcze nie koniec”.

Nie wie, co odpowiedzieć. Wygląda przez okno, po czym znowu spogląda na ciebie.

Na zewnątrz jest ranek – myślisz.

„Wiesz, co sądzę o... rozwiązywaniu spraw?” (Zakończ).

„Teraz jestem gotowy, by usłyszeć, co sądzisz o rozwiązywaniu spraw”.

„Rozwiązywanie spraw jest trudne”.

„To naprawdę bardzo trudne”.

Wydaje się zaskakująco zmęczony.

Wstrząśnienie mózgu musi powodować u niego otumanienie.

„Właśnie. Poddajmy się. Czas zacząć pić”.

„Nie wydaje mi się” – zapada cisza. „Jesteś gotowy na kuśtykanie?”

Nic nie mów.

„Jesteś gotowy na kuśtykanie?”

„Nie jesteś chyba gotów się poddać, co?”

„Nie” – zapada cisza. „Jesteś gotowy na kuśtykanie?”

„Rozwiązywanie spraw jest banalnie proste”.

„Naprawdę? Według mnie śledztwa są trudne”.

„Właściwie to chcę porozmawiać z tobą jeszcze o tej sprawie, zanim powiem ci, jak trudna jest moim zdaniem”.

„Słucham”.

„Rozwiązywanie spraw jest niemal niemożliwe”.

„Też czasem mam takie wrażenie”.

Unosi brew. Wentylator cierpliwie obraca się nad jego głową.

„Dobra, to jeszcze raz: Klaasje uciekła?”

„Jak najbardziej” – kiwa głową. „Nie ma co owijać w bawełnę. Spieprzyliśmy sprawę”.

Pogodził się z tym. Miał na to wystarczająco dużo czasu.

„Coś się tam kręci i czai. Czuję to”.

„Co?”

„Coś”.

„Coś” – powtarza. Nie wydaje się być zachwycony tym czymś.

„Nic”.

„Hmmh...” – nuci, myśląc o czymś innym.

„Przeklęte ślady stóp, boże!”

„Tak” – odpowiada. „Ślady stóp są przeklęte i w dodatku bóg jest winny – dlatego nie rozwiążemy tej sprawy. Au diable”.

„To dlatego, że jestem peonem La Puty Madre, co?”

„Nie bądź narcyzem. Połowa gliniarzy w Zachodnim Revacholu to jego peoni. Nawet jeśli nim jesteś, to dla tego śledztwa nie ma to żadnego znaczenia”.

„W porządku”.

„W porządku” – powtarza.

„Nie ma żadnego nawet jeśli. Po prostu jestem. Jules mi powiedział. Z mojego komisariatu”.

„Podobno ludzie mówią, że ja jestem na usługach La Puty Madre” – odpowiada, spoglądając ci w oczy. „A nie jestem”.