Rozmowa · Kim Kitsuragi

„Tak”.

Kiwnij głową.

„Wykrwawiałeś się...” – zastanawia się chwilę. „Ostrzegłeś mnie i dzięki temu udało mi się rozbroić Kortenaera, zanim zdołał mnie zaatakować”.

Dziękuję. Choć...

„Zabiłem ją” – powtarza porucznik. „To się właśnie stało”.

„I cała trójka... najemników nie żyje?”

„De Paule zginęła jako ostatnia” – kiwa głową. „Evrart zwrócił ich ciała do Krenel, aby zostały pogrzebane. Firma nie podjęła jeszcze działań odwetowych”.

„Dlaczego?”

„Bo ich odstraszyliśmy? Albo zrobiła to Joyce? Może port – w stanie pełnego zamknięcia – jest zbyt kosztownym celem. Albo...” – wciąga papierosowy dym i myśli.

„Może po prostu nie śpieszą się i wkrótce zaatakują? Nie wiem”.

„Więc ty też kogoś zabiłeś”.

Kiwa głową.

„Myślałem, że palisz tylko jednego dziennie”.

„To jest właśnie ten”.

„Jakie straty... po stronie Związku? Łącznie?”

„Pięć: Glen, Theo, Angus. Grubas – on... on oberwał wieloma pociskami” – następuje chwila ciszy. „I Titus”.

„I Elizabeth też – nazywała się Elizabeth Beaufort. Ogrodniczka”.

„Nie przeżyła?”

„Nie. Wykrwawiła się, zanim chirurg Evrarta zdążył jej pomóc. Evrart wysłał swojego osobistego lekarza, ale...” – kręci głową. „To dotkliwa strata dla Związku. Szkolono ją na przywódczynię”.

„Zrobiłem tam, co mogłem”.

„Wiem. Wszystko w porządku”.

Właśnie tak.

„Gdybym lepiej przedstawił teorię... ich przywódcy...”

„Nie miała żadnych szans. Przede wszystkim nie powinno jej tam być. Nie było sposobu, by ich przekonać”.

Przerwij już te rozmyślania. Jesteś zbyt wyczerpany na myśli o duchach.

„Sześć: Glen, Theo, Kosior, Angus. Grubas – on... on oberwał wieloma pociskami” – następuje chwila ciszy. „I Titus”.

„Cztery: Glen, Theo, Angus. Grubas – on... on oberwał wieloma pociskami” – następuje chwila ciszy. „I Titus”.

„Pięć: Glen, Theo, Kosior, Angus. Grubas – on... on oberwał wieloma pociskami” – następuje chwila ciszy. „I Titus”.

„Cztery: Glen, Theo, Angus, grubas – on... on oberwał wieloma pociskami” – następuje chwila ciszy.

„Pięć: Glen, Theo, Kosior i Angus. Grubas – on... on oberwał wieloma pociskami” – następuje chwila ciszy.

„Trzy: Glen, Theo, Angus. Grubas – on... on oberwał wieloma pociskami” – następuje chwila ciszy. „I Theo – był po prostu za stary na walkę”.

„Cztery: Glen, Theo, Kosior i Angus. Grubas – on... on oberwał wieloma pociskami” – następuje chwila ciszy.

„A major...”

„Jest w prywatnym szpitalu po drugiej stronie rzeki. Krenel przeniosło go z miejscowej rzeźni, w której umarł Titus. Okazało się, że major był ubezpieczony”.

W jego głosie pobrzmiewa nieukrywana złość.

„Nie dobierzemy się już do niego. Dobra wiadomość jest taka, że on też już tu nie przyjdzie. Zadałem mu trochę obrażeń”.

„I to...” (Zakończ).

„Wszystko” – kiwa głową.

„Kompletne dno, Kim”.

„Tak, oficerze” – odpowiada spokojnie. „Sześć osób nie żyje. To nie jest sukces”.

Plus jedna. Ruby.

„Ale co się stało, to się nie odstanie. Przemoc została odgrodzona kordonem, trybunał najemników zneutralizowany. Najgorsze się nie ziściło – jeszcze”.

„No i” – uśmiecha się – „wciąż żyjemy. Obaj”.

Nie sądził, że obaj przeżyjecie, kiedy stanęliście już między tymi dwiema armiami.

Jego papieros, przygarbione plecy... Z tobą jest gorzej, ale on też porządnie oberwał. Ten papieros to lekarstwo.

„Nie wiem, jak mogliśmy sprawić, żeby poszło to lepiej”.

„Spójrzmy prawdzie w oczy, oficerze – obaj jesteśmy temu winni...” – odpowiada spokojnie, bez krztyny oskarżenia w głosie. „Mogło pójść trochę lepiej. Sześć osób nie żyje”.

„Spójrzmy prawdzie w oczy, oficerze” – odpowiada spokojnie, bez krztyny oskarżenia w głosie. „Mogło pójść trochę lepiej. Gdybyś nie spudłował”.

„Spójrzmy prawdzie w oczy, oficerze” – odpowiada spokojnie, bez krztyny oskarżenia w głosie. „Mogło pójść trochę lepiej. Gdybyś nie spudłował, rzucając tą bombą”.

„Spójrzmy prawdzie w oczy, oficerze” – odpowiada spokojnie, bez krztyny oskarżenia w głosie. „Mogło pójść trochę lepiej. Dyplomatyczne podejście okazało się katastrofą. To był błąd. Powinienem był zaatakować...”

Bał się.

„Nie aż tak źle, biorąc pod uwagę okoliczności”.

„O nie, oficerze” – odpowiada spokojnie, bez krztyny oskarżenia w głosie. „Jest źle. Sześć osób nie żyje”.

„Absolutna katastrofa”.

„Titus nie żyje?”

„Tak” – odpowiada, zaciągając się dymem z papierosa.

„Zabiłem ją” – porucznik wyjmuje papierosa z kieszeni swojej kurtki i zapala go. Gorzki zapach wypełnia pokój. „To się właśnie stało”.

Dziękuję.

„Wykrwawiałeś się, powiedziałeś coś – nie wiem, co...” – myśli. „I ostrzegłeś mnie. Dzięki temu udało mi się rozbroić oficer de Paule, zanim zdołała mnie zaatakować”.

„Eugene?”