Rozmowa · Kim Kitsuragi

Zdecydowanie nie jest na usługach La Puty Madre.

To ma (pewien) sens.

„Nie wiem. Myślę, że twoja hipoteza – że sprawcą jest ktoś spoza naszego kręgu podejrzanych – była prawidłowa. Oby taka była. Wszyscy należący do tego kręgu zginęli lub zniknęli”.

„Nie wiem. Myślę, że twoja niebezpieczna hipoteza dotycząca Klaasje była błędna. Nie znaleźliśmy motywu ani broni”.

„Nie wiem. Myślę, że twoja hipoteza, według której mordercą jest Ruby, nie trzyma się kupy. Jeśli kiedykolwiek uda nam się ją odnaleźć, to możemy oskarżyć ją o wiele przestępstw, ale nie o to morderstwo”.

„Naszym zadaniem było to ustalić, prawda? Szczerze mówiąc, po prostu nie wiem. Wszyscy z naszego kręgu podejrzanych zginęli lub zaginęli. To nie jest już nawet krąg. To ruina”.

„Nie wiem. Jednak myślę, że twoja niesamowicie niebezpieczna hipoteza, według której to ty jesteś mordercą, była błędna. Nie znaleźliśmy ani jednego dowodu, który by ją potwierdzał”.

„Myślisz, że... może nam się jeszcze do czegoś przydać?”

„Zamknięta? Nie. Szczerze mówiąc, na wolności byłby z niej większy pożytek. Ale to była prawidłowa decyzja”.

„Może to ona? Może dotrzymała umowy. Tak czy siak, Ruby zniknęła. Klaasje też. Powinniśmy byli ją aresztować”.

„Czekaj. Sprawdzałeś? Naprawdę...”

„Garte potwierdził, że zniknęła 20 minut przed pojawieniem się trybunału”.

„Czekaj! Klaasje też zniknęła?”

„O tak” – kiwa głową. „Zniknęła 20 minut przed pojawieniem się trybunału. Powiedział mi to pan Garte”.

„Okazuje się, że decyzja o pozostawieniu jej na wolności była błędna, ale...” – wzrusza ramionami. „Może to dobry uczynek, za który zostaniemy wynagrodzeni w niebie”.

Kto by pomyślał?

Nawiasem mówiąc, porucznik nie wierzy tak naprawdę, że zostaniecie duchowo wynagrodzeni za jej ucieczkę. Musicie po prostu z tym żyć.

„Uważasz, że to nie był dobry pomysł?”

„Nie wiem, co o tym myśleć. Ten pomysł mógł nie być zły. Coś w tej machinie powstrzymuje Krenel przed wysłaniem oddziału zabójców...” – odpowiada, wyglądając przez okno.

„Joyce odpłynęła?”

„Tak, odpłynęła wczoraj rano. Aby spotkać się z radą Wild Pines – przynajmniej tak słyszałem. Coś w tej machinie powstrzymuje Krenel przed wysłaniem oddziału zabójców...” – odpowiada, wyglądając przez okno.

„Świetnie, bo ja wiem doskonale”.

„Czyżby? Nie możemy pomówić z Evrartem, bo port jest odcięty – znajdujący się tam ludzie są poza naszym zasięgiem. I Joyce też odpłynęła”.

„Ale... ja też nie wiem”.

„Pokój... jest czysty”.

„Posprzątał tu pan Garte. Zajęło mu to cały dzień”.

„Jak długo byłem nieprzytomny?”

„Dwa dni. Budziłeś się i traciłeś przytomność – byłeś w stanie tylko łykać druaminę i kląć. I pić wodę”.

„Obszczy-kurtka, Kim... Zdjąłeś ją?”

„Tak” – odpowiada. „Ten dowcip nie był już zabawny. Zdjąłem ją”.

Bliskie spotkanie ze śmiercią musiało zmusić porucznika do przemyślenia życiowych decyzji. Ma już dość tej kurtki.

„Jestem gotowy”. (Zakończ).

„To dobrze” – zapada cisza. „Dokąd chcesz pokuśtykać?”

„Nie wiem”.

„Ja też nie wiem. Przejdźmy się, może coś się stanie, zanim wykrwawisz się na śmierć. Pokój Klaasje jest niedaleko stąd...” – odpowiada, gasząc papierosa o podeszwę swojego buta.

„Może raz jeszcze rzucimy okiem na okno – to, przez które został zastrzelony? Sam nie wiem... Nie przychodzi mi do głowy nic lepszego”.

„Ja też nie wiem. Przejdźmy się, może coś się stanie, zanim wykrwawisz się na śmierć. Pokój Klaasje jest niedaleko stąd...” – odpowiada, spoglądając na drzwi.

„Powinniśmy przyjrzeć się pokojowi Klaasje. Na piętrze”.

„Czemu nie...” – odpowiada, gasząc papierosa o podeszwę swojego buta.

„Czemu nie?” – odpowiada, spoglądając na sufit, a później na drzwi.

„Szwendajmy się po prostu bez celu, póki nie wpadniemy na jakiś trop”.

„Zgoda” – odpowiada, gasząc papierosa o podeszwę swojego buta.

„Zgoda” – odpowiada, spoglądając na sufit. A później na drzwi. „Jestem za bardzo zmęczony na spacer. Pokój Klaasje jest bliżej”.

Porucznik wspominał coś o badaniach balistycznych...

W dodatku jest tam wystarczająco blisko, żeby dało się wytrzymać spacer.

Badanie balistyczne. W pokoju Klaasje. Przeprowadź je porządnie.

Znad zatoki dobiega powiew wiatru, duraluminiowa skrzynka wokół ciebie niepostrzeżenie wibruje. Znajome zimno, czerwona nić na dachu. Napięta. Szarpana przez podmuch niczym struna.

„Co się... stało?”

„Co się stało? Trafiłeś majora prosto w twarz. Rozpętała się strzelanina”.

„Nie żyje?”

„Tak”.

Prawdziwy z ciebie morderca, Harry.

Splamiony krwią morderca.

Przełknij ślinę...

„W odwecie ich strzelec próbował cię zastrzelić. Spudłował – albo wykonałeś unik...”

„Co było dalej?”

„Oddałem strzał i zraniłem go. W tym czasie Glen oberwał w kręgosłup. Ta kula była przeznaczona dla mnie. Glen nie przeżył” – następuje chwila milczenia.

To nie pierwsza osoba, która zginęła zamiast niego. On zaś idzie dalej.

„Titus, Gruby Angus i Theo przypuścili atak. Angus i Theo nie przeżyli. Obaj zginęli, zanim dotarli na intensywną terapię. Titus przeżył. Podobnie jak Alain i ten muzyk – nie pamiętam, jak się nazywa...”

„Titus nie żyje?”