Rozmowa · Cuno

Widzisz chłopca w spodniach FALN. Ból sprawia, że dwoi się – a po chwili troi – przed twoimi oczami.

„Skośny nie żyje”.

Ból jest tak silny, że ledwo go słyszysz.

„Bardzo mnie boli. Co... się stało?”

„Cuno powiedział właśnie, że twój kumpel wykitował! A ty beczysz, bo cię boli? Cuno coś tu nie pasuje” – kręci głową. „Pinglarz był wporzo, nie zasłużył na takie gówno...”

O rety... Ten dzieciak musi mieć na imię Cuno. I zamierza okazać ci współczucie.

„Nieee... Cuno ci wciska kit. Czterookiego zabrała jebana kuku-fura. Pewnie wyżyje”.

„Zabrało go co? Gdzie go zawieźli?”

„Do szpitala, zjebie. Weź nadążaj za Cuno” – odpowiada, wpatrując się w ciebie z czymś przypominającym szacunek...

Dobra, bogu dzięki, żyje.

„Podobno spaliłeś pół miasta. Tysiące trupów. Bardzo się to Cuno podoba. Pomyślałem, że zostanę”.

Mówi teraz w pierwszej osobie? I nie nazywa cię p***łem ani świnią? Zachorował czy co?

„Mów jasno. Muszę się trochę ogarnąć”.

„Pewka. Cuno ci w tym pomoże. Cuno jest akurat w szczodrym nastroju”.

„Co się ze mną stało?”

„Odjebałeś niezłą szopkę, świnio” – Cuno spogląda na ciebie jak oswojony wilk na swojego pana. Jak równy na równego. „I oberwałeś”.

„Jak źle ze mną?”

„A skąd Cuno ma wiedzieć? Cuno nie jest jebanym lekarzem” – odpowiada, patrząc na ciebie jak na idiotę.

Po chwili jego twarz łagodnieje. „Cuno się wydaje, że cię trafili dwa razy. W ramię i w nogę. Noga wygląda paskudnie, ale lekarz cię obejrzał i wyciągnął kulkę”.

„Z tym ramieniem chyba wszystko dobrze... Doktorek się nim jakoś nie martwił – powiedział, że kulka przeszła na wylot”.

Kula musiała przejść przez łopatkę, omijając płuco i serce. Ty fartowny sukinsynu...

„Mogę... chodzić?”

„Czy twoje nogi są przyczepione do Cuno? Czy Cuno może ruszać twoimi nogami? Skąd mam, kurwa, wiedzieć...?”

Nie obejdzie się bez dużego bólu i rozdarcia od czasu do czasu skóry szwem, ale powinno ci się udać.

„Jestem psycholokomotorem, Cuno”.

Gwiżdże z wrażenia. „Cuno się to bardzo podoba. Cuno też jest psychol”.

„A tobie coś się stało?”

„A niby dlaczego, do kurwy nędzy, Cuno by miał być ranny?” – pyta, wywracając oczami.

„Cuno jest zajebiście bystry. Cuno nie siedział po uszy w tym szambie. Cuno poznaje, jak się robi smród – nie to, co ty”.

(Wstań. Powoli).

„Powoli, świnio. Chcesz się oprzeć na Cuno czy coś?”

Dasz radę. Tylko nie opieraj się za mocno na tej starej nodze.

Au, au... Chłopak dwoi ci się przez moment w oczach. Cholera, ale boli. Oddychaj...

Masz duży problem z równowagą. Czujesz, jakbyś miał się zaraz przewrócić...

„I jak?”

„Czuję się fantastycznie. Jedziemy... z tym”.

„Cuno widzi, że mu wciskasz kit, ale Cuno nie łyka takiego gówna, bo gówno go to obchodzi, jasne?”

Widzisz jednak w jego oczach coś przypominającego szacunek.

Tak, ten dzieciak zebrał manto – albo i dziesięć – od ojca. Czuje szacunek do kogoś, kto umie wstać po tym, jak oberwał.

„Nieważne. Kto by się o mnie troszczył? To bez znaczenia”.

„Cuno nie ma cierpliwości do zjebanego mazgajstwa. Cuno miał w życiu gorzej i żyje”.

„Uuuuch...”

Cuno obserwuje, jak stajesz na nogi, i milczy.

„Jest bardzo źle, Cuno. Bardzo źle to wygląda”.

„Moje... dni z disco dobiegły końca”.

„Taa... Miałeś szczęście, świnio. Może teraz Cuno ci pokaże, jak wygląda naprawdę brutalna muzyka”.

„Przyszedł mnie odwiedzić ktoś z mojego komisariatu?”

„Ciągle pytasz Cuno o jakieś pojebane rzeczy, o których Cuno nie ma pojęcia”.

„Wiesz, kto mnie poskładał do kupy, Cuno?”

„Cuno”.

To bzdura.

„Dzięki, Cuno, uratowałeś mi życie”.

„Spoko” – kiwa głową z powagą. „Tylko pamiętaj, że Cuno nie ratuje nikogo za darmo”.

„Mówiłeś, że jakiś lekarz wyciągnął mi kulę z nogi”.

„Taa... Pojawiła się jakaś pizda z twojego komisariatu i cię wyruchała nożem, jak spałeś”.

„Nazywał się chyba Nix Zjeblieb” – odpowiada, próbując przypomnieć sobie szczegóły. „Gadał, że jest lekarzem. A później powiedział, żebym do niego zadzwonił, jakbyś się przekręcił, i spierdolił do siebie”.

Nix Gottlieb, sanitariusz z komisariatu, wrzuca torebkę z niewielką kulą do śmietnika na odpadki medyczne. Następnie wkłada sobie do ust karmelka, po czym woła: „Następny!”. Za drzwiami stoi kolejka...

Jeśli rzeczywiście uleczył cię i się stąd zabrał, to musisz być w dość stabilnym stanie.

Wyczuwamy w twojej krwi druaminę. To potężny środek przeciwbólowy na bazie morfiny. Dobry pan doktor musiał ci jej trochę dać... Jak przestanie działać, zrobi się do dupy.

„No daj spokój. Kto to naprawdę zrobił?”