Rozmowa · Cuno

„Taa, jebany szczylowąs. Sprzątnął ten twój chlew. Robi teraz za twoją pieprzoną matkę czy coś”.

„Co według ciebie powinienem teraz zrobić, Cuno?”

„Po chuja pytasz Cuno?” – rzuca wyraźnie zirytowany. „Skąd Cuno ma wiedzieć? Cuno ma dwanaście lat, do kurwy nędzy!”

„Spokojnie, Cuno – wiem, co robić”.

„Poważnie?” – zdaje się, że ci nie wierzy. „Nie pogadasz se z tym tłustym zjebem Evrartem, bo port jest odcięty. Połowa chujków Hardiego wykitowała, a ta twoja firmowa suka odpłynęła w siną dal”.

Serio miał wszystkich na oku. Ciebie, Hardiech, nawet przedstawicielkę firmy.

„Cuno myśli, że masz przejebane” – podsumowuje przemowę poważnym skinieniem głowy. „Ale mogę pomóc. Czego ci trzeba? Cuno weźmie wszystko na klatę”.

Znowu w pierwszej osobie. Coś w nim się zmienia, przeradza.

Zatańczmy to tango, świnio – myśli. Detektyw Świnia i detektyw Cunn na tropie. Jedziemy.

Cunn i Świnia? W dodatku odbierasz go na swojej gliniarskiej częstotliwości. Jest... źle.

„Dzięki za pomoc, Cuno”. (Zakończ).

„Takie gówno to dla Cuno tyle, co nic” – odpowiada, kiwając głową. „Co teraz?”

„Nie wiem, ale nie poddam się, Cuno”.

„Nieugięta świnia” – kiwa głową. „Jesteś gotowy stanąć na nogi, nieugięta świnio?”

„Poddaję się. Czas zacząć pić”.

„Spierdalaj! Cuno nie kręci to całe chlanie jak stary dziad” – kręci głową. Zapada chwila ciszy. „Jesteś gotowy stanąć na nogi?”

Nic nie mów.

„Co, zapomniałeś języka w gębie? Jesteś gotowy stanąć na nogi?”

„To proste, Cuno. Muszę odnaleźć komunizm. To komunizm zabił tego wisielca”.

„To jakaś zjebana ksywka czy coś?” – chłopak myśli chwilę. „Nawet się Cuno podoba”.

„W porządku”.

„No to... zamierzasz ścigać ten komunizm, czy masz dla Cuno coś jeszcze do rozpracowania?”

„Bo to bardzo fajna rzecz, Cuno. Ale niestety to ideologia, a nie osoba”.

„Daj spokój, świnio...” – pstryka palcami. „Myśli nie wykończyły sztywniaka Cuno. To był człowiek. Nawet Cuno potrafi do tego dojść”.

„Nie jest aż tak fajny. I to nie jest osoba. To ideologia”.

„Komunizm jest głupi, Cuno. I to nie jest osoba. To ideologia”.

„Nagle rozumiem, że trudno może być oskarżyć kogoś, kto nie jest osobą, lecz ideologią”.

„Cuno zaczyna tracić wątek” – odpowiada, rozglądając się. „Zdaje się, że nie masz za chuja pomysłów, co dalej”.

„Coś się tam kręci i czai. Czuję to”.

„Taa? Niby co?” – zdaje się, że ta myśl przypadła mu do gustu.

„Coś”.

„Kurwa no...” – kręci głową z rozczarowaniem. „Pogrywasz se z Cuno... Obyś coś dla mnie jeszcze miał”.

„Nic”.

„W pokoju za tym, w którym mieszkała Klaasje, były ślady stóp w kurzu...”

„Jebane ślady stóp są wszędzie, świnio. Świnie za bardzo się jarają śladami stóp...” – kręci głową. „Cuno widział niedawno ślady stóp na chodniku”.

„Istnieje... 28% szans, że ofiarę postrzelono z daleka”.

„Taa, to brzmi fachowo. Śledczo w chuj. Serio kryminalna rzecz” – chłopak uderza pięścią w otwartą dłoń. „Sprawdźmy jakieś miejsca zbrodni i rozpracujmy coś. Jak prawdziwe świnie! Jeszcze coś?”

Naprawdę jest pod wrażeniem, ale raczej głównie dlatego, że ta wartość procentowa brzmiała bardzo naukowo.

„W ścianie Klaasje była dziura. Ktoś się jej przyglądał. Podglądał ją”.

„Hm?” – chłopak wygląda na zamyślonego. „Ta dziura mogła tam być od lat. Cuno myśli, że to ślepa uliczka”.

„Tak, tak pewnie jest”.

„Tutaj jest pełno dziur w ścianach, świnio. Nawet Cuno to wie”.

Nie sposób stwierdzić, kiedy ktoś ją zrobił. Mówi z sensem.

„Co jest, Cuno?”

„Chcesz, żeby Cuno ci przytakiwał, czy mam ci mówić, jak jest? Tutaj jest pełno dziur w ścianach, świnio. Nawet Cuno to wie”.

„Pieprzone konwalie, Cuno! Kwiaty!”

„Co? Jakie kwiatki?”

(Wyciągnij zasuszony kwiat i pokaż mu, jak rozpada się na kawałki). „Ten kwiatek, Cuno!”

„Cholera, świnio...” – rzuca ci zmartwione spojrzenie. „Cuno nic nie wie o tych kwiatkach. Cuno tego nie czuje”.

Nie ma racji! Co on może w ogóle wiedzieć?!

„W porządku”.

„Cholera, świnio... Obyś miał coś więcej poza tymi zjebanymi różami, czy co to tam jest”.

„Nie, Cuno – to jest jakoś powiązane z tą sprawą”.

„Jasne, świnio. Jasne” – potrząsa głową. „Obyś miał coś więcej, niż jakieś zjebane róże, jak chcesz to rozpracować”.

„Co? Jakie kwiatki?”

„Były na dachu. I ich... Nie złapałem ich. Pieprzone, niezgrabne paluchy...”

„Cud się jeszcze nie zdarzył. To jeszcze nie koniec”.

„Cud? W mordę... Co to ma być za pieprzenie? Trzeba samemu dbać o siebie. W Martinaise cuda się nie zdarzają. Zejdź no na ziemię”.

„Nie... wiesz?”

„Ciężka sprawa, świnio” – krzyżuje ręce na piersiach. „Cuno wie tyle, że port jest odcięty, a miasto ma teraz przejebane. Połowa chujków Hardiego wykitowała i nawet ta twoja firmowa suka się zmyła”.