Rozmowa · Cuno

„Ale... ja też nie wiem”.

„Jestem gotowy, Cuno”. (Zakończ).

„Słuchaj, świnio...” – chłopak nagle sprawia wrażenie, jakby stracił pewność siebie. „Cuno myślał nad tym gównem i... Cuno idzie z tobą. Pomoże ci to załatwić. Ostatecznie”.

Proszenie o coś – nawet o pójście z tobą – nie przychodzi mu łatwo.

„Co to był za styl?”

„Ostatecznie” – powtarza – „wszystko zjebałeś. Teraz masz tylko Cuno. Ostateczny Cuno”.

„Czemu chcesz iść ze mną?”

„Ta scena wykitowała” – wskazuje na okno. „Cuno się musi stąd zmywać – to może nawet zostać świnią. Na odchodne pokaże wszystkim fakolca”.

Fakolca? Chłopak jednak jest wolnomyślicielem. Niesztampowym. Z tym nie sposób się kłócić.

Gadaj, co chcesz, ale ten dzieciak to twarda sztuka. Kiedyś może być z niego dobry gliniarz.

Khm... WYKRYTO KANDYDATA DO NARKOTYKOWEGO!

Z chłopaka byłby niezły strzelec, co?

Popatrz na niego. Życie go doświadczyło. Chcesz go ciągać ze sobą i wystawiać na jeszcze większy syf? Twój syf?

Słuchaj, to może być dla niego jedyny ratunek.

Próba zatrudnienia go to jak próba oswojenia ognia. Ten dzieciak rozumie tylko jeden autorytet: siebie samego.

Zna język ulicy. Okolicę też. I ludzi. Może się przydać.

To dwunastoletnie dziecko. Nie myślisz chyba poważnie o zabraniu go ze sobą?! Co się z nim stanie?

„Dobra. Siodłaj konia”. (Przyjmij Cuna).

„Dzięki, świnio” – rzuca ci krótkie spojrzenie, po czym szybko odwraca wzrok „Rusz te swoje kalekie dupsko i powiedz Cuno, jaki mamy plan”.

„No dobrze... A co do tego, jak zrobimy dalej...” (Wstań).

„Co, sztywniaku...?” – pyta Cuno, widząc, ile wysiłku kosztuje cię stanięcie na nogi. „Co zamierzasz teraz zrobić? Wypłyniesz stąd na swojej rzece gówna? Sam umrzesz. Cuno ma to w dupie. Teraz już za późno. Cuno tu zostanie i znowu rozpierdzieli twój pokój...”

Zrobię, co będzie trzeba. [Odejdź].

„Powinniśmy przyjrzeć się pokojowi Klaasje”.

„Chodzi o Klaasje, tak? Tą sukę z pokoju obok? Cuno też tak pomyślał” – zgadza się. „Ruszajmy, świnio-człeku”.

„Tej suki z pokoju obok? Cuno też tak pomyślał” – zgadza się. „Dobry pomysł. Ruszajmy, świnio-człeku”.

„Nie wiem. Szwendajmy się po prostu bez celu, póki nie wpadniemy na jakiś trop”.

„To mi brzmi jak chujowy plan. Prosisz Cuno, żeby dołączył do twojego cyrku, a teraz nie wiesz nawet, co robić? Cholera, weź sprawdź swój świński dziennik czy coś. No weź...”

„Nie wiem”.

„Prosisz Cuno, żeby dołączył do twojego cyrku, a teraz nie wiesz nawet, co robić? Cholera, sprawdź swój świński dziennik czy coś. No weź...”

Wspominałeś coś o badaniach balistycznych...

W dodatku jest tam wystarczająco blisko, żeby dało się wytrzymać spacer.

Badanie balistyczne. W pokoju Klaasje. Przeprowadź je porządnie.

Znad zatoki dobiega powiew wiatru, duraluminiowa skrzynka wokół ciebie niepostrzeżenie wibruje. Znajome zimno, czerwona nić na dachu. Napięta. Szarpana przez podmuch niczym struna.

„Taa, zrób Cuno odprawę. Pozwól Cuno poznać plan” – chłopak zaciera dłonie.

„Wybacz, Cuno, ale nie mogę cię ze sobą zabrać”. (Odmów Cunowi).

„Za co mnie przepraszasz?! Za to, że nie dołączyłeś Cuno do swojego cyrku?! Cuno się nie martwi. Cuno jest zadowolony. Też tylko żartowałem. Byś nie zwerbował Cuno nawet za milion reáli. Jeb się, słyszysz?”

O rany. Nie przyjął twojej odmowy za dobrze.

„No dobrze. A co do tego, jak zrobimy dalej...”

„Dobra. Siodłaj konia”. (Przyjmij Cuna).

„Przyjąłeś Cuno jak skurwysyn...” – kiwa głową z szacunkiem. „Co teraz?”

„Wybacz, Cuno, ale nie mogę cię ze sobą zabrać”. (Odmów Cunowi).

„Za co mnie przepraszasz?! Za to, że nie dołączyłeś Cuno do swojego cyrku?! Cuno się nie martwi. Cuno jest zadowolony. Tylko żartowałem. Byś nie zwerbował Cuno nawet za milion reáli. Nie dasz rady się nawet zwlec z wyra, frajerze”.

O rany. Nie przyjął twojej odmowy za dobrze.

„Chwila... Jesteś jakiś inny, Cuno...”

„Nie tam... Cuno nie brał tylko speedu przez parę dni...” – odpowiada. W jego oczach dostrzec można melancholię.

„Bez speedu Cuno się robi smutny. Bo myśli o różnych takich” – odpowiada, wykonując palcami niejasne gesty wokół swojej głowy.

„Odejdź, Cuno... Daj mi umrzeć w spokoju”.

„Nie pora, żebyś się zesrał w wyro, świnio” – spluwa. „Chodź, wieprzu. Cuno ci pomoże się wstrzymać z tym gównem”.

Chyba jednak jest zdrowy.

„Podobno strzeliłeś temu zjebowi w ryj. Zajebiście się to Cuno podoba” – patrzy w dół. „Dlatego pomyślałem, że zostanę”.

„Podobno przez ciebie umarło dużo ludzi. Jakieś pół miasta. Mówią, że chuja zrobiłeś” – patrzy w dół. „Pomyślałem, że to fajnie, no i zostałem”.

Nie mówi „Cuno” – mówi w pierwszej osobie? I nie nazywa ciebie p***łem ani świnią? Zachorował czy co?

O rety... Cuno zamierza okazać ci współczucie. Kto by się tego spodziewał.

„Zaraz. Co?”

„Żartuję, prośku” – odpowiada, śmiejąc się. „Pinglarza zabrała kuku-fura. Pewnie wyżyje”.

Nic nie mów.

„Nie... Nie, nie...”