Rozmowa · Cuno

„Jakiś doktor, co go przysłali twoi kumple świnie. Chyba Nix Zjeblieb. Totalna pizda” – spluwa na ziemię. „Pojawił się i cię wyruchał nożem, jak spałeś. A potem kazał do siebie zadzwonić, jakbyś się przekręcił, i spierdolił do siebie”.

Mimo łez, krwi i drących skórę szwów powinno być to możliwe. Od czasu do czasu...

Jeśli to możliwe, to tylko dzięki samej sile woli. Jesteś... psycholokomotorem.

Tańczyć raczej nie będziesz w stanie, to pewne. Ale powinieneś dać radę żyć, utykając. Jeśli można nazwać to życiem.

„Cuno myśli, że oberwałeś całkiem, kurwa, nieźle” – odpowiada, wskazując twoją lewą nogę. „Ale masz szczęście, świnio. Doktorek wyciągnął kulkę i powiedział, że się wyliżesz”.

„W ramię też oberwałeś, ale na szczęście miałeś na sobie fikuśną porcelanę, co zablokowała kulkę”.

„Cuno myśli, że oberwałeś całkiem, kurwa, nieźle” – odpowiada, wskazując twoją lewą nogę. „Ale masz szczęście, świnio. Doktorek wyciągnął kulkę i powiedział, że się wyliżesz”.

„Mówiłeś coś, że zginęły tysiące?”

„Taa... To była jebana masakra” – odpowiada z uśmiechem. „Zostałeś tu tylko ty i Cuno”.

Spokojnie, dzieciak tylko z ciebie kpi. Tak naprawdę nie zabiłeś tysięcy ludzi.

Podczas walki obecnych było tylko dziesięć osób. Śmierć nawet dziesięć razy tylu jest wysoce nieprawdopodobna.

„Jak długo byłem nieprzytomny?”

„Dwa dni” – odpowiada obojętnie. „Cuno się urywał na dłużej, jak odsypiał balowanie na speedzie. Dwa dni to tyle co nic”.

Patrzy ci w oczy i powtarza: „Dwa dni to dla Cuno nic”.

„Co się stało z innymi?”

„Titus umarł” – odpowiada obojętnie. „Część jego zbirów też. Cały jebany port jest teraz zamknięty. Nawet Cuno się tam nie może dostać”.

Evrart wykorzystał zapewne tę zbrojną potyczkę jako wymówkę, aby całkowicie zabarykadować się w porcie i odciąć się od wszelkiej łączności ze światem zewnętrznym.

„Wiesz, czy Joyce – ta kobieta z firmy, z łodzią – jest cała i zdrowa?”

„Bogata sucz? Taa, pewnie tak. Łódź zniknęła. Cuno też by się miał dobrze, jakby miał łódź...”

„Z Titusem wszystko dobrze?”

„Ta wielka pizda?” – na piegowatej twarzy pojawia się przebłysk szacunku. „Taa, pije na dole. Cuno to nie kręci”.

„Titus nie żyje...?”

„Taa, wykitował. Podobno się przekręcił w szpitalu. Cały Związek się pobeczał i w ogóle...” – odpowiada, kiwając głową z uznaniem. „To pewnie twoja wina”.

Pewnie tak. Jebana niezgrabo.

To wina tych, którzy go zabili. Nie twoja.

„Wiesz, czy Klaasje – ta blondynka, co mieszka obok – naprawdę zniknęła?”

„Taa, dawno już się zmyła, świnio. Cuno tu był przez dwa dni i jedyne zjeby w całej tej budzie to ty i szczylowąs”.

Oczywiście, że naprawdę zniknęła. A coś ty myślał?

„A Elizabeth, ogrodniczka, przeżyła?”

„Nie” – odpowiada. Nagle staje się po prostu małym dzieckiem. „Nie żyła już, jak się pojawił związkowy lekarz. Cuno widział, jak pakowali ją do worka”.

Może i jest twardy, ale ten widok odcisnął na nim piętno.

Ten worek to twoja wina. Mogłeś coś zrobić, a tylko stałeś jak palant. Kurwa...

„Nie obeszło mnie to” – stara się pozbyć wspomnienia. „Cuno też kiedyś trafi do worka. Wszyscy trafimy”.

„Dzięki, że mi o tym powiedziałeś, Cuno”. (Zakończ).

„Żaden problem. Cuno się dzieli informacjami”.

„Wiesz, czy Klaasje – ta blondynka, co mieszka obok – jest cała i zdrowa?”

„Wyprowadziła się, świnio. Cuno widział, jak się ulotniła, zanim się zaczął ten pierdolnik. Miała walizkę i w ogóle”.

Mówi prawdę.

Nie brzmi to, jakby zamierzała wracać.

„Uciekła?”

„Co?” – przygląda się bacznie wyrazowi twojej twarzy. „Nie wierzysz Cuno? Nie wierzysz, że Cuno to wie? Jeb się, Cuno ma rękę na pulsie. Suka zwiała z miasta”.

Kto by pomyślał? Może trzeba było ją aresztować?

„Cały port jest zamknięty?”

„Taa, przecież Cuno mówił. Nie można tam wejść ani stamtąd wyjść. Paranoja jak sam chuj”.

„Część związkowych zbirów się przekręciło” – odpowiada, wskazując drzwi. „Teraz cały port jest odcięty. Nawet Cuno się tam nie może dostać”.

„Nie mówiłeś, że zakończyliśmy zawodową współpracę?”

„Nie rozpamiętuj wczorajszego gówna, prośku” – odpowiada chłopak, próbując brzmieć dorośle. „Wczoraj było wczoraj, teraz jest teraz. Cuno żyje na całego chwilą”.

Dzieciak naprawdę nie wydaje się żywić żadnej urazy. Wydaje się nieomal przyjaźnie nastawiony.

„Czekaj, ale czemu ty mi wybaczyłeś?”

„Po prostu Cuno jest taki wielki. Nie potrzebuje cholernego melodramatu. Cuno strzela i zapomina. Cuno przebacza i żyje dalej”.

Nie ma na świecie nikogo.

„Między nami wszystko gra, Cuno”.

„Taa, właśnie to Cuno powiedział, prośku. Tym razem ci daruje” – bierze się pod boki i spogląda ci prosto w oczy. „To jednorazowy prezent – od Cuno dla świni. Następnego nie będzie”.

Szanowny panie, chłopak szczerze wierzy w to, co mówi. Daje ci ostatnią szansę.

„Czyli między nami spoko?”

„Taa, tym razem Cuno ci daruje, prośku” – bierze się pod boki i spogląda ci prosto w oczy. „To jednorazowy prezent – od Cuno dla świni. Następnym razem będzie po tobie”.

„Co się stało z moim pokojem?”

„Szczylowąs tu był. Pewnie trzeba się było kurewsko narobić, żeby sprzątnąć ten syf...” – ta myśl zdaje się sprawiać mu przyjemność.

Szczylowąs... To może być tylko Garte, zarządca baru.

„Mówisz o Garte'em?”