Rozmowa · Insulindiański straszyk

Nawet kiedy śpisz... A gdy się przebudzisz, nosisz to wszystko na karku. Masz otwarte oczy, które połykają wciąż więcej obrazów. Czuję wielkie, nieme współczucie dla ciebie.

Na początku było to bardzo dezorientujące, ale jakoś to w końcu ogarniam.

To musi być niesamowicie trudne. Stawonogi czują wobec ciebie milczący i pozbawiony znaczenia podziw. Wiedz, że cię obserwujemy. Kiedy jesteś zmęczony, kiedy ćmi ci się w oczach. Owady będą patrzeć. Kibicować ci.

A kiedy upadniesz, przybędziemy, żeby cię znów podnieść, wykiełkować z ciebie niczym bandera, rozkwitnąć na tobie i roznieść cię na strzępy w podniebnym pogrzebie. Na cześć twojej śmierci. Choć mnie tam nie będzie, bo ja jem tylko liście.

Na cześć całego tego gówna, poruczniku gefrajterze. Które ogarnąłeś w obliczu absolutnego, nieustającego przerażenia. Dzień po dniu. Sekunda po sekundzie.

DETEKTYW

PRZYBYWA

NA MIEJSCE ZBRODNI

Na cześć twojej siły woli, poruczniku gefrajterze. Która trzymała cię w kupie w obliczu wielkiego przerażenia. Dzień po dniu. Sekunda po sekundzie.

To prawdziwe piekło. Zmieniam zdanie. Chcę być tobą.

Chcesz być straszykiem? Jesteś tego pewny?

Kurwa, co się właśnie ze mną dzieje?

Nie wiem. Jesteś dla mnie tylko cieniem. Odległym i tylko słabo zwracającym moją uwagę swoim interesującym zapachem.

„Kim. Czy ja mam właśnie potężny atak padaczki?”

„Nie wygląda na to”.

„Dobra, w porządku. To nieważne”.

„Nie. Co się dzieje?”

„Chyba doznaję wizji. Dotyczącej ostatecznego losu ludzkości”.

„W porządku”. Po sekundzie porucznik zadaje pytanie: „Czy ma jakiś związek ze śledztwem?”

„Ze śledztwem? W porównaniu z tym tutaj śledztwo nie ma znaczenia”. (Zaśmiej się nerwowo). „Całkowicie wykroczyłem poza ramy śledztwa”.

„Myślę, że powinniśmy oddalić się już od tego nieznanego jeszcze nauce gatunku...”

„Myślę, że powinniśmy zrobić zdjęcie, a następnie oddalić się od tego nieznanego jeszcze nauce gatunku...”

„Nie. Mówiłem już, czego dotyczy. Naszego losu”.

„Poniekąd”.

„Nic. Patrzę po prostu na patyczaka. Wszystko jest dobrze”.

„A jak to wygląda?”

„Po prostu wpatrujesz się w niego” – szepcze.

„W takim razie doznaję chyba wizji. Dotyczącej ostatecznego losu ludzkości”.

To szalone.

Nie. Ale ty jesteś szalony. Morał z naszego spotkania jest taki: ja stanowię stosunkowo przeciętną istotę, lecz ty – wy – jesteście absolutnym, ekstremalnym obłędem. Niestabilnym, małpim układem nerwowym. Złowrogo nowym na tej planecie.

Szarota też przyszła wraz z wami. Nikt, kto był przed wami, jej nie pamięta. Ani parzydełkowce, ani organizmy promieniście symetryczne. Wśród ptaków i roślin panuje niemal jednogłośna zgoda, że doprowadzicie do zniszczenia nas wszystkich.

Zaraz. Czym jest szarota?

To nerwowy cień rzucany przez ciebie na świat, wgryzający się w rzeczywistość. Wielkie, nienaturalne terytorium. Jego narodziny zbiegły się w czasie z przybyciem ludzkiego umysłu.

Nie mam takiej mocy.

Jesteś brutalnym i nieokiełznanym cudem. Próżnia kosmosu i płonące pośród niej gwiazdy się ciebie boją. Gdyby dać tobie i takim jak ty odpowiednio dużo czasu, zniszczylibyście nas i zastąpili pustką. Przez zwykły przypadek.

Jak...?

Podejrzewamy, że będzie to coś w rodzaju tlenowego holokaustu, który 2,6 miliarda lat temu doprowadził do wyginięcia życia beztlenowego. Wtedy, kiedy organizmy zaczęły po raz pierwszy oddychać. Tylko że teraz będzie o wiele gorzej.

Zamiast powietrza wydychasz myśli. Nie istnieją żywiące się myślami drzewa.

Nie chcę wiedzieć.

I bardzo, bardzo niebezpiecznie.

W jaki sposób gorzej?

Wszystko, czego dotknie twój wzrok, trafia tam – za złożone z nerwów lustro. Co, jeśli mrugniesz? Czy wciąż tu jesteśmy? Nie mrugaj, proszę. Co, jeśli umieścisz nas kiedyś w złym miejscu wśród wspomnień? Albo po prostu zapomnisz?

Raz już zapomniałem cały świat. Kiedy za dużo wypiłem.

A więc to się już dzieje. Już wkrótce jeden z was zamknie oczy, a kiedy je otworzy, zobaczy, że to wszystko nigdy nie istniało.

(Mrugnij – szybko).

Proszę, nie rób tego więcej.

To właśnie Zmrok, na który czekam, od kiedy obudziłem się w hotelowym pokoju.

A więc to się już dzieje. Pewnego dnia jeden z was zamknie oczy i westchnie, a kiedy je otworzy, zobaczy, że to wszystko nigdy nie istniało.

Ale ja chcę mrugnąć i zaprzepaścić 12 miliardów lat ekspansji materii.

Małpi rzeźniku... Już wkrótce jeden z was zamknie oczy, a kiedy je otworzy, zobaczy, że to wszystko nigdy nie istniało.

Czy ja zawsze tak myślałem?

Nie. Myślisz tak dopiero teraz. To objawienie.

Będę bardzo uważał, żeby nie mrugać, patyczaku. Nie bój się.

Byłbym wdzięczny. Bo inaczej pewnego dnia jeden z was zamknie oczy i westchnie, a kiedy je otworzy, zobaczy, że to wszystko nigdy nie istniało.

Chwila. Szarotę stworzył człowiek?

Muszę się teraz pożegnać. Nie mam już więcej myśli. To wszystko.

Żegnaj. Otacza cię zewsząd świergot przypominający nawoływanie jaskółek przy skalnym klifie. Straszyk porusza kończynami – po wewnętrznej strony białych łodyg widać tymbale...

Nie. Jest jeszcze jedna.

Ze wszystkich istot, jakie spotkałem, ty jesteś najbardziej przerażającą.

Dziękuję. Ja też mam ostatnią rzecz do powiedzenia: ta kobieta – porzuć te zgliszcza. Porzuć i ruszaj przed siebie.