Rozmowa · Insulindiański straszyk

Nie. Ty jesteś cudem.

To ty. Przybyłeś z zachodu. Z Whirling. Nadciągałeś tu...

Ale jak to?

Morał z naszego spotkania jest taki: ja stanowię stosunkowo przeciętną istotę, lecz ty – wy – jesteście ekstremalnym, pożerającym wszystko obłędem. Niestabilnym, małpim układem nerwowym. Złowrogo nowym na tej planecie.

Czym ty właściwie jesteś?

Jestem nieznanym gatunkiem rzędu phantasmodea, endemicznym dla Isoli Indulindiańskiej. Przez ostatnich trzysta pięćdziesiąt lat ukrywałem się, będąc blisko was. Udawałem trzciny. Dostosowywałem się, klonowałem, wyruszałem nocą bawić się śmietnikami i bojami.

Może mieć nieznaną, niebezpieczną charakterystykę biochemiczną, która pozwala mu się kamuflować.

Pozostałem niezauważony przez pierwszych osadników i królewskich mierniczych. A także żołnierzy rewolucji i urzędników okupanta. Nie dostrzegli mnie nawet semeńscy wyspiarze, którzy przybyli tu jako pierwsi, lecz nie zostali.

I licząca sobie 4000 lat seraseolityczna cywilizacja, której szczątki pozostają tak głęboko w ziemi, że nawet o nich nie wiecie. Ona też mnie nie dostrzegła.

Ukrywałem się przez cztery wasze ustroje i dwie rewolucje naukowe. Aż wreszcie zostałem przypadkiem odkryty przez detektywa Milicji Obywatelskiej w Revacholu, w dzielnicy Martinaise. W marcu 51 roku.

Skąd to się wzięło? Wszystko wokół nas? Świat?

Nie wiedzą tego nawet ptaki. Nawet lilie wodne.

A więc możemy tylko się z tym wszystkim zmagać? Dzień po dniu. Czekając na odpowiedź.

Możemy też to zjeść. Jeśli to liść, możesz go sobie wsadzić do ust. Mniam, mniam. To samo z trzciną.

Czekaj, a więc...

A więc wyglądasz jak trzcina i ją zjadasz?

Tak. Ona nie ma nic przeciwko.

Zjadłeś kiedyś przypadkiem innego trzcinowego straszyka?

Tak, raz się sklonowałem i zjadłem swoje młode. Była zima, przebudziłem się w niewłaściwym momencie. To był przypadek.

To zbyt delikatny temat.

Tak, oczywiście. Trzymetrowy patyczak poczułby się urażony.

Musimy się dowiedzieć. Może zesłał nam to wszystko bóg?

Ja myślę, że powinniśmy to zjeść. Jeśli to liść, możesz go sobie wsadzić do ust. To samo z trzciną. Mniam, mniam.

Nic. W jego oczach nie widać błysku ni światła, są jak okna pustego domu. Kończyny drgają owadzimi tikami – mimowolnymi, a może i nawet pozbawionymi znaczenia.

Chcę poznać twój umysł.

Nie ma żadnego umysłu. A jeśli jest, to niedostępny twojej wyobraźni – zbyt prosty, żeby mógł być kompatybilny z twoim. Rozszczepiony aparat gębowy toczy pianę. Owad przechyla głowę.

Nagle – kolejny rozbłysk bólu. Gorszy od tego poprzedniego. Smak krwi w ustach. Owad też go czuje. Nagle się wzdraga...

Kolejny rozbłysk bólu. Jego też tłumisz, ale tym razem nie daje się cały zagasić. Masz wrażenie, jakbyś czuł go w ustach. Owad też – nagle się wzdraga...

W jego szpiku – kombinacja złożonych biocząsteczek. Hormonów, aminokwasów, lipidów.

Czy w kimkolwiek z nas jest coś więcej? – myślisz, kiedy ból biegnie od twojej prawej stopy do brzucha, przesłaniając ci na chwilę wzrok. Kiedy go odzyskujesz, owad drga, wyczuwając na tobie krew...

Widok owada pulsuje bólem – po twojej nodze próbuje przebiec ogień. Powstrzymujesz go. Niewzruszony. Nie teraz. Czujesz kapiącą krew... Jest ciepła. Owad też musi go czuć – wzdraga się.

Jest rozciągnięty po jego kończynach, analizuje świat niezrozumiałymi działaniami, a ty, patrząc na owada z półotwartymi ustami, nie umiesz nawet sobie wyobrazić, co on myśli.

Chcę czegoś więcej.

Milczący owad toczy pianę z otworu gębowego, przekrzywiając zespolone ze sobą płytki głowy. Z lewej strony na prawą. Bez żadnego powodu.

Chcę zobaczyć twoje wnętrze.

Nie sposób zajrzeć do środka. Jest tylko chityna udająca trzcinę. Albo wypolerowana jak marmurowe łodygi. Od czasu do czasu rozlegają się niezrozumiałe dla ludzkiego ucha kliknięcia.

(Szepnij). „Dobra, Kim. Zrób zdjęcie”.

„Spokojnie... spokojnie...” – szepcze porucznik, unosząc fotografię. „Bez obaw. Uchwyciliśmy go”.

Przez moment bał się, że zdjęcie nie wyszło, ale teraz, kiedy na nie patrzy, jest już spokojniejszy.

Stawonóg góruje nad tobą – jak na zdjęciu – nieświadom waszej rozmowy. Komory na jego brzuchu powoli się rozszerzają. Szczątkowe skrzydła, niczym ledwo widoczna pajęczyna, zwisają ze środka jego smukłych kończyn.

„W porządku...” – rozlega się metaliczny odgłos. Porucznik otwiera obiektyw i unosi aparat do poziomu swojego oka.

Ruchy owada nie ulegają zmianie po wycelowaniu w niego aparatu. Pozostaje skupiony na tobie.

„Na trzy” – szepcze spiętym głosem. „Jeśli się poruszy, to odskocz, a ja zrobię zdjęcie. Do dzieła. Raz, dwa, trzy...”

Jaskrawy rozbłysk flesza przecina powietrze niczym ostrze miecza. Straszyk nieruchomieje w reakcji na światło, głowę ma odwróconą do porucznika. Zahipnotyzowany fleszem stoi przed tobą niczym zamarznięty.

Pot na twoich rękach wydaje się zimny jak lód. Jak gdybyś i ty zamarzł w cieniu tego olbrzymiego posągu z chitynowego marmuru.

„Mam go...” – słyszysz szept porucznika przyglądającego się zarysom stworzenia pojawiającym się na papierze fotograficznym, który trzyma w dłoni: polichromatyczny duch z białych smug na tle trzcin i nieba. I ty jako stojący przed nim cień.

Unieśmiertelniony.

Na wieki.

Poliż palec.

Smakuje jak... cukier. Bardzo delikatnie. Stawonóg góruje nad tobą. Kępki trzcin wystają mu z kończyn i głowy.

Nie ma zapachu. Składa się głównie z wody.

Ostrożnie pogłaszcz jego przypominające kosę przednie odnóże.

Kończyna, którą masz przed sobą, jest niesamowicie lekka, jak skorupka jajka. Wiele lżejsza od trzciny. Czujesz, że nawet lekkie popchnięcie mogłoby przewrócić istotę, wytrącić z równowagi jej kruchy egzoszkielet...

Uwaga!

Zaraz się poruszy. Czujesz to!

Zabierz rękę.

Przez kończynę przebiega nagły dreszcz. Zdaje się, że istota budzi się do życia z otępienia, fala po fali.

Trwa jakieś odliczanie. To wszystko, co masz czas pomyśleć...

Przejedź dłonią po smukłej kończynie, wyżej...

Po odnóżu stworzenia przebiega niewielki dreszcz. Jego czarne, paciorkowate oczy wciąż połyskują nad tobą, oszołomione światłem przechodzącym mu przez układ nerwowy.