Rozmowa · Insulindiański straszyk

„Co teraz...” – powtarza nagle stary mężczyzna za tobą. Włożył dłoń do popiołu – jest brudna i czarna.

Jest w jakimś dziwnym, na poły katatonicznym stanie.

„Nasz podejrzany nie wygląda za dobrze. Powinniśmy się nim zająć”.

„Nasz podejrzany nie wygląda za dobrze. Powinniśmy się nim zająć. A do tego...” – wskazuje trzciny.

„Zdaje się, że ten owad miał tam jakieś gniazdo... Może zostawił w nim jakiś dowód...”

W trzcinach, tam, gdzie ukrywał się straszyk, dostrzegasz niewielki błysk bieli. Porcelanowej bieli.

„Zniknął...” – stwierdza Cuno, gapiąc się na północ. „Tam, wśród tych trzcin. Ja pierdzielę, on potrafi...”

„Umie chodzić po wodzie”.

„Jak wodny pająk albo... no ten... wodny ślizgacz...” – brakuje mu słów. Dyszy tylko z podniecenia. „To gliniarskie gówno jest zwariowane”.

„Co teraz?” [Odejdź].

„Co teraz...” – odzywa się nagle stary mężczyzna za tobą. Włożył dłoń do popiołu – jest brudna i czarna.

Jest w jakimś dziwnym, na poły katatonicznym stanie.

„Taa, dziadek nie wygląda za dobrze. Trzeba się nim zająć...”

„Ej, nasz podejrzany nie wygląda za dobrze. Trzeba się nim zająć. A do tego...” – wskazuje trzciny.

„Zdaje się, że straszyk miał tam jakieś gniazdo – patrz. Jak jakiś skarbiec...”

W trzcinach, tam, gdzie wskazuje, dostrzegasz błysk bieli. Porcelanowej bieli.

„Co to jest? Tam, w wodzie?”

„O kurwa...” – mruży oczy. „Czy to ceramika? I jeszcze jakieś rzeczy... Jakby gniazdo w trzcinach. Trzeba tam zajrzeć... O ja pierdolę...”

Nieważne. On chodził po wodzie!

Tak, jest wystarczająco lekki, żeby to robić. Ale nie zapominaj o najważniejszym – wygląda to na materiał do budowy jakiegoś gniazda. Powinieneś go przejrzeć.

Co to jest?

Wygląda na materiał do budowy jakiegoś gniazda. Powinieneś go przejrzeć.

I tylko ty, detektyw MOR-u, stoisz tu z otwartymi ustami.

I tylko ty, detektyw MOR-u, stoisz tu z otwartymi ustami.

Kiedy się odsuwasz, straszyk też robi krok w tył, w trzciny. Coś ci mówi, że po waszej kolejnej interakcji i jej przerwaniu prawdopodobnie ucieknie.

Stawonóg śledzi twój ruch czułkami. Kiedy się wycofujesz, trzaski i syki jak zerwanej taśmy stają się coraz odleglejsze...

Coś się burzy w insekcie, kiedy zaczynasz się odsuwać. Też robi jakby krok w tył... Coś ci mówi, że po waszej kolejnej interakcji i jej przerwaniu prawdopodobnie ucieknie.

Unieś powoli rękę.

Owad przerywa strydulację; zdaje się, że cię obserwuje. Osadzone pod koroną z trzcin, maleńkie niczym pinezki oczy migoczą, wykrywając twoje ruchy. Świat wokół zamarł.

Nagle zapada cisza.

Nie. Stój. Bój się.

Opuść rękę.

Bezkręgowiec budzi się do życia, rozpoczyna strydulację. Skomplikowane w budowie oczy podążają za tobą, poruszając się równocześnie po obu stronach niewielkiej głowy owada.

Unieś też drugą dłoń.

Kiedy to robisz, bezkręgowiec jakby obudził się do życia. Jego kończyny poruszają się niezależnie od siebie, jakby każda z nich miała własny rozum. Krzyżują się nad tobą, białe niczym porcelanowe łodygi.

Modli się do ciebie.

Opuść ręce.

Skomplikowane w budowie oczy podążają za tobą – krople rosy po obu stronach głowy.

(Szepnij). „Właśnie tak. Módl się”.

Owad nieświadomie kontynuuję strydulację. Kiedy się porusza, obecne na jego kończynach kępki, wciąż udające rośliny, szeleszczą mu na stawach.

Może przygotowuje się do zjedzenia swojego bóstwa?

„Nie módl się do mnie. Jestem niczym”.

Trzcinowa istota nie przerywa strydulacji. Góruje nad tobą wśród sitowia, z którego się wynurzyła. Udające rośliny kępki na jej stawach szeleszczą.

Przesuwa się w otaczających go trzcinach, w mętnej wodzie... Dostrzegasz, że niektóre z jego tylnych kończyn stają co jakiś czas na wodzie. Jest aż tak lekki...

I czy... tam pod nim, w wodzie, coś nie migocze? Jakiś plastik? Czyżby coś gromadził?

Nie teraz...

Oczywiście, nie ma na to czasu. Owad góruje nad tobą, rozdzielając trzciny, z których wyszedł.

„Cuno... Tam coś jest”.

„Gniazdo?” – pyta podekscytowanym szeptem. „Nie możemy się do niego teraz dobrać, bo się wystraszy i zwieje. Może później...”

„Kim... Tam coś jest”.

„Gniazdo?” – pyta podekscytowanym szeptem. „Nic nie rób. Później, jak już sobie pójdzie...”

(Obejrzyj się za siebie). „Wącha mnie...”

„Może ten feromon jest prawdziwy...” – stwierdza porucznik i gapi się z otwartymi ustami.

Gotów jest w tej chwili uwierzyć we wszystko.

„O ja pierdolę. On cię lubi...” – stwierdza chłopak i gapi się z otwartymi ustami.

Istota, zdaje się, wybaczyła ci zdenerwowanie – przynajmniej na razie. Wciąż tam stoi, jak szczupły duch na szczudłowatych nogach. Z głowy zwisają mu czułki. Niczym lokowane kosmyki ludzkich włosów.

Podejdź ostrożnie.

Powoli, wstrzymując oddech, robisz dwa kroki w kierunku straszyka. Stworzenie wydaje z siebie szereg ultradźwiękowych kliknięć, które wirują ci wokół głowy niczym stado jaskółek...

Coś jak śmiech. Jakaś radość.

Pot spływa ci z czoła po szyi, na tors... Cuchniesz nim. Swoimi chemikaliami.