Rozmowa · Insulindiański straszyk

Układ oddechowy na brzuchu stworzenia otwiera się na twoich oczach. Wciąga i wydmuchuje powietrze. Wącha cię.

Sycząc i klikając, wysuwa swoje żuwaczkowate czułki, żeby cię powitać. Jesteś już bezpośrednio pod nim, wpatrujesz się w olbrzymi chitynowy pancerz na białych kończynach. Głowę stworzenia wieńczą trzciny. Jego oczy są jak małe kropelki wody.

Robisz ledwie jeden krok – bezkręgowiec reaguje z ogromną szybkością, ślizgając się po powierzchni wody daleko od ciebie. Zniknął niczym kamień po puszczonej kaczce. Zostały tylko kręgi na spokojnej tafli morza...

Zlewa się w oddali z kępkami trzcin! Biegnie z wysepki na wysepkę...

„Gdzie? Gdzie on zniknął?” – pyta porucznik z aparatem w jednej ręce i kawałkiem białego papieru fotograficznego, na którym wywołuje się zdjęcie, w drugiej.

„I co teraz?” (Przejdź dalej).

„Co teraz...” – powtarza nagle stary mężczyzna za tobą. Włożył dłoń do popiołu – jest brudna i czarna.

Jest w jakimś dziwnym, na poły katatonicznym stanie.

„Nasz podejrzany nie wygląda za dobrze. Trzeba się nim zająć. A do tego...” – wskazuje trzciny.

„Zdaje się, że on miał tam jakieś gniazdo... Może znajdziemy w nim jakiś dowód”.

W trzcinach, tam, gdzie ukrywał się straszyk, dostrzegasz niewielki błysk bieli. Porcelanowej bieli.

(Krzyknij). „Nie!”

Twój głos niesie się echem na wodzie.

Trzysta metrów w stronę lądu konsultant specjalny Trant Heidelstam przytyka do ucha zwiniętą w trąbkę dłoń. Funkcjonariusz satelicki Vicquemare kiwa mu z pomostu głową. „Słyszałem to”.

„Musiało mu już naprawdę odbić, że tak wrzeszczy. No nic, przynajmniej żyje...” – ubrana w niebieski mundur funkcjonariuszka Minot marszczy czoło. „Jean, a może coś się stało? I potrzebuje pomocy...”

„Niepotrzebnie brałem kąpiel, feromon się zmył!”

„Nie sądzę...” – próbuje ci coś wyjaśnić, dysząc trochę: „Nie sądzę, aby to miało cokolwiek wspólnego z tą oksytocyną w spreju. Po prostu przestraszył się”.

W jego głosie pobrzmiewa niepewność.

To zdecydowanie miało coś wspólnego z tą oksytocyną. Uciekł od ciebie, jakby się przestraszył.

„To miało coś wspólnego z tą oksytocyną!”

„W porządku, ale...” – kręci głową z niedowierzaniem. „Nie jestem entomologiem, jasne? Ci paranaukowcy też nimi nie byli. Kto wie? Jedyne, czego jestem pewny, to to...”

Na jego ustach pojawia się cień uśmiechu, jakby nie dowierzał w to, co mówi: „Że widzieliśmy go – on był prawdziwy”.

„Dobrze, tak, pewnie masz rację”.

„Mam?” – kręci głową. „Nie wiem. Nie jestem entomologiem. Ci paranaukowcy też nimi nie byli. Jedyne, czego jestem pewny, to to...”

„Na pewno o to chodziło. Nie lubił mnie. Nie zdołałem zrobić choćby kroku”.

„Nie lubił cię?” – kręci głową z niedowierzaniem. „Nie jestem entomologiem, jasne? Ci paranaukowcy też nimi nie byli. Kto wie? Może masz rację. Jedyne, czego jestem pewny, to to...”

„Trzeba było wziąć ten feromon od Morella!”

„Szlag! Szlag! Źle to zrobiłem...” [Odejdź wściekły].

„Gdzie on zniknął?” (Spójrz na północ). „Widzisz go?”

„Nie” – kręci głową. „Już zniknął, detektywie”.

„Jak on to zrobił? Tak się ślizgał po wodzie?”

„Najwyraźniej ten insekt potrafi chodzić po wodzie. Zupełnie jak nartniki. Jest niemal tak szybki jak...” – milknie, bo brakuje mu tchu. „Niezwykłe...”

„Schował się chyba w trzcinach o tam, na tamtej wysepce...” (Wskaż na północ).

„Zdaje się, że nie lubi być zbyt długo na widoku” – stwierdza porucznik, wpatrując się ze zmrużonymi oczami w miejsce, które wskazujesz.

„Co to było, na boga?”

„Jakiś rodzaj patyczaka. Udającego trzcinę...” – kręci głową. „Czy on tam był przez cały czas?”

„Ktoś chyba musi o nim wiedzieć. Może istnieje jakaś metoda, by do niego podejść? Nie mam pojęcia... Nigdy nie słyszałem o takim gatunku”.

Ty też nie. Ale wiesz, kto pewnie słyszał. Kryptozoolog!

Kryptozoolog? O boże, przecież był jeden...

„Kryptozoolog! Była jedna kryptozoolożka w barze. Może ona coś wie?”

„Ta sparaliżowana? Czy ten na wybrzeżu? Tak, pewnie coś wiedzą...” – stwierdza, ale bez przekonania.

Przegapiliśmy to – myśli. Przegapiliśmy, cholera, ważny element. Powinniśmy byli... Po chwili jednak porucznik się uspokaja.

„Nigdy nie pomyślałbym, że przeklęta kryptozoologia będzie z tym miała coś wspólnego... No cóż, teraz wiem, że ten stwór tu jest. Znajdziemy go ponownie”.

„Ta sparaliżowana? Tak, pewnie coś wie...” – stwierdza, ale bez przekonania.

„Udało się? Masz jego zdjęcie?”

Kręci głową. W milczeniu. Na jego twarzy gości mina, jakiej nigdy jeszcze na niej nie widziałeś.

Jak mały chłopiec... Przez moment nie jest w stanie utrzymać emocji w ryzach, kiedy patrzy na zdjęcie.

„Nie udało ci się zrobić zdjęcia?”

„Nie...” – pokazuje ci biały kawałek papieru fotograficznego. Widać na nim barwną tęczę – niebieską, białą, żółtą i brązową jakby malowaną przez dziecko.

Nawet fotograf przyrody nie rozpoznałby tu nic znajomego, a co dopiero ogromnego patyczaka.

„Próbowałem” – wyjaśnia. „Ale poruszał się zbyt szybko. I nie udało mi się zamontować właściwie ampułki. I...” – bierze się w garść. „Cholera. Wierzę swoim oczom. To tam było”.

Jak bardzo nie mrużyłbyś oczu, nie widzisz tu nic, co dałoby się rozpoznać, a co dopiero patyczaka.

Nic nie mów, przełknij to.

„Wyszło rozmazane” – wyjaśnia, spoglądając na kawałek papieru w swojej dłoni.

„Cholera, powinniśmy byli pomóc kryptozoologom”.

„Pomóc im?” – na chwilę milknie. „Nie wiem, co jeszcze moglibyśmy dla nich zrobić”.

„Masz rację”.

„Nie mam. Trzeba było... To jest też moja wina” – spogląda na drugi brzeg. Kawałek papieru fotograficznego wciąż schnie w jego dłoni, zwisając z niej smętnie przez sekundę.

Teraz jest już za późno.

Powstrzymuje w sobie to uczucie. Otrzepuje się i idzie dalej. Ty też powinieneś. Będą jeszcze kolejne szanse.