Rozmowa · Insulindiański straszyk

Spokojnie. Teraz, kiedy już wiesz, że tu jest – jak długo zdoła się ukrywać?

„Powinniśmy być dokładniejsi, Kim. Powinniśmy byli...”

„Wiem. Trzeba było... To jest też moja wina” – spogląda na drugi brzeg. Kawałek papieru fotograficznego wciąż schnie w jego dłoni, zwisając z niej przez sekundę.

„Mogliśmy nauczyć się czegoś o zachowaniach straszyka. Poszukać go z nimi”.

„Powiedz, że zdołałeś zrobić zdjęcie...”

„Nie rozumiem... Przecież miałem ten feromon...”

Od początku nie miałeś szans. Coś było nie tak już w momencie, kiedy podszedłeś. Bał się ciebie. Ludzi.

„Szlag. Gdzie on zniknął?”

„Nie rozumiem... Przecież miałem ten feromon...”

„Ej, właśnie widzieliśmy w chuj wielkiego insekta, okej? Weź się skup na tym, a nie na jakimś...” – rozgląda się. „Gdzie on zniknął?”

To zdecydowanie miało coś z nią wspólnego! Uciekł od ciebie, jakby się przestraszył.

„Dobrze, tak, pewnie masz rację. Nie będę panikował”.

Na jego ustach pojawia się szeroki uśmiech, jakby nie dowierzał w to, co mówi: „Widzieliśmy go, kurwa – on był prawdziwy”.

I zobaczysz go znowu. Teraz, kiedy już wiesz, że istnieje – jak długo zdoła się ukrywać?

„Był taki jeden feromon. W sprayu. Powinienem mieć go na sobie, a nie miałem”.

„Że, kurwa, co...? Feremon? Stary, tu nie chodzi o jakiś feremon! Chodzi o straszyka. Nie widziałeś, jaki był wielki?!”

„Niepotrzebnie brałem kąpiel, feromon się zmył!”

„Co to było, na boga?”

„Cholera... Cuno czytał o tym gównie w książce. Cuno wyksiążkował to gówno. To był jakby... sekretny zwierzak. Jeden z tych, co wszyscy myślą, że są prawdziwe, ale nikt ich nie widział. Insulindiański straszyk...”

„Ale Cuno nic oni nie wie. Poza tym, że zwiał od ciebie, bo strasznie śmierdzisz”.

Wiesz, kto mógłby wiedzieć więcej – kryptozoolog!

Kryptozoolog? O boże, przecież był jeden...

„Kryptozoolog! Była jedna kryptozoolożka w barze. Może ona coś wie?”

„Taaa, kryptozoolożka, dokładnie! To są te pojeby, co badają takie stwory. To niesamowite, stary...” – trajkocze, aż zabrakło mu tchu.

Znajdziemy go jeszcze raz, stary. Dorwiemy go – myśli młodszy funkcjonariusz Cuno. Jeszcze kiedyś, kurwa, dopadniemy tego straszyka.

„Trzeba było wziąć ten feromon od Morella!”

„Trzeba było wziąć ten feromon od Morella!”

„Schował się chyba w trzcinach o tam, na tamtej wysepce...” (Wskaż na północ).

„Taa, taa – tam jest! Nie lubi sterczeć na widoku. Cwana bestia... Już zniknął, ale...” – dyszy – „Łał”.

„Kto w to uwierzy?”

„Wszyscy, no! Powiemy o tym całemu światu. Sprawa rozwiązana – insekt znaleziony. Jesteśmy pieprzonymi... mistrzami detektywowania czy coś. Jesteśmy dobrzy”.

Jest naprawdę zadowolony z waszych dokonań na Wyspie Śmierci.

(Krzyknij). „Nie!”

Twój głos niesie się echem na wodzie. Chłopak patrzy na ciebie...

Trzysta metrów w stronę lądu konsultant specjalny Trant Heidelstam przytyka do ucha zwiniętą w trąbkę dłoń. Funkcjonariusz satelicki Vicquemare kiwa mu z pomostu głową. „Słyszałem to”.

„Musiało mu już naprawdę odbić, że tak wrzeszczy. No nic, przynajmniej żyje...” – ubrana w niebieski mundur funkcjonariuszka Minot marszczy czoło. „Jean, a może coś się stało? I potrzebuje pomocy...”

„Gdzie on zniknął?” (Spójrz na północ). „Widzisz go?”

„Tam, między trzcinami! Nie lubi sterczeć na widoku. Cwana bestia... Widziałem, jak się tam chował. Już zniknął, ale...” – dyszy – „Łał”.

„Jak on to zrobił? Tak się ślizgał po wodzie?”

„Taa, chodził po wodzie jak wodny pająk albo... no ten... wodny ślizgacz...” – brakuje mu słów. Dyszy tylko z podniecenia. „To gliniarskie gówno jest zwariowane”.

„Szlag! Szlag! Źle to zrobiłem...” [Odejdź wściekły].

„Cholera, powinniśmy byli pomóc kryptozoologom”.

„Cuno nie ma pojęcia, co to znaczy. Cuno za to wie, że to było KUREWSKO WIELKIE. Jasna cholera...”

„Mogłem nauczyć się czegoś o zachowaniach straszyka. Poszukać go z nimi”.

„Weź przestań się tak dołować, właśnie odkryliśmy OLBRZYMIEGO INSEKTA. Nikt jeszcze tego nie dokonał...” – stwierdza, patrząc na wodę.

Ma rację. Otrzep się i ruszaj dalej. Będą jeszcze kolejne szanse.

Spokojnie. Teraz, kiedy już wiesz, że tu jest – jak długo zdoła się ukrywać?

„Szlag, nie wiedziałem, że będzie jakoś powiązany ze śledztwem...”

„Masz rację. Był OLBRZYMI”.

„A jak! Właśnie odkryliśmy OLBRZYMIEGO INSEKTA. Nikt jeszcze tego nie dokonał...” – stwierdza, patrząc na wodę.

„I co teraz?” (Przejdź dalej).

„Co teraz...” – odzywa się nagle stary mężczyzna za tobą. Włożył dłoń do popiołu – jest brudna i czarna.

Jest w jakimś dziwnym, na poły katatonicznym stanie.

„Nasz podejrzany nie wygląda za dobrze. Trzeba się nim zająć. A do tego, stary...” – wskazuje trzciny.

„Zdaje się, że insekt miał tam jakieś gniazdo – patrz. Jak jakiś skarbiec czy inne gówno...”

W trzcinach, tam, gdzie wskazuje, dostrzegasz błysk bieli. Porcelanowej bieli.

Od początku nie miałeś szans. Coś było nie tak już w momencie, kiedy podszedłeś... Stworzenie cię nie polubiło.

A ty, detektyw MOR-u, stoisz z otwartymi ustami. Samotny i ogłupiały.

„Trzeba było wziąć ten feromon!”

„O czym ty mówisz? Co za feromon?” – stary mężczyzna nagle wybudza się z dziwnego otępienia. Coś w brzmieniu tego słowa pobudziło go do działania...