Rozmowa · Insulindiański straszyk

To chyba aparat! Tak!

Nie! Błysk flesza przestraszy stworzenie. Ostrzeż go, i to JUŻ!

„...insulindiański straszyk” – z zachwytem kończy za ciebie zdanie.

Mój boże, Kim miał aparat!

„Zaraz. Skąd wiesz o straszyku?”

„Wszyscy wiedzą. To jebany insulindiański straszyk”.

„Boże, Kim miał aparat. A ty masz?”

„Nieee...” – kręci głową. „Nie mam aparatu. To jest w Cuno beznadziejne”.

Cuno nie może uwierzyć, jaki jest beznadziejny bez aparatu. W tej sytuacji pinglarz byłby pod każdym względem lepszy.

Tymczasem w przedsionku lazaretu 57. komisariatu, w szafce, leżą schludnie złożone spodnie bojówki i pomarańczowa kurtka bomberka. Na nich zaś – mały blok z frezowanego aluminium zamknięty w skórzanym etui.

Aparat błyskawiczny. Trigat Sunshine Mini. Z lazaretu dobiega jęk niewygody – porucznik przewraca się na bok...

Zaś na oddalonej o 28 kilometrów stamtąd wyspie olbrzymi owad porusza czułkami, powoli macając nimi powietrze... Szuka czegoś. Ciebie.

Kolorowy aparat błyskawiczny, który porucznik trzyma schowany w kieszeni. Z lazaretu dobiega jęk niewygody – porucznik przewraca się na bok...

Nie spogląda nawet na ogromnego owada po swojej prawej stronie. Owad zresztą też na niego nie patrzy. Swoimi czułkami powoli maca powietrze... Szuka czegoś. Ciebie.

Cuno nie może uwierzyć, jaki jest lamerski, że nie ma teraz aparatu. Powinien był jakiś ukraść, prawdziwy glina by go miał...

„Cuno, masz aparat albo coś takiego?”

Nikt nie słyszy twojego szeptu. Za tobą maruder siedzi przygnębiony przy ognisku, nieświadomy niczego, co się wokół niego dzieje.

Tymczasem w przedsionku lazaretu 57. komisariatu, w szafce, leżą schludnie złożone spodnie bojówki i czarna kurtka bomberka. Na nich zaś – mały blok z frezowanego aluminium zamknięty w skórzanym etui.

Powoli się wycofaj. [Odejdź].

„Nie możemy go tam tak zostawić. Musimy coś zrobić, detektywie. To może...” – myśli chwilę. „To może być jakoś powiązane...”

Nigdy dotąd nie widziałeś go tak podekscytowanego. Głos mu niemalże drży.

„Czekaj, musimy coś zrobić!”

Owad widmo patrzy, jak się oddalasz, nie przerywając swoich hipnotyzujących ruchów. Nie sposób stwierdzić, czy w ogóle dostrzega, że odchodzisz...

Podejdź ostrożnie.

(Powiedz coś cicho do owada, jak na przykład...)

...

„Ty istniejesz...”

W powietrzu nagle rozlega się świergot. Chodzący patyk porusza całym swoim ciałem – jego kończyny poruszają się niezależnie od siebie niczym elementy misternie skonstruowanej maszyny.

Zbliża się do ciebie o kilka centymetrów. A może tylko się tak wydaje?

Coś w języku jego ciała się odrobinę zmieniło...

„Cześć”.

Stworzenie przekrzywia niewielką głowę na bok i, zdaje się, patrzy na ciebie. Jest niesamowicie delikatne, wygląda, jakby miało odlecieć porwane najlżejszym powiewem, lecz nic takiego się nie dzieje...

Czuć w tym smutek. A może jest w tobie przez ten sen...? Wciąż w tobie drzemie, w tym żałosnym cześć, które jej wtedy rzuciłeś. Nawet teraz...

Powietrze przepływa przez niego. Przez jego smukłe patyki.

„Nie bój się...”

Nic się nie zmienia w cyklicznych, modliszkowatych ruchach kończyn stworzenia. W środku są porcelanowobiałe, na zewnątrz zaś mają barwę trzciny – są pasiaste, beżowe i jasnobrązowe. Nie jesteś pewien, czy się boi, czy nie.

Umysł owada jest niewrażliwy na twoje słowa.

Słuchaj uważnie...

Sssss-hsssss-tik-ssssss-hssss-tik...

Pachniesz...

Tik-tik-tik... hisss... tik-tik-tik... hisss....

Bój się. Pachniesz niewłaściwie.

(Szepnij). „Co to?”

„Nie mam bladego pojęcia...” – odpowiada porucznik szeptem. Słyszysz znajomy odgłos rozpinanego zamka jego kurtki. Otwieranego powoli. Bardzo powoli...

Stworzenie stoi na długich, szczudłowatych nogach. Czułki zwisają mu z głowy niczym kobiece włosy, białe i zakręcone na końcach. Jest nie dalej niż pięć kroków od ciebie.

Segmentowane czułki poruszają się niepewnie. Szukają czegoś. Ciebie.

Oddychaj powoli, głęboko. Spowolnij puls. Na razie się jeszcze nie ruszaj, a kiedy już to zrobisz – bądź lekki jak piórko.

Ze stawów wystają mu przypominające trzcinę kępki. Kiedy owad porusza przednimi odnóżami, wydaje z siebie cichy syk. Jak magnetofon szpulowy kręcący się po zerwaniu taśmy.

Syk jest inny od tych, które słyszałeś wcześniej. Mówi coś innego, na niższym rejestrze...

Segmentowane czułki poruszają się niepewnie, szukając czegoś, czego nie ma...