Rozmowa · Insulindiański straszyk

Sycząc i klikając, stawonóg wysuwa swoje żuwaczkowate czułki, żeby cię ponownie powitać. Jesteś bezpośrednio pod nim, wpatrujesz się w olbrzymi chitynowy pancerz na białych kończynach. Oczy stworzenia nie wpatrują się w nic konkretnego.

Powiedz mi – co robisz?

Istnieję.

Czy ja mam właśnie potężny atak padaczki?

Nie wygląda na to.

Dobra, w porządku. Zapomnijmy o tym.

Już zapomniałem.

A na co wygląda?

Patrzysz na mnie. Już od około trzech minut.

W takim razie doznaję chyba wizji. Dotyczącej ostatecznego losu ludzkości.

A co jeśli to nie ty doznajesz wizji, a ten trzymetrowy patyczak? Ty zaś stoisz samotny i znieruchomiały.

Dobra. Patrzę po prostu na patyczaka. Wszystko jest dobrze.

Tak. Dla mnie wszystko jest zawsze normalne. Bóg jest w swoim niebie. Na Ziemi wszystko jest jak zawsze.

Czy to sen? Co się dzieje?

Nie. Nie śpisz. Jestem prawdziwy. Tworzy mnie światło. To się dzieje naprawdę.

„Cuno. Czy ja mam właśnie potężny atak padaczki?”

„Nie wyglądasz, jakby coś tobą telepało” – szepcze za tobą. „Cuno zna się na napadach”.

„A jak to wygląda?”

„Gapisz się po prostu na wielkiego insekta”.

„Chyba doznaję wizji. Dotyczącej ostatecznego losu ludzkości”.

„Fajnie. To tak jak Cuno – Cuno też ma wizję olbrzymiego insekta. I on jest prawdziwy. Lepiej się odsuń, zanim cię zeżre...”

„Nic. Patrzę po prostu na patyczaka. Wszystko jest dobrze”.

„Taaa – naprawdę w normie. Tam stoi olbrzymi patyczak. Odsuń się, zanim cię zeżre...”

„Dobra, w porządku. To nieważne”.

„Nie, przestań ściemniać. Co jest? Jesteśmy w tej samej drużynie, glino”.

Coś zaburza. Ale co?

Kształty roślin i zwierząt. I odczuć wewnętrznych. Chmara odgłosów, maleńkich wibracji we wnętrzu moich przedramion. Wszystko to mówi o rzeczach tak złożonych, że wymykających się mojemu zrozumieniu.

Jestem końcem wąskiego tunelu. Nie mam wagi. Jestem tak lekkim, że bycie mną to po prostu coś. A tak naprawdę... może i jestem niczym? Na pewno nie mam duszy. A gdybym miał, nie mogłaby być udręczona.

Jesteś takim zwierzęciem, jakim chciałbym być ja.

Jesteś tego pewny?

Nie, nie jestem. Czemu pytasz?

Czasem kiedy linieję, odrasta mi utracona kończyna. Raz coś poszło nie tak i brakującą czułkę zastąpiła mi mała noga.

To zupełnie nic takiego.

Noga próbowała poruszać się niezależnie ode mnie. Utrudniała chodzenie.

Ale nie masz tam teraz nogi!

Tak. Na szczęście ktoś ją zjadł. A po następnej wylince wyrosła mi znowu czułka!

To by wyjaśniało, dlaczego ta czułka jest mniejsza.

Jasne. Rozwiązałem zagadkę.

W zasadzie to trzymetrowy patyczak ją rozwiązał.

Widzisz? Więc to nic takiego.

Tak, w porównaniu z niezmierzoną, ognistą siedzibą szkła i przerażenia w twojej głowie to drobiazg. Po prostu pomyślałem, że powinieneś wiedzieć.

Może by cię to zainteresowało!

Wszystko dobre, co się dobrze kończy.

Tak, mnie się poszczęściło. To wszystko nic w porównaniu z potwornością bycia tobą, któremu całe stworzenie odbija się obrazami w płacie czołowym. Złożone z nerwów lustro o przerażającej wierności. Ciągłe, niekończące się potępienie.

Trzeba by było milionów lat ewolucji lub całkowitego odwrócenia stanu świata, żeby twój ból mógł ustać.

Mnie się przydarzyły wiele gorsze rzeczy.

To wszystko oczywiście nic w porównaniu z potwornością bycia tobą, któremu całe stworzenie odbija się przerażająco wiernymi obrazami w płacie czołowym, ognistym lustrze. Wiekuiste, niekończące się potępienie.

To jest wyjaśnienie, jakie wymyśliłem?

Nie. To wyjaśnienie, które wymyślił trzymetrowy patyczak.

Dobrze. Nie chcę o tym więcej słuchać.

Więc, jak widzisz, czasem trudno jest być owadem. Cała przyroda jest trochę jak horror, jak wieczna walka – choć nic nie jest równie potworne jak bycie tobą, któremu całe stworzenie odbija się obrazami w płacie czołowym.

Więc, jak widzisz, czasem trudno jest też być patyczakiem. Noga próbowała poruszać się niezależnie ode mnie. Utrudniała chodzenie. Ale rozumiem, że słuchanie o tym jest dla ciebie niekomfortowe.

Zmiana tematu!

Mała noga. Coś okropnego.

Tak. Noga próbowała poruszać się niezależnie ode mnie. Utrudniała chodzenie.

Ale czadowo.

Nie. Noga próbowała poruszać się niezależnie ode mnie. Utrudniała chodzenie.

Tak, jestem pewny. Czemu pytasz?

Cieszę się, że jestem sobą. Niesamowicie wrażliwym instrumentem.

Niewiele z nas potrafi sobie wyobrazić potworność bycia tobą. Tego, że całe stworzenie odbija się w twoim płacie czołowym jak w lustrze. To musi być jak piekielna czeluść, kalejdoskop ognia i pokruszonego szkła. Wiekuiste potępienie.