Rozmowa · Insulindiański straszyk

Zrobię to.

Była z klasy średniej. Nie potrzebujesz trzymetrowego patyczaka, żeby to wiedzieć.

Była piekłem na Ziemi. Nie potrzebujesz trzymetrowego patyczaka, żeby to wiedzieć.

Była piekłem na Ziemi. Nie potrzebujesz trzymetrowego patyczaka, żeby to wiedzieć.

Była piekłem na Ziemi. Nie potrzebujesz trzymetrowego patyczaka, żeby to wiedzieć.

Była piekłem na Ziemi. Nie potrzebujesz trzymetrowego patyczaka, żeby to wiedzieć.

Postaram się.

Nie mogę.

Jaka kobieta?

Nie okłamiesz mnie. Czuć zza twoich pleców ogień. Jakże potwornie daleko byłeś gotów przy niej iść. Skończ to.

Nie. Nie ma już więcej myśli.

Otacza cię zewsząd świergot przypominający nawoływanie jaskółek przy skalnym klifie. Straszyk porusza kończynami – po wewnętrznej strony białych łodyg widać tymbale...

Ze wszystkich istot, jakie spotkałem, ty jesteś najpiękniejszą.

Ze wszystkich istot, jakie spotkałem, ty jesteś najbardziej dobrotliwą.

Jesteś trujący?

Tak. Nie mam zachowań odstraszających, więc wspomagam się w kamuflażu neurodegeneracyjnym allomonem. Nie bój się, działa destruktywnie tylko przy przedłużonym działaniu.

Dezerter jest tu od bardzo dawna.

Jestem detektywem.

Ja też. Urodziłem się, żeby tropić cukrowe nagrody i semiochemikalia. A ty co tropisz?

To samo.

Umiem też wykrywać feromony. Te, które masz na sobie, mówią mi, że mnie nie zjesz. I że skorzystam na twojej bliskości. Mówiąc krótko – kocham cię.

Zabójcę.

Jest w kiepskim stanie, który szybko się pogarsza. Myśli, że moja obecność daje mu korzyść, ale to nieprawda. Przyspieszam tylko jego niedołężnienie.

Niszczysz go?

Bardzo powoli. I tylko dlatego, że nie chce stąd odejść. Ma dzięki temu mnie nie zauważać, zaburzam kształt obrazów w jego głowie. Ale spogląda na mnie już zbyt długo. I przez to go niszczę.

Ja się urodziłem, żeby wytropić ciebie.

Tak. Nikt mnie nie wytropił przez bardzo, bardzo długi czas. Tysiące lat. Czaiłem się poza zasięgiem wzroku. Otaczałem zielenią jak suknią.

To moje arcydzieło.

Nikt nie wierzył, że istnieję. Prawie nikt. Dopóki nie przybyłeś ty, detektywie. Ociekający pachnącą truskawkami krwią. Zza spokojnego morza, jako pierwszy od tysiąca lat.

Nie. To tylko przypadek.

Nie. Nikt nie wierzył, że istnieję. Prawie nikt. Dopóki nie przybyłeś ty, detektywie. Ociekający pachnącą truskawkami krwią. Zza spokojnego morza, jako pierwszy od tysiąca lat.

Ja też istnieję.

Powiedz, jakie jest twoje istnienie.

Jest wunderbar.

Tak, święty jest pan zastępów. A cała Ziemia pełna jego chwały.

Teraz powiem ci, jakie jest moje. To szereg na poły doświetlonych obrazów. Coś w rodzaju mroku, który coś zaburza. Przemijającego. Przymglonego. Wilgotnego.

Jak ogień. Palące.

Ogień? Gdzie?

W mieście, wszędzie wokół. Obróci się w proch.

Nic nie wiem o mieście. Istnieje gdzieś na moim marginesie. W postaci piłki, którą czasem potoczę. Zabawki. Albo cylindra zniszczonego kosza na śmieci.

Wewnątrz.

We mnie nie ma ognia. Nie ma nawet krwi, a tylko limfa. Jak żywica z palmy winnej.

Na horyzoncie. Ogień szaroty. To, co oboje czujemy zmysłami, wkrótce czeka koniec.

To twój problem. Dla mnie nic się nigdy nie kończy. W moim umyśle jest miejsce na raptem dwa, może trzy obrazy.

Dla mnie to szereg na poły doświetlonych obrazów. Coś w rodzaju mroku, który coś zaburza. Przemijającego. Przymglonego. Wilgotnego.

I co z tego, że kolejny obraz może nie nadejść? To stworzenie nie jest fotografem. Jest aparatem.

Jestem chory.

Co to za choroba?

Jestem chory na głowę. Obłąkany. Tak to u mnie wygląda.

Ja nie. W mojej głowie nie ma nawet centralnego układu nerwowego. Tylko otwór gębowy do jedzenia bagiennych roślin.

Teraz powiem ci, jakie jest moje. To szereg na poły doświetlonych obrazów. Coś w rodzaju mroku, który coś zaburza. Przemijającego. Przymglonego. Wilgotnego.

Boli mnie ciało. Krwawię.

Poczułem to, jak tylko stanąłeś na tej wyspie. Truskawki. Świeży zapach czerwonych truskawek. Dojrzałych, coraz dojrzalszych. Niedługo zaczniesz gnić.

Mam chore serce. Dla mnie chorobą jest smutek. Cały czas nowy.

Ze mną jest inaczej. Mam stany, nie emocje. Przeżywam na przykład ekscytację nieoczekiwanym napływem cukrów, ale to nie jest istotne.

Co się stanie, kiedy ci powiem?

Wtedy ja ci powiem, jakie jest moje.

Istniała pradawna seraseolityczna cywilizacja?

Tak. Korzystała z kamiennych narzędzi i jedwabiu. Ona też mnie nie dostrzegła, choć nie wypracowałem wtedy jeszcze mutacji niezbędnej do partenogenezy. Przemierzałem neolityczne rubieże jako odmienne osobniki, nie klony.

Czy ty jesteś cudem?