Rozmowa · Insulindiański straszyk

Trwa jakieś odliczanie, podczas którego powoli przetwarza przytłaczającą jasność odebranego sygnału. Bezkręgowiec odzyskuje nad sobą kontrolę...

Bodziec był dla niego zbyt silny. Oszołomienie mija, jak przeciągająca się chwila czy wydostanie się kamienia z woreczka żółciowego.

Tu, w gładkiej, wewnętrznej części jego kończyny wyczuwasz... coś bardzo intymnego. Myśli.

„Poruczniku, on myśli kończynami”.

„Układ nerwowy może być rozproszony...” – szepcze za tobą – „..w kończynach. Jak u mątwy”.

Albo riacinty, okcydentalnego owada liściastego z mózgiem umieszczonym w czterech listkowatych odnóżach. Albo ośmiornicy mimikrowej i jej inteligentnych macek...

To tylko twoja tajemnica.

Przez odnóże w twojej dłoni przebiega kolejny dreszcz, jakby od płynącej do mózgu krwi. Dochodzi do siebie. Powoli cofasz rękę.

„Mamy go...” (Wycofaj się).

Kończynami stworzenia wstrząsa kolejny dreszcz. Budzi się do życia niczym przerwane nagranie – wznawia swój kołyszący, modlitewny ruch. Nawet małe paciorki jego oczu nie przestają się w ciebie wpatrywać.

Są pełne uwielbienia i ciekawości. Uwielbienia godnego świata obracającego się wokół swego bóstwa i ciekawości osy, która przylatuje posmakować cukru w gazowanym napoju.

Kończynami stworzenia wstrząsa dreszcz. Budzi się do życia niczym przerwane nagranie – wznawia swój kołyszący, modlitewny ruch. Nawet małe paciorki jego oczu nie przestają się w ciebie wpatrywać.

Nie mów tego! Jesteś pewien? To może być jedyna okazja, żeby go dotknąć...

(Jestem pewien). „Mamy to, Kim...” (Wycofuj się dalej).

Nie, czekaj...

Stawonóg góruje nad tobą znieruchomiały. Jedna z jego tylnych nóg drga, kiedy ty...

Powoli wyciągnij rękę i dotknij czułki stworzenia.

Czułki zwisają z dużej wysokości. Drżącą ręką ledwo sięgasz do czubka lewej z nich. Chityna zwija się po dotknięciu w spiralę, jak trujący bluszcz. Jej dotyk na czubku twojego palca jest zimny, łaskoczący...

W całym ciele rezonuje ci elektryzujące uczucie.

Zwinięty koniec czułki jest zaskakująco delikatny, jak młody powój. A nawet odrobinę mokry.

Zdaje się, że ktoś tu oberwał w jakiejś bójce. Ta czułka jest znacznie mniejsza od drugiej.

„Ostrożnie, detektywie... To się rusza”.

Wytrzyj palec.

Nic na nim nie czujesz. Stojący przed tobą stawonóg pozostaje nieruchomy...

Spójrz na swój palec.

Miałeś rację, połyskuje jakąś wilgocią. Istota przed tobą pozostaje nieruchoma...

(Spójrz w górę). „Wąchasz mnie...”

Głowa owada ukoronowana jest przypominającymi trzcinę łuskami o kształcie torebek nasiennych. Szeleszczą, kiedy powieje wiatr. Komory na jego brzuchu wciąż rozszerzają się niczym małe płuca...

Wdychają cię. Twoje unoszące się na wietrze kwaśne, tłuste semiochemikalia.

„Cześć. Nie wiem, kim jestem”.

Żadnej odpowiedzi. Z jego aparatu gębowego dobiega absolutna, pradawna wręcz cisza, a wraz z nią coś, co jest chyba pianą... Strydulacja z jego kończyn trwa dalej.

Odsuń się.

Bezkręgowiec staje w miejscu, unosząc swoje przypominające kosy przednie odnóża i przekrzywiając małą, złożoną z zespolonych płytek wokół jego aparatu gębowego głowę. Przez chwilę pozostaje nieruchomy, po czym, wydając z siebie kliknięcie, wznawia swoje ruchy.

Stań na palcach i przyjrzyj się uważniej...

Miałeś rację. Na aparacie gębowym istoty, w rozszczepionej, dolnej części pojawiają się bąbelki. Powoli tworzy się tam piana. Z początku biała, potem żółtawa.

Delikatny zapach, jakiego nigdy dotąd nie czułeś. Jakby spalone róże.

(Szepnij). „Kim, on toczy pianę”.

„Ostrożnie. To może być trucizna” – odpowiada porucznik i obserwuje cię z niepokojem.

Piana powoli przybiera ciemniejszy odcień, niczym spalony karmel. Owad porusza aparatem gębowym, tworząc jej więcej. Małe bąbelki zaczynają pękać, jeden po drugim...

Wydzielają z siebie ten sam zapach. Niczym płonące lato.

Kwiaty moreli. Erupcja białych kwiatów. Uczucie. Jak zimne dłonie na twojej twarzy.

„Łoo... Może to trucizna? Ja pierdolę...” – chłopak obserwuje cię z niepokojem.

Pozwól swoim piętom opaść na ziemię.

„Czemu toczysz pianę?”

Cisza. Kliknięcie. Piana powoli przybiera ciemniejszy odcień, niczym spalony karmel. Owad porusza aparatem gębowym, tworząc jej bez konkretnego powodu więcej. Potem małe bąbelki zaczynają pękać, jeden po drugim...

Powoli się wycofaj. [Odejdź].

Kiedy się odwracasz, straszyk naśladuje twoje ruchy i wchodzi na wodę – długie kończyny unoszą jego lekkie ciało, nie przerywając napięcia powierzchniowego.

I ot tak znika – ślizga się po powierzchni wody daleko od ciebie niczym kamień, którym ktoś puścił kaczkę. Zostawił tylko kręgi na spokojnej tafli morza...

I coś pod nimi! W miejscu, w którym stał, coś się kołysze pośród trzcin. Zbieranina przedmiotów.

„Zniknął...” – stwierdza porucznik osłaniający oczy dłonią przyłożoną do brwi, patrząc na północ.

„Co to jest? Tam, w trzcinach?”

Mruży oczy. „To wygląda jak jakieś gniazdo? Powinniśmy się temu przyjrzeć”.

„Nie udało ci się zrobić zdjęcia?”

„Nie” – rzadko widujesz go z takim wyrazem twarzy.

Jest bardzo rozczarowany, że go nie ostrzegłeś. Albo z nim tego nie zaplanowałeś...

„Będziemy teraz kolejną parą oszołomów, którzy nie zrobili zdjęcia olbrzymiej kryptydzie... Może nadarzy się jeszcze okazja? Teraz wiemy, że gdzieś tu jest...”

Nie jesteś w stanie zbytnio uwierzyć w to, co mówi.

„Umie chodzić po wodzie?”

„Najwyraźniej tak – jak nartnik tylko...” – kręci głową w zachwycie. „Nigdy w życiu nie widziałem czegoś takiego”.

„Co teraz?” [Odejdź].