Rozmowa · Insulindiański straszyk

Jak narkoman...

...ale po chwili znowu wpatruje się tępo w popiół.

„Boże, niepotrzebnie brałem kąpiel! Feromon się zmył!”

(Krzyknij). „Nie!”

Twój głos niesie się echem na wodzie. Ale nie tak wyraźnie jak szydercze prychnięcie starego mężczyzny.

Trzysta metrów w stronę lądu, na pomoście, konsultant specjalny Trant Heidelstam przytyka do ucha zwiniętą w trąbkę dłoń. Funkcjonariusz satelicki Vicquemare kiwa mu głową. „Słyszałem to”.

„Musiało mu już naprawdę odbić, że tak wrzeszczy. No nic, przynajmniej żyje...” – ubrana w niebieski mundur funkcjonariuszka Minot marszczy czoło. „Jean, a może coś się stało? I potrzebuje pomocy...”

„Nikt mi nie uwierzy... Nikt nie uwierzy, że to się naprawdę stało”.

Bez słowa gapi się na popiół. Nie reaguje na twój krzyk.

Porucznik miał aparat. Aparat. Mógłby zrobić zdjęcie. Teraz wszyscy pomyślą, że zwariowałeś.

„Co to było, na boga?”

„O czym ty mówisz?” – pyta maruder, rozglądając się wokoło. „To tylko trzcina igra z twoim umysłem, droite...”

Wiesz, kto mógłby to wiedzieć – kryptozoolog!

Kryptozoolog? O boże, przecież był jeden...

Nie ma nawet po co mu to mówić...

Zdaje się, że masz rację. Mężczyzna z jakiegoś dziwnego powodu wyciąga rękę w stronę popiołu i grzebie w nim palcem jak zdezorientowane dziecko...

„Była jedna kryptozoolożka w barze... Na bank coś wiedziała...”

„Ja nie...” – mężczyzna z jakiegoś dziwnego powodu wyciąga rękę w stronę popiołu i grzebie w nim palcem jak zdezorientowane dziecko...

„Powinienem był pomóc kryptozoologom. A teraz już za późno...”

„Krypto co?” – jakieś dziwne skojarzenie zwraca uwagę starego mężczyzny na twoje słowa.

Kojarzy mu się pewnie z kryptofaszystą.

Powściągnij żal. Powstań, otrzep się i idź dalej. Dostaniesz szansę w kolejnym życiu, w którym nie popełnisz błędów. A na razie, póki żyjesz, zrób, co się da, w obecnym.

Skoro już wiesz, że istnieje, możesz go dopaść innym razem. Wiecznie się chować nie zdoła...

„Cholera. Co teraz?” (Przejdź dalej).

„Co teraz...” – powtarza nagle stary mężczyzna za tobą. Wyjmuje dłoń z popiołu – jest brudna i czarna.

Jest w jakimś dziwnym, na poły katatonicznym stanie. Nie wygląda dobrze.

Patrz! W trzcinach, tam, gdzie ukrywał się straszyk, dostrzegasz niewielki błysk bieli. Porcelanowej bieli. Czy to jakieś gniazdo?

„Nie rozumiem... Przecież miałem ten feromon...”

„Szlag! Szlag! Źle to zrobiłem...” [Odejdź wściekły].

(Szepnij). „To insulindiański straszyk”.

„Tak” – szepcze porucznik stojący za tobą. Słyszysz znajomy odgłos rozpinanego zamka jego kurtki. Otwieranego powoli. Bardzo powoli...

Zerkasz przez ramię. Porucznik trzyma w dłoni kawałek frezowanego aluminium. Zaczyna go otwierać – bardzo powoli. To aparat!

Nie! Błysk flesza odstraszy stworzenie! Ostrzeż go, i to JUŻ!

(Wskaż urządzenie). „Co to jest?”

„Mój aparat”.

Nie! Odgłos flesza odstraszy stworzenie! Ostrzeż go, i to JUŻ!

(Szepnij). „Jesteś pewny, że go nie odstraszysz?”

„Potrzebujemy zdjęcia – bez niego nikt nam nie uwierzy” – odpowiada i kontynuuje otwieranie obiektywu...

Kątem oka widzisz, jak przez kończyny owada przebiega nagła kaskada ruchów. Uszy wypełniają ci ultradźwiękowe kliknięcia...

Nie jestem smaczny. Nie jedz mnie. Boję się.

„Dobra, zrób zdjęcie”.

Rozlega się odgłos metalu ślizgającego się po metalu i porucznik odsłania obiektyw. W jego dłoni lśni szkło ampułki, którą zaczyna wsuwać na miejsce...

Widzisz, jak owad nagle i szybko obraca się w jego stronę, wyciągając swoje czułkożuwaczki.

Coś w poruczniku pęka. Pozwala, żeby duma przesłaniała mu rozsądek.

„Ampułka wyda głośny syk” – zwraca się do ciebie szeptem. „Masz rację. Możemy go spłoszyć. Muszę to zrobić w odpowiedniej chwili – gdy nie będzie patrzył”.

Poczekam. Jestem w trybie czuwania – myśli. Dłonie pocą mu się na urządzeniu.

Patykowaty mechanizm obraca się z powrotem ku tobie. Jego czułki macają powoli powietrze...

„Poczekaj. Daj mi najpierw do niego podejść”.

„Nie będę jednym z tych głupców, którzy nie zrobili zdjęcia...” – na chwilę przestaje majstrować przy aparacie, ale nie odkłada go.

Pozwala, żeby duma przesłaniała mu rozsądek.

Widzisz, jak owad nagle i szybko obraca się w jego stronę, wyciągając swoje czułkożuwaczki.

„Po prostu mnie posłuchaj!”

„Ćśś... W porządku” – porucznik przykłada palec do ust i kiwa głową.

(Szepnij). „Kogo obchodzi, co sobie pomyślą, Kim”.

Nagle opamiętuje się. „Zrozumiane. Oczywiście” – odpowiada, kiwając głową.

(Szepnij). „Mam feromon. Mogę do niego podejść”.

„Nie sądzę, aby feromon coś tu zdziałał” – jego szept zmienia się w sceptyczne syczenie, ale przestaje gmerać przy aparacie.

(Szepnij). „Kim... Lampa jest głośna. Nie spodoba mu się to”.

„Potrzebujemy zdjęcia – nikt nam nie uwierzy” – odpowiada i kontynuuje otwieranie obiektywu...

Zerkasz przez ramię. Porucznik trzyma w dłoni kawałek frezowanego aluminium. Zaczyna go otwierać – bardzo powoli...