Rozmowa · Dolores Dei

Dolores Dei – niewinność humanizmu, internacjonalizmu i państwa opiekuńczego – odwraca się, by stanąć naprzeciwko ciebie. W dłoni trzyma walizkę i wygląda, jakby się dokądś spieszyła.

No dobra, nie mów od razu, że musicie porozmawiać. Przełam najpierw lody. W ten sposób i tak zaczniesz rozmowę.

Ale ty nawet nie chcesz z nią rozmawiać! Byłaby tylko zimna i nieprzyjemna. Pozwól jej odejść.

„Pozwól jej odejść”? To święta królowa terytoriów Mundi i Insulinde! Pomyśl o historycznej wiedzy, jaką moglibyśmy zdobyć! Taka szansa trafia się tylko raz w życiu. Mógłbyś ją odzyskać!

Odzyskać? Jak to w ogóle się ma do sytuacji? I co tak właściwie robi tutaj święta suwerenka?

„Masz świętą i miękką skórę”.

„Nie, Harry” – kręci głową. „To tylko zwykła skóra. Nie jestem tak piękna, jak zawsze sądziłeś. Nie zagłębiajmy się...”

„Tak. Nie zagłębiajmy się. Przepraszam, że to powiedziałem”.

„To nic” – nie musi się starać, by brzmiało to przekonująco.

„Jesteś. Nikt inny nie jest tak piękny jak ty”.

Nie odpowiada. Znów ten wyraz twarzy.

Musisz coś powiedzieć.

„Wszystkie gwiazdy płoną w absolutnej ciszy. Uderzyło cię to kiedykolwiek?”

„Żadna poezja tu nie pomoże. Pogorszy tylko sprawę. Naprawdę muszę już iść... Nie wiem nawet, jak się tu dostałeś”.

Przykro mi. Jestem pianą. Umiem się tylko pienić. To pozbawione jakiegokolwiek znaczenia.

Nie. To głupie. Nie, nie, nie. Nie, nie chcę mówić tych GŁUPICH RZECZY!

Cisza. W oddali wieje wiatr. Nie przychodzi ci do głowy nic ładnego do powiedzenia.

„Dokąd idziesz?”

„Wybieram się do Mirowej. Na stałe – będę mieszkać w Graadzie. To milion kilometrów stąd, Harry. Niemal jak inna rzeczywistość”.

„Coś jest nie tak”.

„Przepraszam, jadę właśnie na aerodrom. Nie mam czasu na...” – urywa w połowie zdania i zerka w prawo, po czym spogląda na swoją walizkę.

Chce powiedzieć, że nie ma czasu zajmować się twoimi emocjami.

„Nie masz czasu zajmować się moimi emocjami?”

Wzdycha i ogląda się przez ramię.

Co ty wyprawiasz? Przestań mówić takie rzeczy.

Tak, jeśli ją spłoszysz, nigdy nie zdobędziesz całej tej historycznej wiedzy...

„Idź już. Do widzenia”. [Odejdź].

...tak chcesz powiedzieć. Ale nie mówisz. W oddali dudnią młoty. Słychać dziecięce śmiechy...

Chcę odejść!

Dokąd? Wszędzie wokół jest woda. Ona odwraca twarz rozjaśnioną szyldem wypożyczalni filmów... Czerwonym i szarobłękitnym...

Nie mam jak ci pomóc. Jestem esencją bezużyteczności. To były same kłamstwa. Pragnę tych samych złych rzeczy, co ty. Chcę tu stać jak słup soli, mówiąc...

Jasna cholera, a już wszystko było dobrze...

Światło wypożyczalni tworzy na ziemi grę cieni. Ona odwraca twarz rozjaśnioną tym światłem. Czerwonym i szarobłękitnym.

Cinematics KISS

Ze stopami drżącymi z wysiłku, jakiego wymagały twoje kroki, trzęsący się i wylękniony stajesz przed nią. Czujesz obok siebie jej promieniujące ciepłem ciało. Zamykasz oczy i przyciskasz swoje usta do jej ust.

Cinematics END KISS

Starała się na ciebie nie patrzeć. Kiedy cofnęła się, a ty nie potrafiłeś puścić jej dłoni. Unikała spojrzenia na twoją twarz, by nie ujrzeć jej wyrazu.

Cinematics END

„Do jutra”.

„Do jutra”.

„Do jutra”.

„Wiem, że wciąż mnie kochasz”. (Pocałuj ją).

Ze stopami drżącymi z wysiłku, jakiego wymagały twoje kroki, trzęsący się i wylękniony stajesz przed nią. Czujesz obok siebie jej promieniujące ciepłem ciało. Zamykasz oczy i przyciskasz swoje usta do jej ust.

Nie odwzajemnia pocałunku.

Czuję jej oddech...

Jej pierś wypełnia się jak poduszka, ciepły oddech przesuwa się po kąciku twoich ust – czuła dusza przepływa przez jej płuca.

Ukryta, odległa. Chroniona przed tobą.

Ale przecież mi się udało...

Tu nie chodzi o powodzenie czy porażkę. Oczywistym było, że skończy się to koszmarnie. Moja sugestia nie powinna była nigdy paść, a ty nie powinieneś był mnie słuchać.

Jej policzek koło mojego...

...ten miękki meszek, ptak pokryty puchem. Ociera się o twoje popękane naczynia włosowate.

Najcenniejszy surowiec świata dostępny tylko dla tych, których ona dopuszcza wystarczająco blisko. Kradniesz tylko lekkie dotknięcie. On sam nie jest już dla ciebie.

Ściśnij lekko jej nadgarstek.

Jej dłoń nie odwzajemnia tego uchwytu. Ciało jest niewzruszone. Przebiega je fala głębokiego dyskomfortu.

Nieufność. Wobec ciebie. Łuk jej kręgosłupa, jej zgarbione plecy. Trzyma się sztywno, środek ciężkości niewrażliwy na twoje ruchy, niereagujący na twoje wskazania.

Zimne srebro przy moim czole...

Delikatny wianek na jej głowie napiera na twoją skroń. Srebro jest zimne od wieczornego wiosennego chłodu.

„Nie... oddajesz pocałunku”. (Przestań).

Ta chwila dobiega końca. Zaraz odsunie swoją twarz od twojej...

...z całych sił starając się na ciebie nie patrzeć. Kiedy się cofnęła, a ty nie potrafiłeś puścić jej dłoni, unikała wzrokiem twojej twarzy, by nie ujrzeć jej wyrazu.