Rozmowa · Dolores Dei

Bracie, powinieneś postawić mnie przed plutonem egzekucyjnym. Ciężko opisać, ile zawodu ci sprawiam.

„Nie odwzajemniłaś pocałunku”.

Wzdycha ciężko, jakby przeszyło ją coś bolesnego, i kręci głową.

Nic nie mów, stój tak wyprostowany jak bezużyteczne dildo.

Kręci głową jeszcze jeden raz. Wieczorny wiatr targa jej włosy, zwiewając wzdłuż ulicy stare gazety i opakowania po fast foodzie...

„Świat powinien się skończyć. Właśnie teraz”.

Nie kończy się. Trwa dalej. Dzieci biegają po zaułkach. Gołębie podrywają się do lotu. Kręci głową jeszcze jeden raz, a wieczorny wiatr targa jej włosy.

„Po prostu musiałem to zrobić. Przepraszam”.

„Myślałem, że... Wiem, że wciąż mnie kochasz. Nie możesz nie kochać”.

„To ty jesteś Pachnącą Morelową Gumą Do Żucia”.

„Nie...” – kręci tylko głową raz jeszcze. „Jestem po prostu Dora”.

„Czemu nie odwzajemniłaś pocałunku?”

„Dlaczego to sobie zrobiłeś? Wiesz, że nie zdradzam, Harry. Ciebie nigdy nie zdradziłam”.

„A więc to już wszystko”.

„Nie, Harry. Jeszcze nie. Musisz coś jeszcze zobaczyć...” – płynnie przesuwa dłońmi po klatce piersiowej w dół, aż do podbrzusza. Uśmiecha się.

„Jestem w ciąży”.

„Z nim? Mężczyzną, którego słyszałem przez telefon?”

„Tak. To jego dzieło” – spogląda na swój brzuch, po czym zagląda ci w oczy...

„Twoje usunęłam. Nie pamiętasz, ty biedny skurwysynu? Ty ubogi skurwysynu”.

„A teraz śmiało...” – wyciera dłonie w jedwab sukni – „...zadaj mi więcej pytań. Porozmawiajmy o czymś innym”.

Nie. To się musi skończyć. Wybierz ostatnie.

Kolejne pytania. Zadaj ich więcej.

„Zbrodniarka wojenna!”

„To szeroko kwestionowane przez współczesnych historyków” – porusza w miejscu swoimi małymi stopami, by się ogrzać, i dodaje: „Bardzo szeroko. Poza tym...”

„Mówisz tak tylko dlatego, że nam nie wyszło. Muszę już iść na aerodrom. Nie mam czasu odpierać tych zarzutów”.

Przestań ją irytować. No naprawdę. Nie zacznie cię znowu kochać, jak nazwiesz ją masową morderczynią.

„Masz rację. Przepraszam. Jesteś delikatna i dobra, nie jesteś masową morderczynią”.

„Tym też nie jestem... Nie mogę po prostu być?”

„Nie powiedziałabyś, że zachowałaś się jak masowa morderczyni... wobec mnie?”

„Ty też byłeś dla mnie bardzo niedobry...” – robi pauzę. „Rozmawialiśmy o tym jakieś siedem milionów razy, nie chcę już tego robić”.

„Kto tak twierdzi? Moje rządy były łaskawe, pełne dobroci, zrównoważone. Cóż zdrożnego w posiadaniu Armii Ludzkości? Jestem w końcu niewinnością humanizmu – nazywam ją, jak mi się podoba”.

„Poza tym mówisz tak tylko dlatego, że nam nie wyszło” – urywa. „Naprawdę muszę już iść na aerodrom. Nie mam na to czasu”.

Przestań ją irytować! No naprawdę. Nie zacznie cię znowu kochać, jak nazwiesz ją zbrodniarką wojenną.

„Nie powiedziałabyś, że zachowałaś się wobec mnie jak zbrodniarka wojenna?”

„Masz rację. Przepraszam. Jesteś delikatna i dobra, nie jesteś zbrodniarką wojenną”.

„Ale... to nie jest zbyt dobry stan rzeczy”.

„To prawda, ale...” – przygląda się swoim stopom. Małe złote sandały skrywają jej palce.

„Mam do ciebie kilka innych pytań”.

„Nie odpowiem na twoje inne pytania, Harry. Już nie... Muszę iść”.

„I to wszystko?”

„Tak, to wszystko” – odrywa wzrok od palców. „Rozmawialiśmy o tym milion razy. Pogodzisz się z tym, tak jak ja się pogodziłam. Tak działają ludzie. Jeszcze będzie dobrze, zobaczysz...”

Gdzie? W PIEKLE?

Przestań, tylko mu wszystko utrudniasz. Nigdy w niczym nie pomagasz.

„Może tak. Dotarłem chyba do końca śledztwa”.

„Widzisz?” – jej oczy się rozszerzają. „To wymaga po prostu czasu. W twoim przypadku pewnie jakichś... dwudziestu lat? Mnie też nie było łatwo. Kiedyś wydawało mi się, że nie potrafię bez ciebie żyć...” – patrzy ci prosto w oczy. Jej tęczówki są błękitne z zielonymi plamkami.

„Ale jednak mogę”.

Stoi niezłomna i wyprostowana, ale widać jak na dłoni, że przyprawiasz ją o smutek.

Nie. To po prostu niemożliwe. To jak jedzenie kamieni. Po prostu nie możesz tego zrobić.

„Dobrze. Super dobrze. Są jeszcze inne rzeczy, które chciałbym wiedzieć”. (Wycofaj się).

„Jakie inne rzeczy?” – kręci głową. „Przerobiliśmy już wszystkie rzeczy, Harry...”

„Nie musi tak być. Może moglibyśmy spróbować jeszcze raz?” (Przejdź dalej).

„Nie, Harry, nie możemy”.

„Czemu?”

„Próbowaliśmy już od nowa i nic z tego nie wyszło”.

A więc tak to działa? Powinniśmy spróbować wszystkich dobrych rzeczy ze dwa razy, a potem zrezygnować? Zgodnie z tą logiką...

No nie, ty też...?

„Bądźmy ostatnimi zdrowymi na umyśle ludźmi na świecie – ale tylko dwa razy. Jak się nie uda, popadnijmy w obłęd i utopmy wszystko w szarocie!”

„Tak. Oczywiście. Wszystko masz pod kontrolą, a ja histeryzuję, bo nie chcę dalej cię krzywdzić...” – odwraca się od ciebie.

„Dobrze, nie będę już o nic pytał”.

To wyraźnie nie przyniosło jej ulgi. Zerka przez ramię, potem patrzy na ciebie... neonowy szyld wypożyczalni filmów świeci za jej plecami...