Rozmowa · Dolores Dei

Nie, nie o to chodzi. Rzucić picie jest absolutnie łatwo. I nie ma ono wpływu na tego typu relacje międzyludzkie.

Masz rację.

„Odcinek biletu...”

„Tak. Porozmawiajmy też o tym” – kiwa głową. „Wróćmy do tego – do zoo. W Le Jardin. Kiedy wybraliśmy się na wschód od rzeki. Najpierw do akwarium... Było mi smutno z powodu mojej matki. Nie wiem nawet dlaczego. Migotanie wody w akwarium na mojej twarzy, ośmiornice...”

„Wtedy to był po prostu dzień, ale pomyśl tylko! Gdybyśmy teraz tam byli, mógłbyś dotknąć moich włosów, pocałować mnie. Porozmawiać ze mną o wszystkim, udać się...” – kręci głową – „...dosłownie w każde miejsce na świecie. Nie jak teraz – teraz nasze interakcje ograniczają się do bólu i żalu”.

Bystrze zauważone. I trafne.

„Jesteś taka bystra...”

„Nie, to ty jesteś. Zawsze cię za to kochałam, ale to nie zdołało nas ocalić. Nie wystarczyło, żebym została. Ostatecznie umysł powie ci dokładnie, jak jest źle, a kto chciałby dalej tkwić w czymś takim?”

Słusznie by było zatopić całe to gówno w alkoholu. Zalewać, póki nie zdepolaryzują ci się neurony. Póki wszystko nie przepadnie, nie stopnieje.

Nie.

Czemu? Wiesz, wciąż jeszcze da się ją odzyskać. Wystarczy analiza.

„Nie możesz zmienić się w osobę, którą byłaś? Widzę ją w tobie. Pod suknią i tym wiankiem”.

„I pod moją Koroną Nieśmiertelności? Nie” – kręci głową przecząco. „Przegoniłeś ją ze mnie. Swoimi krzykami, swoją...” – przerywa. „Tymi okropnymi chwilami, w które przerodziło się nasze życie. W tanich wynajmowanych mieszkaniach, na jakie było cię stać...”

„Nie rozumiesz? Już nigdy nie będę mogła myśleć, że jesteś fajny. Mogę tak myśleć tylko o nowych ludziach”.

Tanie wynajmowane mieszkanie... z pleśnią na ścianach i cieknącym kranem.

„Tanie mieszkania... A więc zabrał mi cię bogaty człowiek”.

„Tak. Znalazłam sobie kogoś. Do kogo czuję to samo – kopię mojej miłości do ciebie, ale w wydaniu ostrożnym i bogatym. On mnie nie straci. Do czegoś to prowadzi. Będzie wzrastać...”

Serce cię pali. Czujesz wśród czerni strużkę krwi na materacu pod tobą...

„Harry, dostrzegasz, jak bardzo... to wszystko nie jest zabawne?”

„Nie, to jest bardzo zabawne. Ha, ha, ha”.

„Proszę, nie śmiej się tak. Boję się tego”.

„Tak. Jesteś najmniej zabawną częścią mnie”.

„I nienawidzę tego. Nie chcę być dla ciebie kimkolwiek. Mam nadzieję, że dziesięciolecia potrzebne, byś się ze mnie wyleczył, już minęły”.

„Co masz na myśli, mówiąc wzrastać?”

„Przecież wiesz. Znów o tym rozmawiamy. Znowu to powraca. Kolejna rozmowa o tym”.

Uśmiecha się tajemniczo, patrząc gdzieś na wschód. Wraca do ciebie wzrokiem. Jej uśmiech się ulotnił.

To i tak nic nie da.

Nic nie pomoże. Gazety i wiadomości mnie zatruły. Mogę tylko na nie wrzeszczeć i potajemnie o niej myśleć.

Tym razem to nie byłoby tanie mieszkanie...

„Tym razem stać mnie na lepsze mieszkanie. Możemy spróbować jeszcze raz, tym razem z pieniędzmi. Tym razem mogę wygrać”.

„Nie. Już za późno. Znalazłam sobie kogoś, kogo pokochałam tą samą miłością co ciebie. Ale on jest ostrożniejszy, nie straci mnie. Do czegoś to prowadzi. Będzie wzrastać...”

Jesteś teraz lepszym człowiekiem. Z dobrą pozycją w potężnej, uzbrojonej organizacji.

„Tym razem znajdziemy ładne miejsce. Mogę cię utrzymać. Wtedy byłem młody i słaby”.

„Ty”, którego znała, też przepadł. W jego miejscu stoi mała kupka patyków. I błaga.

Jesteś teraz lepszym człowiekiem. Bardziej zrównoważonym. Normalniejszym.

„I co? Co teraz będzie? O czym teraz porozmawiamy?” (Zakończ).

„Naprawdę coś jeszcze pozostało? Jeśli nie, zawsze możemy powtórzyć coś, o czym już rozmawialiśmy. Przerobić to jeszcze raz...” – ogląda się przez ramię. „Jeśli nie masz na to ochoty, może lepiej pójdę już na aerodrom”.

Nie pozwól jej. Nie pozwól jej tam iść. Powinniście powtórzyć te tematy. Omówić jeszcze raz wszystko, to, o czym dotąd nie wspominaliście, też. Niech to trwa i trwa...

„Gdzie jest ta Voyager Road?”

„To tutaj” – rozgląda się. „Jesteśmy właśnie na Voyager Road. Na końcu ulicy – trzysta metrów od przystanku. Przychodziliśmy tu wypożyczać filmy”.

„Byłem... fajny?”

„Najfajniejszy...” – zamyka oczy: „W tej swojej skórzanej kurtce i jeansach dzwonach. Palący papierosa na przystanku autobusowym. Tego dnia chciałam, żebyś był resztą mojego życia. I byłeś – do pewnego momentu przynajmniej. Byłeś moim pierwszym. Pierwszym pocałunkiem, pierwszym seksualnym doświadczeniem”.

„Pierwszym i najbardziej bezlitosnym uczuciem miłości. Zawsze będę to w sobie nosiła. I to jest fakt. Ale nic więcej. To jak odcinek biletu, Harry. Do niczego już nie służy”.

„Był pantograf. Kolejka. Numer linii...”

„Czterdzieści dwa” – potwierdza smutno. „Tą kolejką jeździłam do Couron, do szkoły i do pracy. Każdego ranka... To na tym przystanku się poznaliśmy, Harry. Sto tysięcy milionów lat temu...”

„Żadna istota ludzka nie powinna pamiętać układu atomów sprzed... tylu eonów. To musi być nienaturalnie dojmujący smutek – tak pradawny, że dzielą go nawet archebakterie”.

„Nie możesz zmienić się w osobę, którą byłaś? Nie możesz znowu myśleć, że jestem fajny?”

„Nie. Przegoniłeś to ze mnie. Swoimi krzykami. Swoją histeryczną...” – przerywa. „Tymi okropnymi chwilami, w które przerodziło się nasze życie. W tanich wynajmowanych mieszkaniach, na jakie było cię stać...”

„Mam go tutaj – niech no ci odświeżę pamięć. Urządźmy sobie...” (Zrób pełną goryczy przerwę). „...podróż we wspomnienia”. (Zacznij recytować).

„Proszę cię, Harry, nie mam na to czasu”.

(Wyciągnij list i zacznij czytać). „Każdego ranka, kiedy wychodzę z domu, a Ty leżysz za moimi plecami i śpisz, odnajduję w sobie ODROBINKĘ SMUTKU. Niosę ją w swojej piersi po Voyager Road”.

„...”

„Z każdym krokiem ten smutek rośnie, a kiedy docieram do stacji paliw, jestem go już PEŁNA. Wsiadam do kolejki i oglądam się do tyłu, patrzę pusto na pantograf. Wiem, że będę się tak czuła, póki nie WRÓCĘ DO CIEBIE...”

„...”

„Ty, Ty. Każdy krok, który robię, jest LŻEJSZY od poprzedniego. Sprawia niemal, że chcę BIEC. I czasem biegnę. Nie mogę uwierzyć, że Cię poznałam, nie mogę uwierzyć w szczęście, jakie z Tobą czuję. Masz rozległą, bardzo rozległą duszę, a ja ZAWSZE, ZAWSZE będę do niej wracać”.

„Dobrze już, przestań. Tak” – kapituluje. „Zadowolony?”

„Nie, nie jestem zadowolony”.

Wzdycha sfrustrowana. „Dlaczego więc to robisz?”

„To nie koniec: »Buziaczki, buziaczki, buziaczki«”.

„No dobrze” – wzdycha. „Napisałam to. Było rano, ty spałeś. Ziemię pokrywał szron, kiedy wychodziłam. Na Voyager Road. Była jesień, pierwsza z nich. Ale proszę, zrozum, to było milion lat temu. Nie...”