Rozmowa · Dolores Dei

„Tak, Harry, to ja” – wzdycha.

Oznacza ból.

„Jesteś symbolem bólu”.

„Świetnie. Teraz jestem symbolem bólu” – uśmiech natychmiast znika z jej twarzy. Powietrze wciąż jest tak samo zimne.

Nie chcę tego mówić.

Czemu? To właśnie znaczy słowo dolor.

To Dolores Dei. I tyle.

Tajemniczy uśmiech na jej ustach powiększa się, jak gdyby zapomniała, że tam jesteś. Jakby zanurzyła się w jakiejś wspaniałej i kojącej myśli. A potem cię dostrzega i uśmiech natychmiast znika.

Zaraz spadnie ŚMIERTELNY CIOS.

(Unieś prawą rękę). „To nie byłem ja, a moja ręka. Zadzwoniły do ciebie moje palce”.

„Niepotrzebnie. To było niepotrzebne. Byłam już wtedy w Mirowej. Bezpieczna. Otulona ciepłem nocy. Owinięta moją przyszłą miłością. Tam myślę o tobie coraz mniej. Całe tygodnie mijają bez wspomnienia cię choćby jeden raz...”

„Miesiące już. A niedługo lata spędzone z dala od bólu. Siedzę tak w Mirowej – w świętej podzięce mej błogości – kładę dłoń na brzuchu i uśmiecham się...”

„Porozmawiajmy o CZYM INNYM”.

„Nie ma nic innego”.

„Jesteś moją żoną”.

„Nie, Harry” – kręci głową.

„Byliśmy małżeństwem. Napisałaś mi list, który wyrzuciłem...”

„Nie byliśmy małżeństwem. Zaręczyliśmy się, mieszkaliśmy w małym domku na obrzeżach Centralnego Jamrock, za tym jeziorem, które powstało po awarii rurociągu na początku lat dwudziestych. Na końcu ulicy o nazwie...”

Ulica otwiera się przed tobą spękanym asfaltem i leżącymi u twoich stóp liśćmi klonu. Nad tobą wiszą aureole ulicznych świateł; przygarbione cienie niosą do domów torby z zakupami. W małym jak pudełko od zapałek domku na rogu świecą się okna.

„Voyager Road”.

„Voyager Road 21A” – kiwa smutno głową. „To było tak dawno temu. Milion lat temu, Harry. Nie, sto milionów lat temu. Kochałam cię bardziej, niż byłbyś w stanie zrozumieć. Kochałam cię bardziej, niż ktokolwiek kiedykolwiek kogoś kochał”.

„Ale tego już nie ma. Nic z tego nie powstało. Żadnych dzieci, nic razem nie zbudowaliśmy. Żyjemy na najzimniejszym z możliwych światów, Harry, krążąc wokół najodleglejszej gwiazdy. To agonia, czysta agonia...” – powoli kręci głową: „Jakże bardzo muszę dotrzeć na ten aerodrom”.

„Rozumiem. Rozumiem, musisz dotrzeć na aerodrom!”

„Bardzo, bardzo, bardzo muszę tam dotrzeć. Żaden człowiek w historii świata nie musiał tak bardzo dotrzeć na aerodrom jak ja teraz. Rozumiesz, Harry...”

„Muszę tam dotrzeć nawet bardziej, niż kiedyś cię kochałam. A więc naprawdę bardzo” – rzuca okiem na swoją walizkę.

„Pozwolę ci tam iść, jak już odpowiesz na wszystkie moje pytania”.

„Pytania nie przywrócą tych czasów, Harry” – kręci powoli głową.

„Możesz już, kurwa, uspokoić się z tym aerodromem?”

„Nie, Harry. Żaden człowiek w historii świata nie musiał tak bardzo dotrzeć na aerodrom jak ja teraz. Rozumiesz...”

„Co?”

„Na ulicy o nazwie Voyager Road” – uśmiecha się smutno. „To było milion lat temu, Harry. Nie, to było sto milionów lat temu. Byliśmy wtedy tacy młodzi. Kochałam cię bardziej, niż byłbyś w stanie zrozumieć. Kochałam cię bardziej, niż ktokolwiek kiedykolwiek kogoś kochał”.

„Nie chcę wiedzieć! Przestań”.

„To było sto milionów lat temu, Harry... Nie, raczej tysiąc milionów lat temu. Właściwie na całkiem innej planecie” – mówi, po czym spogląda w zamyśleniu na swoją walizkę i dodaje: „Wspominałam już, jak bardzo muszę dostać się na aerodrom?”

„Jesteś... żałobą”. (Wskaż swoją głowę).

„Żabą? Nie rozumiem”.

„Może to nawet lepiej”.

„Tak. Zdecydowanie tak jest lepiej”.

„Nie. Żałobą. Rozpaczam po tobie, a ty przecież nawet nie umarłaś”.

„Mój boże, Harry! Nie chcę słyszeć o żadnej rozpaczy – o żałobie po kimś, kto wciąż żyje. Nie będę tego słuchać!”

„Nie mogę tak dalej. Nie mam osiemdziesięciu lat, tylko trzydzieści dwa. Ludzie w moim wieku nie powinni pogrążać się w żałobie...” – jej westchnienie wydaje się nasycone złością.

To... dla mnie trochę zbyt wiele. Czujesz, jakby pękały ci żebra wokół serca.

„Dobrze. Chyba czuję, że zaraz dostanę zawału”.

„Dlaczego więc to robimy?” – doradczyni królowej Suresne wzdycha i spogląda w dół, na sypiący się asfalt.

„To strasznie bolesne”.

„Więc dlaczego to robimy?” – doradczyni królowej Suresne wzdycha i spogląda w dół, na sypiący się asfalt.

Potrzyj tylko tors i jęknij.

Doradczyni królowej Suresne wzdycha i spogląda w dół, na sypiący się asfalt. Nie może nic poradzić na ból w twojej piersi.

„Choć właściwie... Jesteś Dolores Dei, królową władającą terytoriami Mundi i Insulinde. I nikim poza tym”. (Zakończ).

„Tak, Harry. Zgadza się. Całkiem nieźle mi się życie ułożyło – zostałam władczynią całego świata...” – podciąga srebrzysty rękaw sukni, by sprawdzić, która jest godzina. „O boże, już tak późno, muszę iść, Harry”.

Maleńki złoty zegarek na czerwonym pasku... wokół jej drobnego, kościstego nadgarstka.

„Jesteś po prostu podłym małpiszonem. Wszyscy nimi jesteśmy”.

„Nie musisz nienawidzić świata” – rozgląda się w wieczornym świetle. „Nie widzisz, jakie wszystko jest dobre i piękne? Nie mam czasu na twój pesymizm – o tej godzinie na przystanku jest tyle osób. Wszyscy jadą na aerodrom”.

„Zapomnij na moment o tym aerodromie... Przegrałem. I to właśnie z tobą”.

„To nie była walka. Nie walczyłam z tobą ani przez chwilę”.

„Nie chciałem walczyć z tobą. Jesteś małym małpiszonem, którego kochałem”.

Kręci głową. „Dajmy spokój tym małpom, to do niczego nie prowadzi”.

Powiedziałeś, że ją kochasz. Musi coś czuć.

„Masz rację, tak. Jakie to paranoiczne z mojej strony. Nie ma między nami wrogości”.

„Masz rację. Byłam na ciebie zła. Ale teraz już naprawdę nie jestem. Dotarłam do dobrego etapu w życiu...” – ogląda się przez ramię.

„Małe małpiszony umieją tylko walczyć. I ktoś zawsze przegrywa”.