Rozmowa · Dolores Dei

„Nie wydaje mi się, żeby było lepiej, Harry. Nie brzmisz nawet jak moralista, ale jak ktoś, kto...” – rozpościera ramiona – „...próbuje mnie odzyskać czy coś. Chcę, żebyś przestał próbować, dobrze? To takie smutne. Muszę już iść...”

Absolutne zniszczenie. Zostaliśmy zniszczeni, Harry. Tu w ogóle nie chodziło o odpowiedzialność, a zawsze tylko o to, że nie masz żadnej władzy. Nad nią. Nad sobą. Nad niczym. To dlatego nie zabrali cię na ten okręt: bez niej jesteś szaleńcem.

„Kupiłem ci tę figurkę bezgłowego jeźdźca FALN!” (Daj go jej).

„Nie chcę...” – nie bierze jej od ciebie. „Wygląda na drogą. Nie chcę jej”.

„Myślałem, że lubisz figurki. Myślałem, że są do tego, żeby cię odzyskać”.

„Nie do tego służą figurki, Harry”.

„Ale w takim razie nie służą do niczego...”

Przygląda się bezgłowemu jeźdźcowi FALN, którego trzymasz w dłoni, i nie wie, co powiedzieć.

Figurki... nie służą do niczego? Zupełnie niczego? Ale wydawało mi się... Historyczna postać... Ona...

Lubiła gry wojenne i figurki?

Tak. Wydawało mi się... że to będzie dobre.

Że będzie formą komunikacji tam, gdzie zawiodły słowa?

Tak.

To był dobry pomysł. Ale przez tego bezgłowego jeźdźca FALN poczuła się zobowiązana – dać ci coś w zamian. Coś, czego nie chce ci już dawać. Więc odmówiła. Tak to właśnie wygląda. Twój pomysł z figurką jeźdźca był naiwny.

„A może chcesz tę figurkę rewolucjonisty?” (Pokaż ją). „Może weźmiesz tę figurkę? Ma taki mały muszkiecik”.

„Nie. Proszę cię. Nie dawaj mi niczego”.

„A kości? Zamówiłem wyjątkowe kości w takim jednym miejscu... W Zgubionej Strefie Handlowej...”

„Nie chcę żadnych rzeczy. Chcę już jechać na aerodrom”.

„Dobrze, w takim razie nie będę ci dawał rzeczy”.

„Nie prosiłam o rzeczy. Za późno na dawanie mi czegokolwiek. Dawno temu sprawiłyby mi przyjemność, szczególnie ten bezgłowy jeździec FALN...”

„...ale teraz pozostało już tylko nudne piekło” – jej korona z włosów świeci się czerwienią neonu na rogu. Jej stopy podnoszą się i opadają na zmianę – próbuje się ogrzać. Na zewnątrz robi się naprawdę zimno.

„Nie prosiłam o rzeczy. Za późno na dawanie mi czegokolwiek. Kiedyś ten bezgłowy jeździec FALN sprawiłby mi radość...”

Nieważne.

Dobrze. Przepraszam za moją naiwność. Przestań mnie słuchać. Już na zawsze.

„Dobrze”.

„Proszę cię, nie dawaj mi prezentów...” – kieruje wzrok na walizkę, a potem na ciebie.

„I co teraz?”

„Nic, muszę już iść...” – jej dłoń zaciska się ponownie na rączce walizki: „Pójdę już...”

Złożyłeś świętą przysięgę, Harry. Ona sama błagała, żebyś nie pozwolił jej odejść.

„Dobrze, rozumiem”. (Kiwnij w milczeniu głową niczym męczennik).

„Nie rozumiesz. Grasz po prostu męczennika. A teraz naprawdę już idę. Czas minął, muszę zdążyć na lot o 22:20...” – odwraca się.

„Zobaczymy się jeszcze kiedyś?”

„Ja ciebie nie, ale ty mnie zobaczysz”.

„Jak to możliwe?”

„Och, Harry, nie rozumiesz, że to sen? Ja już jestem w Mirowej. Kto wie, jak dawno temu się to zdarzyło” – rozgląda się. „Może rok, może dwa albo pięć lat temu”.

„To jak cię zobaczę znowu?”

„Tutaj. Jutro w nocy. Kiedy ten sen raz się zdarzy, będzie się powtarzał już regularnie – trzy razy w tygodniu. Co najmniej. A naprawdę wygląda na to, że właśnie się zdarzył ponownie. Jest wypożyczalnia filmów...”

„Jestem odurzająco piękna. I młoda. A pachnę gumą tutti frutti, jak wtedy, gdy prosiłam cię o wybaczenie. Po tym, jak odeszłam pierwszy raz, tak dawno temu...”

„Podoba mi się”.

„O tak. To prawdziwy mrok. Nie żadna tam śmierć, wojna czy molestowanie dzieci. Prawdziwa ciemność ma twarz miłości. Najpierw umiera się w sercu, Harry”.

„Do jutra”.

„Do jutra”.

„Do jutra”.

„Ale to jest nie do zniesienia”.

„Nie...”

„Tak”.

„Nie, właściwie to poczekaj! Muszę spojrzeć jeszcze raz na listę, przepraszam. Gdzie moja lista? Czekaj!”

„Nie. Już za późno. Zapomniałeś o swojej liście i czas minął. Naprawdę już idę. Muszę zdążyć na lot o 22:20...” – odwraca się.

„Poczekaj, nie możemy wcześniej usiąść i napić się kawy? Na rogu jest knajpka...” (Wskaż na wschód).

„Nie. To byłoby tylko bolesne i nudne. Na aerodromie czekają na mnie życie, miłość i śmiech. W barze natomiast – proch, piekło i tragikomedia”.

„Ale przysiągłem, że nie pozwolę ci odejść. Tak mi powiedziałaś. Poprosiłaś mnie, żeby tak było”.

„To był ktoś inny. Oszukałam ją, wymazałam i jestem dzięki temu szczęśliwsza. A teraz naprawdę już idę. Czas minął, muszę zdążyć na lot o 22:20...” – odwraca się.

„Czekaj, a co jest do roboty w Mirowej?”

„Światło, życie, kultura... Tam jest o niebo lepiej. Tutaj wszystko przypomina mi ciebie i nasze koszmarne życie. Nieprzespane noce spędzone na walce o naszą umierającą miłość”.

„Muszę to wszystko z siebie zetrzeć i znów być czysta. Chcę na powrót być dobrym człowiekiem, a nie tym. Nie tym, w co mnie zmieniłeś”.

„Nie chcesz, żebym pozwolił ci odejść. Na pewno. Prosiłaś, żebym nie pozwolił”.

Kłamstwo, szanowny panie! Ona zawsze będzie cię kochać. Sama to powtarzała po sto razy.

„A swoją drogą, zarabiam teraz wręcz wariacki hajs. Moja wartość netto jest wręcz absurdalna”.

„Tu nie chodzi o papier, Harry, ani o nic w tym stylu...” – wydaje się zirytowana.

Jakby to już słyszała. Z milion razy.