Rozmowa · Dolores Dei

„Listy to zupełnie normalna rzecz. Każdy je ma. Po prostu robisz sobie listę wszystkiego, o co chcesz zapytać”.

Zwykle w kolejności malejącej – takie są najlepsze.

„Nie”. (Skłam).

„Porozmawiajmy o czym innym”.

„Widzisz? Porozmawiajmy o czymś innym...” – wzdycha.

„To nie są listy. To są drzewka”.

„Oto i kolejna, prawda? Jesteśmy teraz w drzewie!”

„W żadnym”.

„Może nie zauważyłaś, ale jestem gliniarzem. To nie jest łatwa praca”.

„Gliniarzem... Pracujesz tam już tak długo, że nie potrafisz nawet normalnie rozmawiać! Zawsze jakaś lista. Pytania”.

(Kiwnij głową). „Tak, może i wiem, co masz na myśli”.

„Nie, nie wiesz. Pracujesz tam już tak długo, że nie potrafisz nawet normalnie rozmawiać! Zawsze jakaś lista. Pytania”.

„To był tylko krawat. Zresztą to i tak już za mną”.

„Każdy miewa czasem gorszy dzień”.

„Gorszy dzień? Pracujesz tam już tak długo, że nie potrafisz nawet normalnie rozmawiać! Zawsze jakaś lista. Pytania”.

„Nie jesteś nawet człowiekiem”.

Kręci głową. „Jestem tak naprawdę bardzo zwyczajna, Harry. Pod tą suknią, pod tym wiankiem, mam całkiem zwyczajną duszę i zwyczajne myśli. Jedyna nadzwyczajna rzecz we mnie to...” – rozgląda się.

„Ta postać, w którą mnie zmieniłeś. Przykro mi, że to mówię, ale szczerze jej nienawidzę. Co to jest? To już tak dawno minęło, Harry, że nawet...”

„Nie, jesteś wyjątkowa. Miałaś świecące płuca”.

„Moje płuca nie świecą, Harry. Jestem taka jak inne. Żadna z nas nie ma świecących płuc, więc nie rób ze mnie, proszę, jakiejś...”

A więc tu chodzi o ciebie. Ty sprawisz, że jej płuca rozbłysną. Twój ból NIE JEST bezcelowy.

Ona będzie je miała. Kiedy już zbudujesz ŚWIĄTYNIĘ ŚWIATŁA.

Straszykowa królowa! Szybko!

„Wybaczam ci tę ciążę. Poradzę sobie z nią. Tylko...”

„Och, Harry... Nie potrzebuję twojego wybaczenia. To dla mnie coś dobrego” – uśmiecha się. „To dobre wieści. Czemu się bardziej nie uśmiechasz?”

Ciepły powiew sprawia, że suknia przylega jej mocno do pasa i wciska się pomiędzy uda.

Coś jak pachnący morelami duch wzlatuje z niej – z jej skóry, z tkaniny – i miesza się z powietrzem wokół ciebie.

Kiedy stąd zniknie, wszystkie drogi będą tęsknić za jej krokami.

To będzie zupełnie inny świat.

„Chcę wrócić do zupełnie innego świata. Przezroczystego świata z tobą”.

„Proszę cię, Harry...” – suknia faluje jak morze w rytm ruchu jej kończyn. „Nie rozumiem, co do mnie mówisz. Jesteś żałosny i przerażający, to rozmyty cień dawnego ciebie”.

„Tak bardzo za tobą tęsknię”.

„To minie...” – suknia faluje jak morze w rytm ruchu jej kończyn. „Wszystko mija”.

Nic nie mów.

Suknia faluje jak morze w rytm ruchu jej kończyn. Wzdycha ciężko. Kończą ci się pomysły.

„Wciąż mogę sprawić, że twoje płuca rozbłysną. Wiem, że mogę. Tylko mi na to pozwól”.

Brak odpowiedzi. Łuki jej brwi drżą, gdy patrzy ci w oczy i wycofuje się...

Nic takiego nie zrobisz. Ledwo jesteś w stanie doprowadzić ją do płaczu.

„Odkryłem nowy gatunek – nazwę go twoim imieniem. Straszyk doloriański. Jest piękny jak ty i też ma białą głowę”.

„O czymś takim może być chyba głośno... A tego nie chcę, dobrze?” – robi pauzę. „Proszę, nie nazywaj go tak. Twoje odkrycie nowego gatunku niczego nie zmienia. Gdyby ktoś inny odkrył nowy gatunek i nazwał go moim imieniem, byłoby mi bardzo miło. Ale nie ty”.

„A więc ja uczynię cię inną. Ja sprawię, że twoje płuca zaświecą. Sprawię, że będziesz trwała wiecznie”.

„Och, Harry... Tylko w jeden sposób sprawić można, by człowiek trwał wiecznie, a ty mi tego nie dałeś...” – kręci głową.

„Zbuduję ci własnym umysłem świątynię światła niewyobrażalnych rozmiarów. To będzie coś, czego nikt dotąd nie zrobił. Zbuduję ją komputerami”.

„Nieśmiertelna świątynia światła? Brzmi przyjemnie. Chcę, żeby ktoś zrobił dla mnie coś takiego – bo kto by nie chciał? – ale nie ty. Od ciebie nie chcę już nic”.

„Masz rację. Nie masz świecących płuc. Nie zasługujesz na nie”.

„I nie prosiłam o nie. To tylko legenda, która nie ma nic wspólnego z moimi rządami ani z kierunkiem, jaki wyznaczyłam dla naszego gatunku...” – ogląda się przez ramię, po czym wraca wzrokiem do ciebie.

I tak nie zdołałbyś sprawić, żeby jej płuca rozbłysły. Mógłbyś co najwyżej doprowadzić ją do płaczu. A może i tego nie byłbyś już w stanie zrobić.

„Ale w takim razie to wszystko tu nie ma żadnego znaczenia”.

„To prawda, a na dodatek spóźnię się przez to na mój przecudowny lot do Mirowej. Jak najdalej od ciebie i Revacholu”.

„Dobrze, nie będę naciskał. Mam inne pytania”.

„Inne pytania to ostatnie, czego mi teraz trzeba...” – zakrywa ucho. „Cicho, słyszysz? To chyba 42...”

Nie, jeszcze nie. To co innego. Masz jeszcze dużo czasu, żeby ją do siebie przekonać pytaniami i pocałunkami...

„Wziąłem już odpowiedzialność za swoje czyny. Jestem nowym człowiekiem. Zrównoważonym i normalnym”.

Nie wie, co powiedzieć.

„Jestem teraz zajebiście normalny”.

„Tak. To dobrze. Cieszę się”.

„Masz rację. Nie jestem normalny. Jestem do dupy”.

„Masz pojęcie, jak bardzo ranią mnie takie słowa?” – teraz jest już wyraźnie rozeźlona. „Jestem do dupy, to przez ciebie... Ja już tak nie mogę. Nie mogę dłużej sprawiać, że jesteś szalony i do dupy. Nie mogę pozwolić, żebyś zmienił mnie w złego człowieka. Muszę już iść...”

Absolutne zniszczenie. Zostaliśmy zniszczeni, Harry. Nigdy nie miałeś żadnej władzy, nigdy nie byłeś moralistą ani właściwie nikim. Nie możesz być już nawet szalony ani do dupy. Musisz być niczym. Niczym bez światła i piękna miłości.

„Znaczy, no, jestem moralistą. Inni moraliści prawie wzięli mnie na swój okręt! Nie jestem złamanym szaleńcem, który nie może bez ciebie żyć. Wiem, że popełniłem błędy. I wziąłem za nie wszystkie pełną odpowiedzialność. Więc jeśli chcesz, możesz znów zacząć ze mną żyć. Mam się już lepiej”.