Rozmowa · Dolores Dei

„Co poszło nie tak, jak spróbowaliśmy? Mogę się poprawić”. (Przejdź dalej).

„Nie wiem. Proszę...” – przestępuje z jednej obutej w złoty sandał stopy na drugą. W oddali słychać pisk hamowania tramwaju.

„Dobrze. Mam do ciebie jeszcze inne pytania”.

„Czemu? Czemu nie możemy być razem?”

„Harry, nie możemy być razem, bo jesteś obłąkany” – jej oczy zmieniają się w przepełnione smutkiem owale.

Unika zwracania ich w twoją stronę...

„Nie jestem obłąkany. Nie mów tak”.

Jej oczy wilgotnieją. Kręci wolno głową i próbuje wziąć się w garść. Wygładza dłońmi suknię...

„W sensie: »o w mordę, ten gliniarz to wariat«?”

„Ale obłąkany, że niby jak? Tak czadowo obłąkany?”

„Jestem najbardziej zdrową na umyśle osobą, jaką znam”.

„Czasem. Potrafisz być bardzo bezpieczny, ale...” – jej oczy wilgotnieją. Kręci wolno głową i próbuje wziąć się w garść, wygładzając dłońmi suknię...

„Jak to... obłąkany?”

„Spróbujmy zbudować komunizm dwa razy. Jak się nie uda, to zrezygnujmy i zostańmy na zawsze niewolnikami?”

„Tak. Oczywiście. Jestem burżujką – bo nie chcę cię dalej krzywdzić...” – odwraca od ciebie wzrok.

„Spróbujmy przywrócić Revacholowi dawny wygląd świętego słońca na niebie – ale tylko dwa razy. Za trzecim razem zostawmy go rozpustnym homoseksualistom!”

„Tak. Oczywiście. Ty jesteś rojalistą, a ja – socjalistyczną zdrajczynią, bo nie chcę cię dalej krzywdzić...” – odwraca od ciebie wzrok.

„Spróbujmy stworzyć wspaniałą przyszłość dwa razy, a jak się nie uda, to ją porzućmy i żyjmy z zasiłków? Tak powinniśmy wszystko robić?”

„Oczywiście, ty jesteś przedsiębiorcą wizjonerem, a ja – socjaldemokratką, bo nie chcę cię dalej krzywdzić...” – odwraca od ciebie wzrok.

„Staram się z całych sił, ale nie mogę. To jak jedzenie kamieni”.

Następuje cisza. Spogląda na ciebie, po czym ogląda się przez ramię. W końcu poprawia zdobiący jej głowę wianek.

Kiedy mówisz, czujesz, jakbyś próbował żuć żwir, granit, stalowe kraty...

„Wasza niewinność, Dolores Dei. Przepraszam, że cię zasmuciłem”.

„To nic”.

„A więc kiedyś tak czułaś? Że nie możesz beze mnie żyć?”

„Tak. Ale ten czas już przeminął. Bardzo przeminął”.

„Dwadzieścia lat? To masa czasu...”

„Tak. Mnie zajęło to tylko rok, może dwa” – uśmiecha się z ulgą i wyciera z czoła niewidzialny pot: „Uff”.

„Masz rację. Nie pamiętam już nawet, kim jesteś! Ha, ha!”

„Widzisz?” – jej oczy się rozszerzają. „To wymaga po prostu czasu. W twoim przypadku pewnie jakichś... dwudziestu lat? Mnie też nie było łatwo. Kiedyś wydawało mi się, że nie potrafię bez ciebie żyć...” – patrzy ci prosto w oczy. Jej tęczówki są błękitne z zielonymi plamkami.

„Gdzie będzie dobrze? W JEBANYM PIEKLE?!”

O tak! Teraz się opamięta. Te słowa sprawiły, że znów cię pokochała, Harry.

Co to za głupoty?

Zaraz coś powie. Uwaga. Zaczyna go znowu kochać.

Jej niewinność Dolores Dei obraca w palcach uchwyt walizki. Na jej twarzy rozlewa się wyraz udręki. To dojmująco bolesny widok.

Widzisz?! Nic nie mówi!

Nie rozumiem. To było... Przecież sama powiedziała...

„Byliśmy dla siebie niedobrzy, tak? Ja byłam niedobra dla ciebie. Nie widzisz, że jestem zła? Musiałam to przerwać – nie mogłam zmienić się w złego człowieka... Z czasem będzie lepiej”.

„To wymaga po prostu czasu. W twoim przypadku pewnie jakichś... dwudziestu lat? Mnie też nie było łatwo, wiesz? Kiedyś wydawało mi się, że nie potrafię bez ciebie żyć...” – patrzy ci prosto w oczy. Jej tęczówki są błękitne z zielonymi plamkami.

„Nie godzę się z tym ani trochę!”

„Ale co? Powiedz mi, że jest cokolwiek dobrego...”

„Nie wiem, skąd mi się wzięło to ale. Nie ma żadnego »ale«”.

„Co masz na myśli, mówiąc »obłąkany«?”

„Wiesz, co mam na myśli...”

„Dobrze, wyrzucę ten krawat! I tak przestał już cokolwiek mówić”.

„W jakim sensie przestał mówić?”

„Niczego już nie mówi. Było chyba coś, co powinienem był z nim zrobić. Ale nie zrobiłem. I teraz jest martwy”.

„Tu nie chodzi o żaden krawat, Harry! Pracujesz tam już tak długo, że nie potrafisz nawet normalnie rozmawiać! Zawsze jakaś lista. Pytania”.

Pytania? Ktoś mówił coś o pytaniach?

„Nie mam żadnych list”. (Skłam).

„To kolejna lista, prawda?”

„Ale ja lubię swoje listy”.

„Nie chodzi tylko o listy, drzewa czy jak tam zwał...” – poprawia wianek na głowie, jej dłonie drżą. „Pogrążasz się w smutku, Harry. Za mocno. Ludzie nie powinni poddawać się takiemu smutkowi. Na to nie da się patrzeć...”

„Inni ludzie też bywają smutni, ale nie tak jak ty. Smutek kiełkuje w tobie przez lata, aż nagle wpadasz w niszczycielski szał... Stajesz się agresywny”.

„Podsumowując, jesteś chory. Jesteś obłąkanym starym człowiekiem. I musisz spędzić w piekle resztę swojego życia. A ja muszę lecieć do Mirowej”.

„Inni ludzie też bywają smutni, ale nie tak jak ty. U ciebie stany te trwają zbyt długo. Komunikowałeś się jedynie za pomocą encyklopedycznych ciekawostek... A ja byłam bardzo samotna”.

„Inni ludzie też bywają smutni, ale nie tak jak ty. U ciebie stany te trwają zbyt długo. Aż w końcu nadajesz swoim myślom imiona i zaczynasz rozmawiać z rzeczami...”

„Inni ludzie też bywają smutni, ale nie tak jak ty. U ciebie te stany trwają zbyt długo. A jeśli nie jesteś akurat zdołowany, to pobudzony – biegasz w tę i we w tę, bombardując ludzi pytaniami. Milionami pytań...”

„Nie chodzi tylko o listy...” – poprawia wianek na głowie, jej dłonie drżą. „Pogrążasz się w smutku, Harry. Za mocno. Ludzie nie powinni poddawać się takiemu smutkowi. Na to nie da się patrzeć...”

„Tak, ale bez list nie da się rozmawiać”.