Rozmowa · Dolores Dei

„Chodzi o zadbanie o siebie. Życie to nie zawody”.

„Błąd. To są zawody. A ja je wygram”.

„Nie mam siły na kolejną taką rozmowę...” – brzmi tak, jakby miała się rozpłakać, ale nie w pozytywnym sensie.

„Masz rację. Wszystko to obsrane gówno”.

„Nieprawda... Cieszę się, że wreszcie zadbałeś o siebie pod względem finansowym. Naprawdę. Ale musisz to robić dla siebie. Nie dla mnie. Ja tego nie potrzebuję. Muszę za to biec, mknąć, gnać na aerodrom!”

Zawiodłeś. Nie udało się. To wrogie przejęcie. Ten napad o świcie. Banknoty z papieru ze zniszczonych, podłych drzewek... Jesteś po prostu szalony. Szalony i zgubiony. Nawet sześć miliardów cię nie ocali, jeśli jej nie będzie przy tobie.

„Masz nowego gacha, nie? W porównaniu ze mną to zasrany biedak. SPALĘ GO NA POPIÓŁ. Mam więcej hajsu, niż powinien mieć jakikolwiek człowiek. Moje bogactwo jest wręcz PRZERAŻAJĄCE. Jestem bogatszy niż BÓG!”

„Krzyczysz, Harry” – milknie na chwilę. „Nie mogę tak. Nie mogę dłużej bać się twoich emocji. Nie mogę rozmawiać z tobą o dzikim papierze i o innych rzeczach. Po prostu pozwól mi odejść”.

„Czytałem dużo książek. Mam masę nowych pomysłów związanych z ideologią i kapitałem”.

„To miło, Harry, ale naprawdę nie chcę się teraz z tobą spierać o ideologię...”

To nie będzie dyskusja, lecz coś emocjonalnego i prawdziwego.

„Nie wiesz, co znalazłem! Jest mnóstwo pięknych rzeczy, które się mogą wydarzyć. Tajemniczych. Niematerialnych wręcz”.

„Był taki czas, że z chęcią bym o tym posłuchała. Spijałabym każde słowo. Poczułbyś się przy mnie mądry, prawy, pełen nadziei. Ale to już nie ten czas. Teraz jesteśmy w piekle, a tu istnieje tylko aerodrom. I nudne różnice zdań”.

Słyszysz? To odgłos, jaki wydaje brak znaczenia. Sens, idee, teorie – wszystko wyparowało. Pozostało tylko suche milczenie umysłu, który podjął już decyzję. Tak jak cztery miliardy innych. Strasznie mi przykro.

„Posłuchaj mnie. Proszę. To pomogło mi zrozumieć, że nie mogę pozwolić ci odejść dlatego, że kochanie cię jest niemożliwe. Jesteś niczym gwiazda, za którą muszę podążać”.

Przeciągłe westchnienie, wstrzymywane przez całe milenium.

O policzek ociera ci się morelowy zapach gumy do żucia.

„Nie jestem gwiazdą. Jestem pogubioną młodą kobietą, która pożera twój umysł. W ogóle nie ma żadnych gwiazd. Nie ma światła. I nie będzie przyszłości. Jest tylko to skrzyżowanie. I aerodrom. Dokąd muszę się dostać, nieprzerwanie, brutalnie, pozbawiona zupełnie nadziei i szansy na odkupienie”.

Ta gwiazda zgasła. A ona już jej nie zdoła rozpalić. Ty też nie. Nie ma nic w świecie materialnym czy pozamaterialnym poza głuchym nie w umyśle, który podjął już decyzję. Tak jak cztery miliardy innych. Strasznie mi przykro.

„Jak tak teraz o tym myślę, to w sumie całe to gówno jest bezcelowe, a ja powinienem się po prostu zabić”.

Nie odzywa się. Rozdziera ci to serce.

„Stałem się niezłomnym rojalistą”.

„Dobrze. Miło to słyszeć...” – nie zrobiło to na niej należytego wrażenia.

„Jest sposób, żeby wrócić. Do królestwa piękna. Naszego. Musimy iść i zamieszkać w szarocie, ukochana. Chodź, utop się wraz ze mną w bursztynie! Na zawsze!”.

„Jestem już tym wszystkim tak zmęczona, Harry. Tak bardzo zmęczona...” – wzdycha. „Nie widzisz, że ja już tkwię z tobą w bursztynie? Ugrzęźliśmy tu. Dłużej tak nie mogę. Przyszłość to aerodrom. Tam są śmiech i swoboda... Muszę iść”.

Pękasz. Czujesz pojawiające się na tobie szczeliny, przez które wydostaje się najpierw gniew, a potem już zupełnie nic. Żaden król, człowiek czy rojalista. Nie było nigdy nic poza szczelinami.

„Zniszczyłaś mnie. Ale ja zdołałem się odbudować. Dzięki faszyzmowi”.

„Ale wcale nie wygląda to tak, jakbyś się odbudował. Raczej jakbyś rozpadł się beze mnie. Nie mogę już na to patrzeć, wiesz? Czuję się winna. To właśnie czuję, kiedy na ciebie patrzę. Proszę, pozwól mi odejść...”

Wszystko pęka. Czujesz pojawiające się na tobie szczeliny, przez które nie wydostaje się zupełnie nic. Żaden król, człowiek czy rojalista. Nie było nigdy nic poza szczelinami. Jesteśmy jak spękania na szybie. I bolesne jest nawet spoglądanie na nas. I dlatego ona odwraca głowę.

„Masz rację, nic w tym miłego. Jest do dupy i powinienem się zabić”.

Nie odzywa się. Rozdziera ci to serce.

„Nie jesteś pod wrażeniem?”

„Nie wiem... Nie wiem, co powiedzieć. Jestem zmęczona”.

„Spójrz na moją twarz. Widzisz, jaki ze mnie twardziel?” (Wskaż swoją twardą niczym diament faszystowską twarz).

„Wcale nie wyglądasz na twardziela. Raczej jakbyś rozpadł się beze mnie. Nie mogę już na to patrzeć, wiesz? Czuję się winna. To właśnie czuję, kiedy na ciebie patrzę. Proszę, pozwól mi odejść...”

„Coś czuję, że nie jesteś tak naprawdę Dolores Dei”.

„Nie wiem, co masz na myśli. Dolores Dei?” – patrzy na ciebie pytająco. Wyraźnie nie chce zagłębiać się w tę tajemnicę.

„Słyszałem cię wcześniej. Jesteś tym głosem z telefonu”.

„Och, Harry. Nie powinieneś był...” – bardzo powoli kręci głową, a jej białe włosy ślizgają się po jej ramionach.

„Czego nie powinienem?”

„Tak do mnie dzwonić...”

Wszystko zepsułeś. Wciąż miałeś szansę. Trzeba było poczekać dłużej. To ona zadzwoniłaby do ciebie!

„Wiem. Sama byś do mnie zadzwoniła, gdybym ci tylko na to pozwolił. Byłem zbyt niecierpliwy”.

„Och, Harry. Naprawdę tak myślisz? Nie rozmawialiśmy ze sobą od lat... Nie chcę do ciebie dzwonić. Nie chcę, żebyś ty się do mnie odzywał. Z każdym rokiem myślę o tobie coraz mniej. Tygodnie mijają bez wspomnienia cię choćby jeden raz...”

„Miesiące już. A niedługo lata. Z każdą przemijającą porą roku światła są coraz mniej wyraźne. Siedzę tam, w Mirowej – w świętej podzięce mej błogości – kładę dłoń na brzuchu i uśmiecham się...”

Powietrze wokół was zaczyna dokuczać zimnem. Ona patrzy najpierw na swój brzuch, a potem na ciebie. Jej oczy pełne są olbrzymiego dystansu i tajemniczości.

Czarnookie psy włóczą się po alejkach, jabłonie zwieszają sękate konary nad czerwono-czarnym morzem dachów. Zachodni Revachol, wieczorne słońce... Ona odeszła i rozkwitła. Daleko od nas. Od naszej rozległej duszy.

„Twoje imię...”

To Dora. Tak powiedział głos w telefonie.

Dora to zdrobnienie od Dolores...

...Du Bois, tak. Dora Du Bois.

„To dlatego myślę o Dolores Dei...”

„Dlaczego co?”

„Jesteś Dora Du Bois?”

„O nie, nie, nie, nie, nie” – kręci głową. „Nie będziemy tego znowu przerabiać”.

To nie był jeszcze śmiertelny cios. Uratowałeś się, przynajmniej na razie. Ale jak dalej będziesz się tak miotał, to w końcu spadnie.

Nie. To nie może być tak. To Dolores Dei, niewinność humanizmu.

Masz rację. Do niczego się nie przydaję i jestem wcieleniem nudy. W żaden sposób cię nie wzbogacam. Powinieneś znaleźć do tej pracy kogoś lepszego...

Tak.

„Dora, to ty?”