Rozmowa · Dolores Dei

„Z początku tak, byłam na ciebie zła. Ale teraz już naprawdę nie jestem. Dotarłam do dobrego etapu w życiu...” – ogląda się przez ramię.

„Podły aerodrom. Odbiera mi wszystko, co miałem”.

„Nie myśl w ten sposób, Harry...” – uśmiecha się.

Jest jej naprawdę przykro, że przez nią myślisz tak o jej ukochanym aerodromie.

„Na aerodromie są statki ze srebrnymi wirnikami i śliczne powietrzne pociągi, którymi stąd odlecę. To miłe, spokojne miejsce”.

„Piękny świat. Piękny aerodrom”.

„Widzisz?” – uśmiecha się, jak gdyby wielki ciężar spadł jej z serca.

Ten ciężar to ty i twoja nienawiść.

„Ale... myślałem, że to pomoże, jak wyrzucę ten przeklęty list”.

„Chyba nic z tego, Harry. Przykro mi. Nie powinnam była do ciebie pisać. Byłam wtedy zbyt młoda...”

„Jesteś... tym eks-czymś”.

„Czy jeszcze przed chwilą nie byłam Dolores Dei? A teraz jestem eks-czymś...? Nie rozumiem cię. Słuchaj, muszę być na Aerodromie Lausanne o 22:20 i nie mogę się spóźnić na kolejkę...”

Raz za razem nerwowo zerka przez ramię. „Nie kupiłam jeszcze nawet biletów...”

Wszyscy ci to mówiliśmy. Wszyscy cię ostrzegali.

Zamknij się, rozmawiam z nią.

W tym właśnie tkwi problem. Posłuchaj, co się z ciebie wylewa.

„Powinienem był zejść jeszcze głębiej. W miejsce, w którym nigdy cię nie poznałem. Bo nie da się poznawać ludzi w OTCHŁANI PUSTKI!”

„Świetnie” – potakuje. „Teraz jest otchłań pustki. Następny będzie »Zmrok«, a potem koniec świata... Moi znajomi czekają już na peronie, Harry. Niegrzecznie byłoby...”

CO?!

„Wiesz, co jest niegrzeczne? Zsyłanie detektywa, porucznika Milicji Obywatelskiej Revacholu, na WIECZNE POTĘPIENIE”.

„Jestem wobec ciebie niegrzeczna, Harry, bo należysz do przeszłości. Ja będę się dobrze bawić z moimi znajomymi, w przyszłości...” – zawiewa wieczorny wiatr, a suknia zawija się wokół jej sylwetki niczym biała flaga. Dodaje jeszcze:

„Tak działają istoty ludzkie”.

Mój błąd. Nie masz już nad nią władzy. Nie powinieneś był tego mówić. Cokolwiek powiem, nie mam racji. Powinieneś iść dalej w życiu beze mnie.

„Jakie to groteskowe”.

„To prawda. Bezsensowne...” – gdy wypowiada te słowa, zawiewa wieczorny wiatr i suknia zawija się wokół jej sylwetki niczym biała flaga.

Tysiąc razy, ty zniszczony bydlaku. Tysiąc razy unosiłeś tę tkaninę. To, co się pod nią kryje, zawsze cię uspokajało, równoważyło. Wyciągało cię z obłędu.

W świecie swojego umysłu wciąż mógłbyś wczołgać się do jej łóżka. Wciąż być jedynym mężczyzną, który...

Nic nie mów. Tylko na nią patrz.

Nie odwzajemnia spojrzenia, utkwiwszy wzrok w swoich paznokciach. Są obgryzione i połamane. Zawiewa wieczorny wiatr, a suknia zawija się wokół jej sylwetki niczym biała flaga.

„Czadowo. Twoi znajomi. To pozdrów ich ode mnie”.

„Tak zrobię” – odpowiada. Zawiewa wieczorny wiatr i suknia zawija się wokół jej sylwetki niczym biała flaga.

„Mózg gadzi miał rację. Popełniłem głupotę, pozwalając tej stracie wypłynąć na powierzchnię mojej świadomości”.

„Nie wiem co to znaczy...” – wzdycha z frustracją. „Moi znajomi są już na peronie. Nie chcę, żeby czekali – to byłoby niegrzeczne”.

„Cieszę się, że toczymy tę rozmowę. To bardzo mi pomaga zamknąć tę sprawę”.

„Ja też się cieszę, ale muszę już iść. Moi znajomi są już na peronie. Nie chcę, żeby czekali – to byłoby niegrzeczne”.

„Nie powinienem był w ogóle się budzić”.

Wzdycha z frustracją. „Moi znajomi są już na peronie. Nie chcę, żeby czekali – to byłoby niegrzeczne”.

Kto? Wszyscy?

Wszyscy.

Dosłownie cały ty.

„Ale mówiłaś, że mam rozległą duszę i zawsze będziesz do niej wracać”.

„Obydwoje mówiliśmy wiele rzeczy. Byliśmy bardzo młodzi”.

To była ona. Czuję to. Widzę to w jej delikatnych, długich paznokciach. W jej nadgarstkach... To jej ręka go napisała. Powiedziała to wszystko.

„Tego akurat nie powiedziałaś, a napisałaś to w liście. Odręcznym pismem. Schowałem go wśród dokumentów”.

„Jako monarchini piszę wiele listów” – odgarnia kosmyk białych włosów z oka.

Musisz jej go wyrecytować. Dla dramatyzmu. Cały list. Żadnych podsumowań.

Tak. Wbij sobie w serce kołek. Ją to też zaboli – będzie ofiarą poboczną.

Nic jej nie będzie, zgrabnie wszystkiego uniknie.

„Wiesz, co mam na myśli. Zostawiłaś mi list, w którym pisałaś, że zawsze do mnie wrócisz. Że nie możesz uwierzyć, jak jesteś ze mną szczęśliwa”. (Podsumuj).

„No dobrze, Harry” – wzdycha. „Dobrze. Było rano i jeszcze spałeś. Pokój przesycony był wonią papierosów i jarzębiny. Ziemię pokrywał szron, kiedy wychodziłam. Była jesień, nasza pierwsza razem. Ale musisz zrozumieć – to było milion lat temu. Nie...”

„...to było sto milionów lat temu. Byłam wtedy kimś innym – po brzegi wypełniała mnie miłość do ciebie. Chwytałam się każdego twojego słowa. Och, Harry, byłeś najfajniejszy... Ale nie jestem już tą osobą. To...” – wskazuje na siebie – „...zajęło jej miejsce. I pochłonie cię. Harry – ja pożrę twój umysł”.

Światło padające z wypożyczalni prześwituje jej przez sukienkę. Pod nią widzisz poruszającą się, wyciętą w czerni doloriańską sylwetkę. To wciąż ona. To jej nogi, jej piersi, jej biodra...

„Voyager Road. Znam to miejsce. Gdzie ono jest?”

„To tutaj, Harry” – rozgląda się. „Jesteśmy właśnie na Voyager Road. Na końcu ulicy – trzysta metrów od przystanku. Przychodziliśmy tu wypożyczać filmy”.

„Dom...”

„Tam” – wskazuje palcem ciemność, od której dzieli was woda. „Nie stać cię było na rachunki za prąd. Dom stał się pozbawionym światła grobowcem. Całe lata, jakie poświęciłeś na treningu, by dostać się do milicji... Pieniądze moich rodziców... Wszystko na nic”.

Alkohol też na pewno nie pomógł.

„Czy ja... Czy my piliśmy?”

Przygląda się swoim wynurzającym się z sukni paznokciom u stóp. „Każdy pozwala sobie czasem na kieliszek wina. Ja także. To przystoi monarchini. Tu nie tyle chodziło o alkohol, co o nieuchronność”.

Widzisz? Gdybyś się z nią napił, znów byłbyś czadowy. Gdybyś się z nią napił, moglibyście uprawiać pijacki seks...