Rozmowa · Dolores Dei

„Dobrze, że już straciłem przytomność i się wykrwawiam, bo straciłbym ją raz jeszcze”.

„Jestem policyjnym detektywem, więc przeprowadziłem analizę charakteru pisma. I wiem, że jest twoje”.

„To już bez znaczenia”.

„Zawsze będziemy mieć to, co było” – wsparta o walizkę uśmiecha się słabo: „To zawsze będzie miało na mnie wpływ. Ale to koniec. Pozostaje tylko totalne, bezlitosne piekło”.

„Nie idź...”

„Muszę, Harry. Naprawdę, spóźniłam się już na lot o 20:30...” – jej palce zaciskają się na uchwycie walizki. „Pójdę już...”

Nie! Nie mów tego. Nie błagaj. To tylko skłoni ją do odejścia!

(To wszystko, co mi zostało). „Proszę...”

Zaraz, tak! Mam jeszcze inne pytania. Gdzie ta lista?

Tak! Któraś spośród opcji pojawiających się w twoim układzie nerwowym jest tą właściwą. Tą, która sprawi, że ona znów cię pokocha i w ogóle się nie uda na ten aerodrom!

Przełknij ślinę.

„Wiesz, co to oznacza”.

„Ze mną?”

„Oczywiście, że nie” – spogląda na swój brzuch, po czym zagląda ci w oczy...

„Twoje usunęłam. Nie pamiętasz, ty biedny skurwysynu? Ubogi skurwysynu”.

„Nie ze mną”.

„Oczywiście, że nie” – spogląda na swój brzuch, po czym zagląda w twoje stare oczy...

Poruszaj ustami.

Nic, tylko poduszki z tamtej strony. Brak reakcji... jedynie smak moreli.

Guma do żucia o morelowym zapachu.

Stopy wciąż drżą ci z wysiłku, jakiego wymagały twoje kroki, jakbyś przemierzał olbrzymi dystans. Stajesz przed nią. Czujesz obok siebie jej promieniujące ciepłem ciało. Zamykasz oczy i przyciskasz swoje usta do jej ust.

„Możesz chwilę tu zostać? Musimy porozmawiać. Potrzebujemy jeszcze jednego, wielkiego, spektakularnego finału”.

„Nie, Harry” – kręci smutno głową. „Nie. Nie chcę żadnego wielkiego, spektakularnego finału. Chcę dotrzeć na aerodrom. Mam bilety na lot do Mirowej o 22:20...” – patrzy na ciebie niemal płaczliwie. „Naprawdę...”

„Nie mamy już o czym rozmawiać. Wszystkie kombinacje słów już wybrzmiały. Atomy już nas nie formują: nas, naszej miłości, naszych nienarodzonych córek...”

„Wszystko minęło. Muszę iść na aerodrom. Zostawić za sobą Revachol i ciebie. A ty musisz być sam – w piekle, na wieczność. Tak po prostu musi być”.

Boże, cokolwiek zrobisz, nie próbuj jej jeszcze całować – nie po czymś takim, wciąż jesteś rozchwiany... Jeśli teraz spróbujesz, upadniesz...

„Cz-cześć”.

„Cześć”.

Nic nie mów.

Wzdycha niecierpliwie.

„»Cześć«? To wszystko, co powiesz?” (Uśmiechnij się).

„To znaczy... tobie też cześć?” – odpowiada niepewnie.

„Przepraszam. Nie powinienem był zawracać ci głowy”.

„Tak” – spogląda znów przez ramię. „To znaczy, nie. Ale faktycznie się spieszę”.

„Jak się masz?”

„Całkiem nieźle, szczerze mówiąc. Zarówno w sferze zawodowej, jak i uczuciowej. Dotarłam do takiego etapu życia, który niesie spełnienie i spokój” – kiwa pospiesznie głową. „A co u ciebie, Harry?”

„Tęsknię za tobą. W mojej głowie”.

„A ja jestem w swojej. Wszyscy jesteśmy w swoich głowach”.

„Tęsknisz tam za mną?”

„Czasem... Nie tak często jak kiedyś. Wiele czasu upłynęło. Więcej, niż się tutaj wydaje...” – wbija wzrok w swoje stopy, w zebrę na skrzyżowaniu. Światła wypożyczalni filmów grają w jej włosach.

To jest wszystkim, przed czym dostałeś tyle ostrzeżeń.

„Dobra, w takim razie wrócę do swojej”.

Nie odpowiada. Znów jesteś w swojej głowie. Trwa cisza.

Narasta w tobie desperacja.

„Rozwiązałem calutką sprawę wisielca”.

„O rety, no widzisz? Cała sprawa rozwiązana...” – uśmiecha się. To kolejny smutny uśmiech z bruzdą na czole.

Próbuje wykrzesać z siebie entuzjazm.

„Mówiłam – wciąż jeszcze może zdarzyć się coś dobrego”.

„Tak, w sumie racja”.

„No właśnie, ale teraz...” – ogląda się przez ramię. W oddali słyszysz ruch uliczny. Nad twoją głową przelatuje statek powietrzny. Gdzieś w oddali szczekają psy.

„To nic nie zmienia”.

„Nie mów tak... Wiem, że ta cała gadka o pozytywnym myśleniu wydaje ci się bzdurna, Harry, ale to działa. Wszyscy mamy obowiązek być szczęśliwi. Ty też. I będziesz. A teraz...” – ogląda się przez ramię...

„Nie idzie mi za dobrze”.

„Umieram. W zniszczonej wieżyczce przeciwlotniczej. Krew skapuje z mojej piersi...”

„Boże, Harry...” – kręci głową, a jej brwi spotykają się w wyrazie zatroskania.

„Musisz o siebie dbać. Nie jesteś już młodzieńcem. Jeśli dalej będziesz tak postępował...” – milknie.

„Odkryłem nowy gatunek”.

„O rety, no widzisz. Nowy gatunek...” – uśmiecha się. To kolejny smutny uśmiech z bruzdą na czole.

„Co jest w walizce?”

„Tylko moje berło, globe crucigère, zapasowa jedwabna suknia. Szczoteczka. Dokumenty podróżne. Korona Nieśmiertelności”.