Rozmowa · Roy z Gniazda

„Prawdziwy Kristallsprach. To model dla koneserów. Dobry do odbierania zagranicznych milieu”.

„Model 9 jest wyposażony w filtr oczyszczający sygnał, który zmniejsza przesłuch. To szczególnie przydatne w naszej okolicy, bo mamy tu kiepski odbiór”.

Innymi słowy, zawstydziłby on nawet ukochanego DynaWave'a porucznika.

„To chyba trochę przesada”.

„Możliwe, jeśli nie zależy panu na jakości sygnału. Ale prawdziwi audiofile są gotowi sporo wydać na taki sprzęt. Dlatego nie możemy sprzedać go za mniej niż 120 reáli”.

„Poszukam jeszcze w innych sklepach. Może wrócę później”.

„Jak pan uważa. Ale nie mogę obiecać, że to cacko będzie na pana czekało” – stwierdza, odstawiając ostrożnie transiwer na półkę za ladą.

Kup bardzo drogi transiwer.

„Nie pożałuje pan tego zakupu. Model 9 sprawdzi się niezależnie do tego, do czego będzie panu potrzebny”.

Porucznik przygląda się, z trudem ukrywając zazdrość, jak odbierasz transiwer.

„Dziękuję panu, Roy. Tego właśnie potrzebowałem”. (Zakończ).

„Miło mi to słyszeć” – uśmiecha się, a odbite światło tańczy na szkłach jego okularów.

„Myślisz, że naprawdę uda nam się dzięki temu nawiązać kontakt z Koalicją?”

„Nie raz już zaskoczyłeś mnie w trakcie naszego wspólnego śledztwa, ale muszę powiedzieć, że to mało prawdopodobny scenariusz” – odpowiada, wzruszając ramionami.

Właściciel lombardu spogląda kolejno na ciebie, na porucznika i znowu na ciebie. Na jego twarzy maluje się zamyślenie.

„Szczerze mówiąc, jestem sceptyczny co do tego planu z anteną. Ale kto wie? Może jeszcze się zdziwimy”.

„Wolałbym nie zgadywać. Twoje dotychczasowe działania nie napawają zbytnim optymizmem, ale wszystko jest możliwe...”

„Ty możesz skontaktować się z Koalicją i porozmawiać o la responsabilité... A ja mogę urosnąć o dodatkowe 10 centymetrów i zostać skrzydłowym Szturmowców”.

„Nie mogę się doczekać, aż wypróbuję tę zabaweczkę”.

„Oczywiście, aby docenić różnicę w jakości, niezbędny jest pewien poziom rozeznania”.

Ucieka się do snobizmu, bo wie, że załatwiłeś go pod względem czysto technicznym.

„Zazdrościsz, Kim?”

„Ależ skąd, detektywie. Kristallsprach to bardzo dobre urządzenie, ale jestem zadowolony z mojego DynaWave”.

O, jak nic zazdrości. Walczy, żeby tego nie okazać!

„Brzmi doskonale!”

„To transiwer niemal idealny. I chcemy za niego jedyne 120 reáli”.

„Brzmi jak drogi sprzęt”.

„No cóż, nie jest to produkowany masowo iilmaraański rupieć, to pewne. Według nas 120 reáli to bardzo rozsądna cena”.

„Kristallsprach Model 9. Dzieło najlepszych gottwaldzkich inżynierów. To model specjalistyczny, idealny do odbierania zagranicznych sygnałów...”

„Wie pan może, jak to naprawić?” (Pokaż mu poplątaną taśmę magnetyczną).

Przygląda się brązowej plątaninie w twojej ręce. „Ma pan na myśli ponowne nawinięcie na szpulę? Tak, wiem, ale...”

„Świetnie! Mógłby pan to zrobić? To ważne, muszę odtworzyć komuś tę taśmę”.

Powoli kończy swoją myśl: „...ale nie jestem jakąś złotą rączką. Jestem właścicielem lombardu. Jeśli chce pan zastawić tę taśmę, to proszę bardzo. Chociaż wygląda na... bezwartościową”.

Wyjaśnij po prostu, czemu tak bardzo jej potrzebujesz. Na pewno zrozumie.

„Bezwartościową? Wcale taka nie jest, panie Roy. Może okazać się kolejnym hitem miejscowej sceny dance'owej”.

„Hę?” – powoli stuka palcem w ladę. „Co ma pan na myśli?”

„Kojarzy pan ten stary kościół na wybrzeżu?”

„Tak. Co to ma z tym wspólnego?”

„Pomogłem kilku młodym raversom zmienić go w klub nocny. I puszczają tam takie dziwne neo-disco kawałki...”

„To coś dobrego? Mam na myśli muzykę”.

„Pomogłem im podkręcić rytm basu. Jest już całkiem kozacko, ale czegoś brakuje – linii melodycznej, która wypełni przestrzeń. Czuję, że ta taśma to może być to”.

„Bardzo się pan w to zaangażował” – spogląda na znajdującą się przed nim splątaną taśmę, która połyskuje w oszałamiającym pokazie świetlnym sklepu.

„No dobrze, pomogę panu. Ale chwilę to potrwa, więc proszę sobie usiąść i się zrelaksować...”

Spędzasz trochę czasu na rozglądaniu się po sklepie... Wizualne aranżacje we wnętrzu lombardu są hipnotyzujące. Nagle Roy wraca do ciebie z taśmą nawiniętą na szpulę w ręce i kaszle.

Wiesz, te efekty wizualne wyglądałyby w kościele absolutnie czadowo.

„Hej, te efekty wizualne, które pan tu ma, świetnie wyglądałyby w kościele”. (Wskaż na światła w lombardzie).

„Taa, na pewno... Wszystkie te światełka w olbrzymim wnętrzu kościoła...” – wpatruje się w toczącą się wokół niego misterną grę światła i cienia, poruszony nagle podsuniętym przez ciebie pomysłem.

„Sanktuarium wypełnione ręcznie dobranymi pozytywnymi fotonami... W takim miejscu nie byłoby miejsca dla smutku. To genialna wizja...”

Jest jakieś „ale”, prawda? Zawsze jest.

„Pan i ja moglibyśmy to wszystko umożliwić. Ludzkość tego potrzebuje”.

„Taa... Nie” – kręci głową. „Wolę, żeby to miejsce też było radosne. No wie pan – ja tu pracuję. Ta taśma to wszystko, co mogę zrobić dla nocnego klubu pana i pańskich przyjaciół” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy naprawioną taśmę leżącą na ladzie.

Chyba mówi to szczerze.

Niestety, tego się już nie uda odkręcić.

Biedne małpiszony na tej durnej kuli. Zawsze mają za mało pieniędzy, żeby zrobić coś godnego uwagi.

„Ale?”

„Tutaj ta aranżacja też mi się podoba, więc nie – nie oddam panu mojego projektora. Ta taśma to wszystko, co mogę zrobić dla nocnego klubu pana i pańskich przyjaciół” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy naprawioną taśmę leżącą na ladzie.

„Dziękuję za pomoc”. (Przejdź dalej. Weź naprawioną taśmę).

„Taa... Cała przyjemność po mojej stronie. Robię, co mogę, dla projektów tworzonych z pasji... Proszę postarać się nie wykorzystywać tej taśmy do emisji negatywnych fotonów. Proszę być odpowiedzialnym, dobrze?”

(Spójrz na zegar). „Chwila, to zajęło więcej niż »kilka chwil«. Minęło co najmniej piętnaście minut!”

„Taa...” – kiwa głową. „Rzeczywiście. Ponowne nawinięcie na szpulę nie jest trudne, ale w kilku miejscach musiałem skleić taśmę”.