Rozmowa · Roy z Gniazda

„Oficerze... Proszę schować latarkę”.

„Jeśli mogę, proszę o schowanie latarki. Niektórzy z nas są nadwrażliwi na fotony”.

„Nadwrażliwość na fotony” nie jest uznawana przez medycynę za faktycznie istniejące schorzenie.

[Odejdź].

„Książkowe zachowanie narkomanów”.

„Schowaj latarkę, oficerze. Posiadanie jej to przywilej, nie prawo”.

„Bardzo proszę. Mówię poważnie”.

„Nie. To taki mój obyczaj”. (Trzymaj dalej latarkę).

„Pyrho przez ciebie przemawia. Nie ma żadnej latarki”.

„A, tak, przepraszam”.

„Bardzo dziękuję”.

„Witam, witam! Proszę dać znać, gdybym mógł w czymś pomóc”.

„Mam na razie inne sprawy do załatwienia”. [Odejdź].

„Ma pan jakieś nagrania Col Do Ma Ma Daquy?”

„Col Do Ma Ma Daquy?” – pyta, patrząc na ciebie z zaskoczeniem. „Przepraszam, nigdy bym nie zgadł, że interesuje się pan ultradźwiękami... czy ptakami”.

„Myślałem, czy nie zrezygnować z pracy w MOR-ze i nie zostać kryptozoologiem”.

„Jakie to interesujące! Minęło sporo czasu, od mojego ostatniego polowania na Col Do Ma Ma Daquę...”

„Kiedyś znałem grupę młodych muzyków, którzy postanowili, że nie będą więcej grali, a zamiast tego zaczną szukać różnych interesujących dźwięków...”

„To było, zanim... no wie pan. Po tym wszystkim straciłem z nimi kontakt”.

„Ależ czadowo to brzmi”.

„Czadowo czy nie... Jeden z nich miał obsesję na punkcie nagrania Col Do Ma Ma Daquy – i należał do tych pasjonatów, którzy mnóstwo wiedzą na temat różnych dziwnych rzeczy, więc namówił nas wszystkich, abyśmy dołączyli do jego poszukiwań...”

„I znaleźliście ją?”

„Wydawało nam się, że tak! Zebraliśmy nagrania niezwykłych dźwiękowych wzorców, porównaliśmy je...” – chichocze. „Pocięliśmy je i zmontowaliśmy z nich »Symfonię Col Do Ma Ma Daquy«”.

„Mogę jej posłuchać?”

„Niestety, nie mam żadnych nagrań z mojego... dawnego życia. Ani jednego! Ale mam taśmę z ultradźwiękami, które mogą być tym, czego pan szuka” – oznajmia i zaczyna buszować w taśmach schowanych za ladą.

„Naprawdę mamy na to czas?” – pyta porucznik szeptem.

„Dawaj tę ptasią nutę!”

Odkurza pudełko, wyjmuje z niego taśmę i umieszcza ją w magnetofonie. „Nagrałem to na wybrzeżu... Nie planowałem nagrywać niczego szczególnego – po prostu jednego ranka zostawiłem tam włączone urządzenie nagrywające”.

„Proszę pamiętać, że muszę spowolnić taśmę na tyle, aby dźwięk o częstotliwości znacznie ponad 200 kHz stał się słyszalny dla ludzkiego ucha... To będzie... dziwne” – uprzedza i włącza magnetofon. Głośniki zaczynają emitować niskie buczenie...

Buczenie staje się stopniowo coraz głośniejsze, modulowane, ale stale nienaturalne i nieprzyjemnie niskie – zupełnie jakby dochodziło nie tylko z głośników, ale również z wnętrza twojej klatki piersiowej. Oddychanie staje się coraz trudniejsze...

To złudzenie. Twój oddech pozostaje taki sam jak był. I nie zmieni się, o ile nie zaczniesz panikować.

Czujesz rosnące przerażenie. Dźwięk dobiega z wewnątrz, lecz jednocześnie cię otacza. Masz wrażenie, jakby ktoś stał tuż za zasięgiem twojego wzroku i robił ci to, obserwując...

Kiwa uspokajająco głową, gdy do twoich bębenków usznych docierają bardziej zróżnicowane, wyższe dźwięki – część z nich losowa, część układająca się we wzory.

To zapewne okrzyki ptaków morskich. Mew i innych.

„Co to?”

„Mewy i wydrzyki. Ale ćśśś...” – ucisza cię, unosząc palec wskazujący, i pochyla głowę w kierunku głośników. Rozlega się nowy, bardzo wysoki i drżący dźwięk, który wyłania się spośród pozostałych.

Jest! Sygnał wśród szumu! „Cienki szept”...

Dzięki nowemu centralnemu punktowi niskie dźwięki są łatwiejsze do zniesienia, chociaż wciąż sprawiają trudności. Jesteś zahipnotyzowany tym, co słyszysz, ale czujesz też narastające mdłości wywoływane ciągnącym się motywem. Nagle dźwięk zaczyna ustępować i rozpływać się w czymś, co musi być odgłosem fal uderzających o brzeg.

Właściciel lombardu wyłącza magnetofon. „Teraz, gdy słucham tego na tych nowych głośnikach, dochodzę do wniosku, że to nie jest Col Do Ma Ma Daqua. Niewłaściwe wzorce, niewłaściwe... fotony. To pewnie jakiś owad próbuje śpiewać wyżej, niż są w stanie usłyszeć polujące na niego drapieżniki. Mimo wszystko to nadal fascynujące nagranie odgłosów poranka, prawda?”

„Proszę...” – porucznik rzuca ci zbolałe spojrzenie. „Dość już słuchania eksperymentalnych nagrań podczas tego śledztwa”.

„Mewy?”

„I wydrzyki. Ale ćśśś...” – ucisza cię, unosząc palec wskazujący, i pochyla głowę w kierunku głośników. Rozlega się nowy, wysoki i drżący dźwięk.

Niedobrze, niedobrze. Zaraz zaczniesz się dusić, musisz to powstrzymać...

„Nie, nie trzeba. Po prostu usłyszałem Col Do Ma Ma Daquę koło Whirling i chciałem się upewnić, że nie byłem jedyny... Porozmawiajmy o czym innym”.

Przygląda ci się dziwnie. „W porządku” – odpowiada, chowając niechętnie taśmę.

„Tak, to absolutnie konieczne do moich badań”.

„Hm, mało to naukowe”.

„Nigdy nam na tym nie zależało. Po »Symfonii« przerzuciliśmy się na dźwięki wydawane przez wyposażenie biurowe czy coś w tym stylu... Żadne z nas raczej nie nadawało się do papierkowej roboty”.

„Proszę przejść do rzeczy. Ma pan jakieś nagrania?”

Zaciska usta. „Nie jestem pewny. Nie byłem nawet pewny co do naszych starych nagrań, których już nie mam... Ale mam taśmę z ultradźwiękami, które mogą być tym, czego pan szuka. Chciałby ją pan usłyszeć?” – pyta i zaczyna buszować w taśmach schowanych za ladą.

„Mam hobby. Jak wszyscy normalni ludzie. Bo też jestem normalnym człowiekiem”.

„Och, nie chciałem sugerować, że jest inaczej... Minęło sporo czasu, od mojego ostatniego polowania na Col Do Ma Ma Daquę...”

„No, no. Nie pomyślałbym, że wie pan, czym jest Col Do Ma Ma Daqua”.

„Zrozumiałe. Po prostu... Minęło sporo czasu od mojego ostatniego polowania na Col Do Ma Ma Daquę” – odpowiada z uśmiechem na swoich cienkich ustach. „Kiedyś znałem grupę młodych muzyków, którzy postanowili, że nie będą więcej grali, a zamiast tego zaczną szukać różnych interesujących dźwięków...”

„Ostatnio interesują mnie najróżniejsze rodzaje sztuki. No wie pan, eksperymentalnej”.

„Jaki interesujący rozwój wydarzeń! Minęło sporo czasu, od mojego ostatniego polowania na Col Do Ma Ma Daquę...”

„Szukam transiwera radiowego. Ma pan coś takiego?”

„Transiwer, tak? Zdaje się, że mamy coś takiego na stanie...”

Wyjmuje urządzenie zamknięte w obudowie z niebieskiego bakelitu, którego czarny panel przedni zdobią pokryte masą perłową gałki i pokrętła.

Porucznik gwiżdże z wrażenia...