Rozmowa · Roy z Gniazda

Możesz zdobyć pieniądze, sprzedając rzeczy z zakładki PRZEDMIOTY. Uważaj jednak – możesz później pożałować, że ich ze sobą nie masz.

„A swoją drogą... Ma pan może na sprzedaż, eee... jakąś broń? Na przykład policyjną?”

„Już mnie dziś o to ktoś pytał – sprzedałem jej broń, którą zastawił pan kilka dni temu”.

CO? Sprzedał?!

W końcu to lombard... I faktycznie miałeś poczucie, jakbyś go wcześniej spotkał. Boże drogi...

Porucznik przestępuje z nogi na nogę. Jest zaalarmowany.

„Już mnie dziś o to ktoś pytał – sprzedałem jej broń, którą zastawił pan kilka dni temu”.

„Może zdoła mi pan pomóc w śledztwie”.

„Wątpię w to, ale spróbuję odpowiedzieć na pańskie pytania”.

„Właściwie to już wszystko”.

Wzrok właściciela lombardu jest już skupiony na tańczących kolorach.

„Może pan pomóc mi w zdjęciu ciała z drzewa?”

„Zakładam, że chodzi o ciało za hostelem...” – spogląda w wirujące światła, a po chwili na ciebie: „Nie mam ciężarówki z platformą ani niczego w tym rodzaju...”

„Proszę popytać w porcie. Być może znajdzie tam pan jakichś robotników, którzy zechcą pomóc”.

„Wie pan coś o niedawnym powieszeniu?”

„Robię, co mogę, aby trzymać się z daleka od wszelkiego rodzaju rzezi. To złe dla interesów i złe dla wszystkich”.

Niczego nie wie.

Nikt nie lubi oglądać tego, na co ty musisz patrzeć każdego dnia.

„Miał pan kiedyś do czynienia z szefem Związku?”

„Kilka razy odwiedził mój lombard” – odpowiada, wzruszając leniwie ramionami.

W lenistwie tego ruchu było coś wybitnie celowego.

„Kupił coś?”

„Za pierwszym razem, gdy się tu pojawił, kupił wyjątkowo odpustowy przycisk do papieru... Za drugim razem nie kupił nic”.

„Mam inne pytania w tej sprawie”.

Kiwa niechętnie głową.

„Rozmawiał z panem o sprawach związkowych?”

„Próbował. Chciał dojść od jakiegoś obopólnie korzystnej umowy związanej z moimi interesami z portowymi robotnikami... Uprzejmie odmówiłem wysłuchania jego propozycji”.

„Więc nie wie pan, jaką umowę miał na myśli?” – pyta porucznik, przyglądając się podejrzliwie właścicielowi lombardu.

„Jak już powiedziałem, nie chciałem z nim o tym rozmawiać. Dlatego wrócił drugi raz. I dlatego też nie wrócił po raz trzeci”.

„Co to miała być za umowa?”

„Czemu mam wrażenie, że nie chce pan o nim rozmawiać? Coś pan ukrywa?”

„To nie były wyjątkowo... przyjemne interakcje. Małomiasteczkowe grube ryby zawsze chcą, aby wszyscy odgrywali wyznaczone przez nie role”.

„Ale ja się z tego wypisałem jakiś czas temu. Wolę przyglądać się z boku, jak kolejne grube ryby pojawiają się i odchodzą”.

Na krótką chwilę zaciska szczękę, a wzrok robi mu się bystry. Później rozluźnia się ponownie.

„Słyszałem, że przewodnicząca sprzed czasów Evrarta zniknęła”.

„Tak, to było bardzo dziwne. Ta przewodnicząca była... przyjemniejsza od Evrarta” – wzrusza ramionami. „Ale ostatecznie i tak na jedno wychodzi...”

Jego niechęć do szefa Związku jest głębiej umocowana.

„Nie mówi mi pan wszystkiego o obecnej grubej rybie”.

Wzdycha. „Tiphaine Holly, poprzednia przywódczyni Związku, była znacznie przyjemniejsza. Część z nas... No cóż, nie mamy pojęcia, dlaczego nie ubiegała się o drugą kadencję. Ani gdzie zniknęła, gdy wycofała się z polityki. To wszystko było bardzo dziwne”.

„Wie pan coś o przedstawicielce Wild Pines, która pojawiła się w mieście?”

Spogląda w bok, a później w dół na swoje dłonie. „Nie mogę powiedzieć, abym był wielkim wielbicielem Wild Pines i z całą pewnością nie ufałbym żadnemu z ich srebrnoustych przedstawicieli. Na szczęście nie ma powodu, abym się w to angażował”.

„Zaraz... Co ma pan przeciwko Wild Pines?”

„A dlaczego miałbym ich popierać?”

„Poznał pan przedstawicielkę Wild Pines?”

„Nie, po prostu... Tacy ludzie sprawiają, że pozostali widzą skrzywiony obraz świata... Skrzywiony pod korzystnym dla nich kątem. Ma pan do mnie jeszcze jakieś pytania, czy może...”

„Podzieliłby się pan ze mną pyrholidonem?”

„Proszę” – wyciąga w twoim kierunku dłoń, na której leży duży przedmiot w kształcie krążka. Wygląda dziwnie...

No nie wiem.

„Dzięki, stary”. (Weź pyrholidon).

Spuszcza wzrok. „Nie ma za co”.

Zaraz, czemu miałbym nie wiedzieć?

Bo to lek przeciwko promieniowaniu, a ty jesteś gliną, a nie postapokaliptycznym złomiarzem?

„Właściwie to zmieniłem zdanie. Nie potrzebuję pyrholidonu”. (Odmów na razie wzięcia pyrholidonu).

„Szanuję pańską decyzję. W czym jeszcze mogę pomóc?”

„Próbował już go pan?”

Brzmi to niemalże, jakby się o ciebie martwił.

Porucznik odchodzi na bok i udaje, że podziwia jakieś bibeloty stojące na wystawie. Wygląda na to, że nie chce mieć z tym nic wspólnego...

Rób, co chcesz – myśli. Dopóki będziesz w stanie iść prosto, nie obchodzi go to.

Nie będzie robił za członka wydziału narkotykowego, ale zadowolony też nie będzie.

„Chyba jeden raz. I spodobało mi się”.