Rozmowa · Roy z Gniazda

Cofa się o krok i przygląda ci się uważnie. „Skąd miałbym wiedzieć?”

(Zbliż się o krok). „Przepraszam, czy mógłby pan zdjąć okulary? Chcę się przyjrzeć pańskim oczom”.

„Ale dlaczego?” – pyta i zataczając się, odsuwa od szyby, ale szybko odzyskuje równowagę. „To okulary korekcyjne. Nic bez nich nie widzę”.

Nie, wciąż nie masz pojęcia. Ewidentnie bierzesz ostatnio za mało narkotyków.

No dobra. Na pewno jest naćpany. Cokolwiek wziął, ty pewnie też kiedyś brałeś. Inne rzeczy zresztą też. Ale nie umiesz przedrzeć się przez nawałnicę odczuć, żeby dojść, co dokładnie zażył.

Spójrz na jego towar, porozmawiaj z nim – to może dać ci więcej wskazówek.

Tak ostrożny człowiek jak on nic ci nie powie, jeśli spytasz go wprost.

„Ten przenośny odtwarzacz, który kupiłem, powinien odtworzyć tę taśmę, prawda?”

„Oczywiście. Wciąż jest na chodzie, prawda? Wystarczy wybrać taśmę i puścić ją w tan. Taśma jest najważniejsza”.

„Chciałbym coś sprzedać”.

„Tak, chcielibyśmy sprzedać te kołpaki” – stwierdza porucznik, wręczając mu rzeczone kołpaki.

Roy odbiera je od porucznika i uważnie się im przygląda. W roztańczonym świetle lombardu kołpaki zdają się opalizować.

Przepadły na zawsze...

Zachwyca się kobaltowym połyskiem i kiwa głową: „Tak, są bardzo, bardzo dobre. Wyłudziliście je od jakiegoś zagranicznego księcia? A może obrobiliście meskijskiego gangusa? Nieważne... Dam za nie 200 reáli”.

„Zapewniam, że nie doszło do wyłudzenia ani nikt nie został obrobiony” – wyjaśnia porucznik właścicielowi lombardu, który otwiera kasę i przelicza gotówkę.

„Oczywiście, nie chciałem nikogo obrazić. Pańskie 200 reáli. Interesy z panem to sama przyjemność. Zapraszam ponownie”.

„Dziękuję” – odbiera gotówkę i odwraca się do ciebie.

„Proszę – to 30 reáli na opłatę rachunku. Nie przepuść ich”– resztę chowa do kieszeni.

Reszta jest dla niego. To rekompensata za ból rozłąki z błyszczącymi kołpakami.

Gotówka to marne pocieszenie.

„Czy chce pan coś jeszcze sprzedać?” – porucznik i właściciel lombardu obaj spoglądają na ciebie.

„Sprawdzę w kieszeniach”. (Otwórz menu sprzedaży).

„Czy chce pan coś jeszcze sprzedać?”

„Mam pancerz...”

„Jak najbardziej. Co pan jeszcze ma?”

Marszczy czoło i myśli, po czym stwierdza: „W porządku, rzućmy na to okiem”.

„No, mam takie rękawice...” (Pokaż mu).

Odsuwa się od szyby. „O nie, nie, nie, nie. Nie potrzebuję spragnionych krwi najemników walących do moich drzwi w poszukiwaniu swoich zaginionych zabawek”.

„Poza tym ten sprzęt kosztuje fortunę – nikt w Martinaise nie ma takich pieniędzy”.

Masz wrażenie, że zaakceptowałby ryzyko, gdyby mógł na nim zarobić. Nie chodzi tu jednak o chciwość. W głębi serca jest hazardzistą – ważne, żeby stawka była wystarczająco ciekawa.

„Mam tu hełm”. (Pokaż mu).

„Mam te trzewiki”. (Pokaż mu).

„Proszę spojrzeć na ten fantastyczny napierśnik”. (Pokaż mu).

„Mam tu fascynujące zdjęcie trupa”. (Pokaż mu zdjęcie).

„Och... Nie, nie lubię tego typu towaru. Nie kupię” – odpowiada, ledwo rzucając okiem na zdjęcie.

„Wie pan, co oznaczają te tatuaże?”

Marszczy czoło. „Afotyczne ścieżki? Sieci przeciwpromienne? Antymagnetyzm? To ciemność. To wszystko, co wiem. Proszę zaproponować mi coś lżejszego”.

Nie masz bladego pojęcia, czym są afotyczne ścieżki, ale tatuaży mężczyzny na pewno nie można nimi nazwać.

„Nie mam chwilowo nic na sprzedaż”.

„Więc może innym razem”.

„Chciałbym sprzedać moje ubranie”.

„W tej chwili nie skupuję ubrań...” – stwierdza, przyglądając ci się szybko od góry do dołu.

Nagle jego wzrok przykuwa twój krawat. Odsuwa się od szyby. „I na pewno nie kupię tego krawata. Pożera otaczające go fotony. Nie potrzebuję takich nekrotycznych przedmiotów”.

Nekrotycznym przedmiotem to jest twoja stara. A ja jestem na wypasie. Patrz, jak migoczę w świetle projektora!

„W tej chwili nie skupuję ubrań” – stwierdza, przyglądając ci się szybko od góry do dołu. „I na pewno nie przyjąłbym takiego drogiego pancerza, przez który prawdopodobnie miałbym na karku najemników”.

„Mam tę pamiątkową przypinkę, ale zanim ją sprzedam, chciałbym zadać kilka pytań”. (Pokaż mu przypinkę Leny).

Przygląda się uważnie przypince, tocząc ją po swojej dłoni. „»Saint-Batiste, lato 31 – wyścigi łodzi«, ależ to był przyjemny czas”.

„Co pana interesuje? Cena? Mogę dać panu za nią 3,20”.

„To wszystko, czego chciałem się dowiedzieć o przypince, dziękuję”.

„W porządku. Czy chce pan coś sprzedać?”

„3,20? Rozbój w biały dzień!”

„Przypinka z 31 roku jest warta 3,10, ale dorzuciłem dodatkowe dziesięć centów z uprzejmości”.

„W porządku, ale czy mógłby pan poczekać kilka dni przed wystawieniem jej na sprzedaż? Obiecałem, że ją oddam...”

Zastanawia się przez chwilę, po czym kiwa głową. „Oczywiście, mogę schować ją pod ladę na tydzień – ale tylko jeśli zastawi ją pan tu i teraz”.

Możesz zdobyć pieniądze, sprzedając rzeczy z zakładki PRZEDMIOTY. Uważaj jednak – możesz później pożałować, że ich ze sobą nie masz.

„Proszę – to 60 reáli na opłatę rachunku. Nie przepuść ich”– resztę chowa do kieszeni.

„Proszę – to 70 reáli na opłatę rachunku. Nie przepuść ich”– resztę chowa do kieszeni.

„Proszę – to 100 reáli na opłatę rachunku. Nie przepuść ich”– resztę chowa do kieszeni.

„Proszę – to 130 reáli na opłatę rachunku. Nie przepuść ich”– resztę chowa do kieszeni.

„Niech no spojrzę”.