Rozmowa · Roy z Gniazda

„W takim razie ucieszy się z naszej wizyty. Jeśli uda nam się ją odnaleźć...” – stwierdza, rozglądając się zmartwiony.

„Co jeśli zamierza popełnić przestępstwo i obwinić o nie Milicję Obywatelską? Mnie?”

Nieruchomieje. „Nie pomyślałem o tym... Właśnie dlatego nie lubię handlu bronią”.

Tak naprawdę to o tym pomyślał, ale przede wszystkim chciał jak najszybciej pozbyć się spluwy. Choć nie za darmo.

„To na pewno jedna z rozkochanych we mnie fanek. Chciała po prostu zbliżyć się w ten sposób do mnie”.

„Jasne”.

Powątpiewa w to, ale nie widzi sensu w zaprzeczaniu czemuś, co jest dla ciebie tak ważne.

„Musisz pomóc mi ją znaleźć, stary”.

„Chciałbym panu w tym pomóc, panie władzo, ale nie wiem, skąd się tu wzięła ani dokąd się stąd udała”.

Próbuje wkraść się w twoje łaski, przewidując, o co zapytasz. Wie, że nie powinien był sprzedawać tej broni.

„Może to samozwańcza strażniczka prawa. Chce udowodnić, że umie skuteczniej patrolować ulice niż Milicja Obywatelska”.

„Och, mam nadzieję, że nie”.

Odsuwa się nieco od kuloodpornej szyby, wyraźnie wstrząśnięty. Nie chce mieć udziału w żadnych incydentach.

„No, przynajmniej wiem, jak straciłem broń. Porozmawiajmy o czymś innym”. (Zakończ).

„Oczywiście”.

„Czy przychodzili tu ludzie ze związku Evrarta Claire'a, żeby wytropić tę broń?”

„Możliwe. Wczoraj pojawili się tu podejrzani faceci, którzy wyglądali, jakby przed chwilą zdjęli swoje kombinezony z logo Wild Pines. Pytali, czy nie mam na sprzedaż policyjnej broni. Powiedziałem im, że już ją sprzedałem”.

„Poszli w swoją stronę. To było dziwne, ale rozumie pan – pojawiają się tu różni ludzie i pytają o najróżniejsze rzeczy”.

Zaraz, w takim razie to, co mówił Evrart, może być prawdą.

„Może Claire rzeczywiście szuka twojej broni” – brew porucznika unosi się nieznacznie. „Hmm...”

Ludzie tak oślizgli jak Evrart wydają się kłamać nawet, kiedy mówią prawdę.

„Chwila. Sprzedałem panu moją broń?”

„Pan... eee...”

W dodatku jest tu Kim! To zabrzmiało bardzo, bardzo źle.

„Był pan nieugięty w kwestii pozbycia się jej, panie władzo” – waha się chwilę. „Powiedział pan, że nie zasługuje na służbową broń Milicji Obywatelskiej Revacholu”.

„A ja nie lubię przechowywać broni zbyt długo w lombardzie. Ponadnormatywne emisje fotonów. Tych niezdrowych”.

Nie mówi ci wszystkiego. Próbuje ci chyba oszczędzić szczegółów.

Pewnie ma ku temu dobry powód. (Nie drąż sprawy).

„Czegoś mi pan chyba nie mówi”.

Odwraca wzrok. „Nie był pan do końca sobą, panie władzo”.

„Jak się zachowywałem?”

„Był pan zrozpaczony. Mówił pan, że ta broń zagraża pańskiemu życiu i... że nie ufa pan sobie tej nocy. I że potrzebuje pan pieniędzy”.

„Gdy powiedziałem panu, że zwykle nie kupuję broni palnej, wsadził pan jej lufę do swoich ust i tak jakby... zaczął ją pan ssać. Wtedy zgodziłem się ją przyjąć”.

Ssałeś lufę broni? Świetnie. Świetnie. To całkiem normalne.

Zupełnie normalne zachowanie. Musiałeś być w świetnej formie.

„Naprawdę powinienem był się zabić. Może przyjdzie jeszcze dzień, że to zrobię”.

Światło wiruje na jego twarzy i szkłach okularów. Zabrakło mu słów.

„Cóż, zdarza się nawet najlepszym”.

„Zdecydowanie, zwłaszcza w Revacholu”.

„Chwila. Za ile sprzedałem panu tę broń?”

„Za piętnaście reáli”.

Porucznik przygląda się tobie, następnie Royowi i znowu tobie. Najwyraźniej wciąż ma nadzieję, że to, co widzi, jest tylko złym snem – ale to wszystko dzieje się naprawdę.

To musi być najbardziej... O rany...

W razie gdybyś nie zauważył: w jego spojrzeniu jest też litość.

Nic nie mów.

Światło wiruje na jego twarzy i szkłach okularów. Jemu też zabrakło słów.

„Bardzo mi przykro, że musiał mnie pan oglądać w takim stanie. Możemy przestać o tym rozmawiać”.

„Nie musi pan przepraszać, panie władzo”.

„Wie pan coś może o szalejącym postrachu ulic?”

„Ulic... Przykro mi, panie władzo, ale ja nie jestem kierowcą”.

„Zaraz, czemu nie jest pan kierowcą?”

„Po prostu za tym nie przepadam. Ruch drogowy nigdy nie harmonizował z tokiem moich myśli”.

„I nie słyszał pan, kiedy ten postrach przejechał panu po dachu?”

„Gdy tak się teraz nad tym zastanawiam, to rzeczywiście zeszłej nocy słyszałem donośny huk – jakiś potężny elektryczny wir uderzył w lombard, po czym ruszył w swoją stronę...”

„To zawęża listę podejrzanych”.

„Rozumiem to, można pomylić Jacoba Irva z potężnym wirem elektrycznym”.

„Jacoba Irva? Wielkiego mistrza TipTopu? Tak, tak...”

Marszczy czoło. „Myśli pan, że to... Jacob Irw przejechał po pańskim dachu?”

„To logiczne wytłumaczenie. Wyczułem w tym głośnym zderzeniu duszę pogrążoną w chaosie”.

„Wyczułem w tym głośnym zderzeniu duszę pogrążoną w chaosie”.