Rozmowa · Roy z Gniazda

„Wir? Fascynujące”.

„Tak, to było naprawdę szalone. Nie wiedziałem, co o tym myśleć, ale wiem, że to coś znaczyło”.

„Czy to znaczy, że nie ma pan pojęcia, kto był kierowcą?”

Kręci powoli głową.

„Oto i kolejny znak nadciągającego końca... Musiało sprowadzić mnie tu przeznaczenie. Opowie mi pan więcej o tym wirze?”

„Koniec... O tym nic nie wiem. Sprawiało to raczej wrażenie oznaki transformacji na wielką skalę. Wstrząsnęło całym budynkiem”.

„Ten wir stanie się o wiele większy. Jest kluczowym elementem końca, który czeka nas wszystkich”.

„Koniec oznacza stan stabilności, a z doświadczenia wiemy, że wszystko przechodzi nieustanną transformację. Z tego wynika, że koniec jest niemożliwy”.

„To jednak li tylko nasze niedoskonałe doznania zmysłowe. Tymczasem gdzieś tam działają mroczne siły, których nie umiemy sobie nawet wyobrazić, a co dopiero zobaczyć”.

„Mrok zawsze równoważony jest światłem. Żadne z nich nie zwycięży. Cykl będzie trwał” – krzyżuje ręce na piersi na znak zakończenia dyskusji, odwraca się od ciebie i znowu skupia swoją uwagę na świetlnym pokazie.

Czy Roy jest naćpany? A jeśli tak, to czym?

Ciepło i fascynacja ruchem światła? Stała gonitwa myśli w głowie? Cholerny farciarz – naćpał się pewnie pyrholidonem. Ciężko go sobie zorganizować ot tak z ulicy.

Pyrholidonem? Co to jest?

Lek opracowany przez wojsko w celu leczenia i zapobiegania chorobie popromiennej. Ma psychodeliczne skutki uboczne. W dodatku sprawia, że żółkną oczy!

„Wydaje mi się czy jest tu naprawdę ciepło?” (Rozejrzyj się).

Przechyla głowę na bok. „Staram się utrzymać w lombardzie komfortową temperaturę”.

W jego głosie pobrzmiewa gniewna nuta. Ciekawe.

Te trójkątne naszywki na jego kamizelce... Masz przeczucie, że one coś znaczą. Jakby były podobne do halogenowego prostokąta na twojej marynarce.

„Nie oceniam. Po prostu jestem ciekawy. Zanim straciłem pamięć, brałem pewnie mnóstwo pyrholidonu”.

„Musiałem go przyjmować po sprzątaniu po awarii Stosu Ludowego” – odpowiada ostrożnie. „Należałem do Ratowniczej Brygady Wsparcia”.

Dziś bierze go, żeby uśmierzyć ból nie fizyczny, a mentalny i emocjonalny.

„Sprzątanie radioaktywnych odpadów. Musiało być ciężko”.

Waha się. „Nie bez powodu wszyscy starają się zapomnieć, że to wszystko w ogóle miało miejsce, i nikt nie próbował naprawić lub wymienić stosu”.

„Ogromne rozczarowanie – i wiele przedwczesnych zgonów, głównie z powodu nowotworów. I wszyscy wiedzieliśmy, że tak to się skończy, nawet gdy sprzątaliśmy najdokładniej, jak się dało”.

„Kto zawinił i doprowadził do awarii generatora?”

„Nikt... Wszyscy...” – wzdycha i kręci głową.

Tyle goryczy...

„Grupa biednych ludzi zbudowała sobie prymitywny reaktor atomowy w nadziei na lepszą przyszłość. Jak według pana to się mogło skończyć?”

„Proszę mi opowiedzieć więcej o tej Ratowniczej Brygadzie Wsparcia, do której pan należał”.

Wskazuje biały trójkąt na swojej pomarańczowej kamizelce bezpieczeństwa. „Byliśmy grupą złożoną wyłącznie z ochotników. Próbowaliśmy pomóc strażakom opanować wyciek”.

Na naszywce widnieją linie promieniowania gamma skrzyżowane z czerwoną kroplą krwi.

Twardy z niego sukinsyn. Szacunek.

„Od małego mieszkałem nad rzeką. Esperance... Nie mogłem pozwolić, aby wszystko wziął szlag. Musiałem coś zrobić, aby pomóc...”

„Niestety ochotnicy nie byli w stanie zrobić wiele. Zmarnowaliśmy całe lata w rzecznym mule. Całe lata chorowania...” – spogląda na wirujące światła i milknie.

„Co sprawiło, że prowadzi pan teraz lombard?”

„Sprzątanie miało miejsce piętnaście lat temu. Byłem wtedy młody. Później zmarła moja ciotka, która zostawiła mi ten lokal i jego zawartość”.

„Więc przybyłem do Martinaise. Ludzie radzili mi, abym tego nie robił, bo to szambo. Powiedziałem im: »Ludzie, przecież mieliśmy przed chwilą awarię stosu atomowego. Wyniosę się z Faubourgu tak daleko, jak to tylko możliwe«. To wciąż to samo miasto, no ale...” – wzrusza ramionami.

„Stos Ludowy? Co to?”

„Kiepski pomysł. Jacyś biedni lewicowcy zbudowali generator rozpadu cząstek w nadziei na dostarczenie przystępnej energii elektrycznej zaniedbanym społecznościom. Doszło do awarii. Wszędzie radioaktywne zanieczyszczenie – część pewnie również w panu”.

Stos Ludowy był generatorem rozpadu cząstek typu U, który uległ awarii natychmiast po uruchomieniu. Spowodowała ona wyciek do rzeki Esperance odpadów radioaktywnych.

Co to jest generator rozpadu cząstek?

Prymitywny reaktor atomowy zwany też stosem.

Czemu doszło do awarii? (Zakończ).

Defekt w zaworze awaryjnym sprawił, że turbinę rozsadziło ciśnienie pary wodnej – eksplozja spowodowała też zniszczenie osłony paliwa. Do katastrofy przyczyniły się zarówno błędy projektowe, jak i brak funduszy.

Czemu nazwali go Stosem Ludowym?

Jego budowę rozpoczęto jeszcze w czasach Komuny Revacholskiej. Lud kontynuował prace również po jej upadku – niezbędne było źródło taniej energii dla Zachodniego Revacholu.

Nie muszę chyba mówić, że nie wyszło to najlepiej.

„Dziękuję, że mi pan powiedział”. (Zakończ).

Wzrusza ramionami. „Teorię lubię bardziej niż opowieść. Ruch na zewnątrz, a nie wiry”.

Tak... musisz dokładnie zbadać te wiry, chłopie.

„Spokojnie, stary. Jestem wyluzowanym gliną, który chce po prostu trochę tego, co tam sobie bierzesz”. (Puść mu oko).

Marszczy czoło. „Pyrholidon to po prostu coś, co... No wie pan, od awarii Stosu Ludowego” – odpowiada, kaszląc, jakby chciał w ten sposób podkreślić swoje słowa.

„Należałem do Ratowniczej Brygady Wsparcia. Musiałem przyjmować pyrholidon z powodu choroby popromiennej”.

(Wskaż jego ubranie). „O co chodzi z tymi trójkątami na pana kamizelce?”

Odpowiada z wahaniem. „Należałem... Należałem do Ratowniczej Brygady Wsparcia. No wie pan, po awarii Stosu Ludowego” – odpowiada, kaszląc, jakby chciał w ten sposób podkreślić swoje słowa.

„Musiałem przyjmować pyrholidon z powodu choroby popromiennej. O to panu przed chwilą chodziło, prawda?”

„To dość oczywiste, że jest pan pod wpływem jakiejś substancji”.

„Nie chciałem pana urazić”. (Zakończ temat – nie chcesz narkotyków).

Rozluźnia się. „Nie czuję się urażony, panie władzo”.

(Przejdź od razu do rzeczy). „Gdzie można sobie teraz zorganizować pyrholidon?”