Rozmowa · Roy z Gniazda

„Proszę” – wyciąga w twoim kierunku dłoń, na której leży duży przedmiot w kształcie krążka. Wygląda dziwnie...

Tak, kochanie – oto i pobłogosławiony przez Rząd Koalicyjny pyrholidon. Zaaplikuj go sobie prosto w bebech!

„Nie, ale spokojnie. Dam sobie radę”.

„Skoro pan tak uważa...”

„Urządzam sobie pyrholoty właściwie codziennie”.

„Codziennie?” – pyta, przechylając głowę na bok i przyglądając ci się uważnie. Po chwili kiwa głową i oznajmia: „To widać”.

„Witam w tę wspaniałą noc. Co pana sprowadza?”

„Czadowo, że wciąż ma pan otwarte. Bardzo wielkomiejsko”.

„Lombard jest zawsze otwarty”.

„Ale wie pan, że ta noc nie jest ani trochę wspaniała? Pogoda jest okropna”.

„Naprawdę?” – pyta, po czym obraca głowę w prawo i w lewo, jakby szukał nieistniejących okien. „Tak, wiosna jest kapryśna”.

„Jakim cudem wciąż ma pan otwarte?”

„»Kto rano wstaje«, co?”

„Być może” – wzrusza ramionami. „Po prostu lubię obserwować przejście między nocą i porankiem – podziwiać pierwsze oznaki światła na horyzoncie”.

„Czy przymus wstawania do pracy o świcie nie jest nieco nieludzki?”

„Ależ się cieszę, że już pan nie śpi. W mieście jest o tej porze tak samotnie!”

„Dzień dobry. Czym mogę służyć?”

„Witam ponownie. W czym mogę pomóc?”

„Tak między nami” – stwierdza, mierząc cię wzrokiem z góry na dół – „właśnie dlatego nie mieszam się do miejscowej polityki”.

„Nazywa to pan polityką?”

„To jej najczystsza forma. W czym mogę panu pomóc?”

„Cóż, ktoś musi”.

„Tak to jest” – odpowiada właściciel lombardu, kiwając poważnie głową, po czym wzrusza ramionami. „W czym mogę pomóc?” – pyta.

„Tak, ja też nie powinienem”.

„Widzę, że został pan ranny w niedawnej... scysji” – stwierdza, kiwając z powagą głową. „Życzę panu szybkiego powrotu do zdrowia”.

„W czym mogę pomóc?”

„Widzę, że został pan ranny w niedawnej... scysji” – stwierdza, wskazując twoją nogę poważnym skinieniem głowy. „Życzę panu szybkiego powrotu do zdrowia”.

„Nieczęsto widuję funkcjonariuszy MOR-u w moim lombardzie” – mężczyzna za ladą obraca się powoli w twoim kierunku.

„W czym mogę pomóc?” – pyta.

Jego grzeczność nie jest nieszczera, wolałby jednak zostać sam na sam ze swoim projektorem i patrzeć na świetlne ruchy na ścianie jego sklepu.

„Przepraszam, mam wrażenie, że panu przeszkadzam”.

„Och, skądże znowu” – uśmiecha się. „Nie miałem ostatnio zbyt wielu klientów – ani z MOR-u, ani żadnych innych”.

„Kim są zwykle pańscy klienci?”

„Przewijają się tu różni ludzie... Miejscowi, podróżnicy. Ludzie szukający okazji. Ludzie szukający pamiątki. Ludzie, którzy są śmiertelnie znudzeni”.

„Jak widać, oferuję bogaty asortyment towarów, wśród których każdy może coś dla siebie znaleźć”.

(Kiwnij głową). „Rzeczywiście niezły zbiorek”.

„Zapewnia mi to rozrywkę” – jego uwagę ponownie przyciągnął tanieć światła i cienia na ścianie za twoimi plecami.

Jest bardzo spokojny, wyczuwasz jednak trwające w nim psychodeliczne procesy. Może to jakiś narkotyk?

Rozrywkę? Może być naćpany. Jeśli tak, to czym?

„Taki biznesplan nie trzyma się kupy. Potrzebna jest specjalizacja, niszowość, rekapitalizacja”.

„Zapewnia mi to rozrywkę” – odpowiada niewzruszony twoim snobizmem rodem z biznesowej szkoły.

(Rozejrzyj się). „Typowe, różnorodne przedmioty dla konsumpcjonistów”.

„Zapewnia mi to rozrywkę” – odpowiada niewzruszony twoją krytyką.

„Szczerze mówiąc, niektóre pana towary są...” (Przyciśnij palec do ust w zamyśleniu). „...w lepszym guście niż inne”.

„Zapewnia mi to rozrywkę” – odpowiada niewzruszony twoim snobizmem.

„Kim są zwykle pańscy klienci?”

„Skoro już jest tu MOR... Proszę powiedzieć, miał pan ostatnimi czasy jakieś kłopoty?”

„Osobiście nie miałem żadnych problemów... Ale niektórzy z moich klientów narzekali na niespójne egzekwowanie prawa”.

(Pokręć głową). „Pożałowania godne, jak niewystarczająca jest w tych okolicach ochrona policyjna!”

„Wreszcie dostałeś to, czego chciałeś, więc chyba będziemy musieli doprowadzić tę sprawę do końca”.

„Komu decydować o tym, co jest możliwe, a co nie?”

Przenosi wzrok z ciebie na światło tańczące na ścianie.

„Bardziej interesuje mnie odpowiedź na pytanie dlaczego tak bardzo ci na tym zależy”.

„Nie możemy przydzielić la responsabilité, nie kontaktując się z odpowiednimi władzami”.

„Ale rzecz w tym, detektywie, że my jesteśmy właściwymi kanałami. Rozwiążemy tę sprawę, robiąc swoje tu na ziemi. Nie ma potrzeby wciągać w to Koalicji”.

„Chyba po prostu potrzebuję chwili odpoczynku od naszej sprawy”.

„Jak najbardziej rozumiem ten impuls, ale to nasza praca, detektywie. Nasze raison d'être. W końcu będziemy musieli do niej wrócić”.

„Szczerze mówiąc, to przede wszystkim chcę się przelecieć Okrętem Wojennym Koalicji Łucznik”.

„Pozwól, że przepowiem ci przyszłość, detektywie. W najbliższym czasie nie zobaczysz wnętrza okrętu wojennego Koalicji”.