Rozmowa · Roy z Gniazda

„Tak czy siak, jest pańska...” – przysuwa do ciebie szpulkę leżącą na ladzie.

„Nie bardzo. Muszę ją doprawić”.

„Zaangażował się pan w to” – spogląda na znajdującą się przed nim splątaną taśmę, która połyskuje w oszałamiającym pokazie świetlnym sklepu.

„No właśnie rzecz w tym, że nie – nie uwierzyłby pan, jaki bezpłciowy jest tam bit. Nie ma w ogóle mięsa, żadnego basu! Zwykłe bzyk-bzyk-bzyk. Ale z tą taśmą to mógłby być naprawdę wypas”.

„Spotkałem tam nieopodal młodych raversów. Chcą zmienić budynek w klub nocny i puszczać tam dziwaczne utwory neo-disco. Obiecałem, że im w tym pomogę”.

„Spotkałem na wybrzeżu kilku młodych entuzjastów. Słuchają takiej dziwnej muzyki, jakiegoś neo-disco...”

„Ale zaraz, przecież przy taśmach filmowych majsterkuje pan cały czas. Czy to nie to samo?”

„Nie, to nie to samo... Te taśmy filmowe coś dla mnie znaczą, a to jest tylko bezwartościowa i poplątana stara taśma”.

„Hmm, może będzie mi pan zatem w stanie pomóc jakoś inaczej”.

„Pewnie...” – mamrocze, a jego oczy ponownie podążają za świetlnym pokazem odbywającym się we wnętrzu lombardu.

„Uznajecie tutaj wartość netto? Mam jej mnóstwo”. (Pokaż mu certyfikat).

Przygląda się uważnie dokumentowi w twojej ręce. „To jest...” – przerywa mu nagły atak kaszlu. „Z całą pewnością nie przepuściłbym okazji na nabycie czegoś, co może uczynić mnie bajecznie bogatym”.

„Posiadanie akcji – na tym polega prawdziwy handel. To znacznie więcej niż marne grosze, którymi się tutaj zajmuję”.

Wygląda na przygnębionego. Wyślij mu trochę pozytywnych wibracji, a może wprawisz go w bardziej dobrotliwy nastrój.

„A co jest nie tak z pana sklepem? Mnie się podoba”.

„Nic nie jest z nim nie tak. Sklep mi odpowiada. Po prostu...” – nagle zmienia kurs. „Wszyscy potrzebujemy odrobiny szczęścia w życiu, wie pan? Wygranej na loterii”.

Ukrywa coś.

„Czegoś mi pan nie mówi?”

Wydaje z siebie długie westchnięcie. „Jestem zadłużony, panie władzo. Od dawna czuję się, jakbym tu utknął” – wyznaje, spoglądając na dokument w twojej ręce. „Te akcje... One mogłyby być moim biletem na wolność”.

Ból zapisany zmarszczkami na jego twarzy... Ech! To człowiek, który całymi latami musiał w desperacji łapać spadające noże.

„Ten dług... To przez narkotyki?”

„Tak i nie. Zaczęło się, gdy miałem odrobinę dodatkowej gotówki po otrzymaniu tego sklepu. Mogłem zrobić z nią wszystko, co chciałem. Więc co w takiej sytuacji robi młody człowiek?”

Czym on się nie zajmuje?

„Ja nie miałem wtedy zielonego pojęcia. Jedyne, co przyszło mi do głowy, to utopienie ich w działaniach ratunkowych. Musiałem coś zrobić po tym, jak opuściłem linię frontu... Dla nich, ale też dla siebie”.

Już wtedy nosił blizny dawnych wydarzeń...

Jakiś dreszcz przebiegł mu właśnie po kręgosłupie.

Okaleczony przez koszmar. Ślady ugryzień na jego kościach.

„To nie wyjaśnia, skąd wziął się pański dług...”

„Nie... Później zacząłem szukać innych sposobów na radzenie sobie z psychiczną traumą. Spędzanie większej części dnia w odosobnieniu tylko ją pogłębiało... Byłem zamknięty z własnymi myślami”.

„Mój przyjaciel znał na to sposób. To wtedy zacząłem odlatywać na pyro, jak to mawiają. Pomogło – i to bardzo. Ale to był kolejny comiesięczny wydatek... I wciąż jest”.

A teraz potrzebuje go, żeby po prostu istnieć...

„Brzmi to, jakby nawet po spłacie długu miał pan po prostu znów się w niego wpakować...”

„Nie ma takiej możliwości. Mam teraz lepszą kontrolę nad swoimi finansami. Ten dług to błąd młodości, który po prostu nie daje mi spokoju”.

„Ale wystarczy już tej mojej łzawej historyjki. Wróćmy do interesów” – stwierdza, jakby ta rozmowa niczego między wami nie zmieniła.

„Rany, naprawdę nieźle się panu dostało od życia”.

„Taa... Ale wystarczy już tej mojej łzawej historyjki. Wróćmy do interesów” – stwierdza, jakby ta rozmowa niczego między wami nie zmieniła.

„Nie miał pan raczej lekko”.

„Nie... Spędzanie większej części dnia w odosobnieniu nie było dla mnie zdrowe... Byłem zamknięty z własnymi myślami. Ale mój przyjaciel znał na to sposób”.

„To pomogło, ale było kolejnym comiesięcznym wydatkiem... I wciąż jest. To pewnie nie byłby problem, gdybym nie był wtedy taki naiwny. Nie sądziłem, że mogą mi się skończyć pieniądze...”

„Pomogło?”

„Na chwilę. Później zacząłem szukać innych sposobów na radzenie sobie z psychiczną traumą. Spędzanie większej części dnia w odosobnieniu tylko ją pogłębiało... Byłem zamknięty z własnymi myślami”.

„Mój przyjaciel znał na to sposób. To wtedy zacząłem odlatywać na pyro, jak to mawiają. Pomogło – i to bardzo. Ale to był kolejny comiesięczny wydatek... I wciąż jest”.

„Na chwilę. Spędzanie większej części dnia w odosobnieniu nie było dla mnie zdrowe... Byłem zamknięty z własnymi myślami. Ale mój przyjaciel znał na to sposób”.

„To pomogło, ale było kolejnym comiesięcznym wydatkiem... I wciąż jest. To pewnie nie byłby problem, gdybym nie był wtedy taki naiwny. Nie sądziłem, że mogą mi się skończyć pieniądze...”

„Ja nie miałem wtedy zielonego pojęcia. Więc wydałem je na pomoc charytatywną dla tych, którym się w życiu nie poszczęściło. Musiałem coś zrobić... Dla nich, ale też dla siebie”.

„Jak się pan wpakował w ten dług?”

„Po otrzymaniu tego sklepu miałem odrobinę dodatkowej gotówki. Mogłem zrobić z nią wszystko, co chciałem. Więc co w takiej sytuacji robi młody człowiek?”

„To musiało odcisnąć na panu piętno”.

„Tak. To zaskakujące, jak wynędzniały staje się człowiek po długich latach nieustannego stresu. Ale to pewnie dlatego stres jest jednym z największych zabójców na świecie”.

Niech ukrywa.

„Trzeba przeć naprzód”. (Pokaż mu podniesiony kciuk).

„Coś w tym stylu, panie władzo”.

Nie udało się? Musi być w naprawdę podłym humorze.

Mężczyzna od bibelotów patrzy na ciebie zza dwóch warstw wypolerowanego szkła. Niemal nie sposób odczytać z jego twarzy jakichkolwiek emocji. Kołysze się lekko i drapie w policzek.

Dobrze ukrywa swoje cierpienia, tak, jak chowa za stosami zakurzonego towaru zniszczone ściany swojego sklepu.

Mężczyzna od bibelotów patrzy na ciebie zza dwóch warstw wypolerowanego szkła. Niemal nie sposób odczytać z jego twarzy jakichkolwiek emocji. Kołysze się lekko i drapie w policzek.

Jeśli jest w nim cierpienie, to dobrze je ukrywa, tak, jak chowa za stosami zakurzonego towaru zniszczone ściany swojego sklepu.

„Co w takim razie mogę kupić za te akcje? Wszystko?” (Przejdź dalej).

„Teoretycznie tak – ma pan pewnie dość, aby stać było pana na wszystko. Ale ja nie planuję jeszcze wyprzedania biznesu i dołączenia do mastodontów na La Delta”.

Chłop jest ewidentnie wystarczająco stuknięty, żeby pasować do grubych ryb wymachujących radośnie kutasami po drugiej stronie rzeki.