Rozmowa · Podżegaczka Ruby

„I co powiedziała?”

„Poprosiła mnie, żebym poszła z nią na górę – najemnik, z którym się zabawiała, leżał na podłodze sypialni, martwy. Wiedziałam, że nie mogła powiadomić policji. Więc...”

„...upozorowały panie... powieszenie...”

„Klaasje uznała za... dziwne, że tak szybko wymyśliłaś wasz plan”.

„Co? Nie. Upozorowanie linczu to był jej pomysł”.

Wygląda na wstrząśniętą. Nie zaskoczyło jej, że została sypnięta. Ale że wrobiona?

„Jej pomysł?”

„Taa... Z zimną krwią. Naprawdę zaskoczyło mnie, jak szybko wzięła się w garść, gdy trafiłyśmy do jej pokoju. Zupełnie jakby stała się kimś zupełnie innym. »Imprezowa dziewczyna« zniknęła bez śladu”.

Widzisz to: jej usta, choć wciąż blade, nie drżą już aż tak bardzo. W jej ruchach widać skupienie i zamysł.

„Poprosiła mnie, abym pomogła jej zaciągnąć go pod prysznic. Owinęła wąż od prysznica wokół jego szyi – chodziło o uzyskanie odpowiedniego zasinienia. Później ubrała go, a ja w tym czasie poszłam na dół po chłopaków Hardiego”.

Klaasje doskonale wiedziała, co robi. Inaczej nie da się zachować spokoju pod presją.

Okłamała cię... W tej kwestii też.

„To... źle. Że była taka spokojna...”

„Taa... Nie byłam pewna, czy podziwiać ją za to, czy czuć zaniepokojenie”.

„Myślisz... że mogła sama zabić najemnika?”

„Miałaby ryzykować zwrócenie na siebie uwagi? Nie. Poza tym strzelono do niego z oddali – gdyby było inaczej, usłyszelibyśmy na dole huk”.

„Ale... nawet jeśli to prawda...” – porucznik zmusza się do dokończenia zdania: „Nie martwiłyście się, że ten »lincz« może doprowadzić do...”

„Wojny?” – zaciska usta. „Przyszło mi to do głowy. Ale śmierć najemnika i tak wywołałaby reperkusje. Chociaż biorąc pod uwagę rozwój sytuacji...”

Nie chce o tym rozmawiać, ale nie dlatego, że ma coś do ukrycia. Chce uciec od poczucia winy.

„Pieprzyć to” – wzrusza ramionami. „Nie odpowiadam za tych ludzi po tym, co mi zrobili”.

Trzyma broń pewnie. Ramiona ma umięśnione, posturę stabilną. Martinaise straciło cenną obrończynię.

„Uch... Ona ma rację. Nikt nie wspominał, aby słyszał... wystrzały. Ja... strzał nie padł z dachu”.

Trzeba to było wziąć pod uwagę. Szlag.

„Wąż od prysznica? Zmyślnie...”

„Nie wierzę ci”.

„Naprawdę nie obchodzi mnie, która z nas według was była bardziej odpowiedzialna za ten »lincz«. Tak czy siak, to nie my go zabiłyśmy”.

„Skąd ta pewność... że Klaasje sama go nie zabiła?”

„Strzał oddano z oddali – gdyby było inaczej, usłyszelibyśmy na dole huk. Poza tym ona miała dobry powód, aby nie zwracać na siebie uwagi”.

„Jak udało ci się... wymyślić plan? Tak szybko?”

„Klaasje mówiła... że kiedy tam dotarłaś, wydawałaś się... mieć gotowy plan”.

„To dość dziwne... że tak z marszu wymyśliłaś ten plan”.

„Zdaniem Klaasje... od razu zrozumiałaś, że coś jest nie tak”.

„Tak naprawdę to nie. Nie tak łatwo ją rozszyfrować. Po prostu założyłam, że za mocno zaćpała. Zresztą nie pierwszy raz. Ale to nie było to. Miała poważne kłopoty”.

„Wiesz coś o trybunale... który planują najemnicy?”

Chichocze. „Trybunał to strasznie fikuśne określenie na to, co zamierzają zrobić. Ale tak, podsłuchiwałam ich częstotliwość. Zakończyli swoje »śledztwo«”.

„Teraz odstawią szopkę, zanim zaserwują swoją karę” – milknie na chwilę, zagryzając wargę. „Chociaż te dupki mnie wydały... to martwię się o chłopaków”.

„A wy – uważajcie na siebie. Zdaje się, że macie w zwyczaju wpadać w pułapki”.

„Zamierzają zastawić na nas pułapkę?”

„Zgaduję, że nie wiedzieliście o trzecim najemniku, który przybył do miasta w samą porę na trybunał? No to teraz wiecie”.

Jeśli jeden szerszeń może zabić 40 pszczół na minutę, to trzy powinny móc zabić ich 120... Albo i więcej, bo będą się też nawzajem osłaniać.

„Trzeci... Niedobrze”.

„Jak mówiłam – uważajcie” – kiwa głową.

Ból staje się już nie do zniesienia.

Trzej najemnicy, z pewnością uzbrojeni po zęby i żądni zemsty... A wy macie tylko odprzodówki. Nie wygląda to dobrze.

„Czemu wszyscy zawsze są przeciwko mnie?”

„Też zadaję sobie teraz to pytanie. W każdym razie zgaduję, że nie wiedzieliście o trzecim najemniku, który przybył do miasta w samą porę na trybunał? No to teraz wiecie”.

„Wspominałaś coś o trybunale...”

Wzdycha. „Taa... Najemnicy zamierzają zorganizować trybunał i skazać kogoś na śmierć za zabicie Lely'ego”.

„Skąd o tym wiesz?”

„Podsłuchiwałam ich częstotliwość” – milknie na chwilę, zagryzając wargę. „Chociaż te dupki mnie wydały... to martwię się o chłopaków”.

„Ty zastrzeliłaś Lely'ego?”

„Nie, nie strzeliłam do niego. Pomogłam tylko upozorować lincz. Chociaż wątpię, aby dla was to była jakaś różnica”.

Twierdzi więc, że tego nie zrobiła. I ci nie ufa. Tylko czy chodzi tu konkretnie o ciebie, czy o Milicję Obywatelską?

„A przy okazji... Kto mnie wydał? Titus? Nie...” – waha się. „On nie pękłby pierwszy...”

„Klaasje. Ewidentnie jest zdrajczynią płci”.

„Och...” – uśmiecha się smutno. „No cóż, zawsze wiedziałam, że zrobi wszystko, by przetrwać”.

„Aresztowaliśmy ją... Możesz uważać się za pomszczoną”.

„Och, nie życzyłabym jej tego... Ta dziewczyna niebezpiecznie pogrywała, ale nawet po tym, co mi zrobiła... tego bym jej nie życzyła”.

Marszczy czoło. „Próbowali ją dopaść nieciekawi ludzie. Wyjdzie z tej maszynki do mięsa odmieniona... Jeśli w ogóle z niej wyjdzie”.

W więzieniu zestarzeje się jeszcze szybciej niż podczas tych swoich imprez. Szkoda.